โครงการเชิญชวน "ลุยสวน"

สืบเนื่องจาก “ฤดูผลไม้” ที่กำลังใกล้เข้ามา เป็นปกติที่ทุกๆ ปีผมจะลงตะวันออกไปช่วยพ่อกับแม่เก็บผลไม้ที่บ้านสวน (อ. คลองนารายณ์ จ. จันทบุรี) ซึ่งบางคนที่สนิทรักใคร่กันก็จะถามไถ่ด้วยความห่วงใยแกมอยากรู้ว่าหายไปไหนอยู่ได้ในช่วงนี้ทุกปีๆ และด้วยที่ว่าช่วงหลังๆ มานี่ผมเองนั้นมีความคิดว่าอยากจะจัดทริปของตัวเองขึ้นมาบ้างด้วย

ทีนี้กับทริปแรกที่อยากจะจัดก็เลยคิดอย่างง่ายๆ เข้าไว้ก่อนว่าคงไม่มีสถานที่ไหนที่จะเหมาะสมไปกว่า “บ้าน” ของตัวเองอีกแล้ว จึงคุยกันเป็นมั่นเป็นเหมาะกับที่บ้านว่าแทนที่จะเก็บกันเองเหมือนเดิมแต่เก่าก่อน ปีนี้ขอเป็นรูปแบบใหม่ๆ กันดีมั๊ย เรามาลองร่วมด้วยช่วยกันเก็บจะดีกว่าไหม

คุณๆ ได้เที่ยว ผมและที่บ้านได้งาน : )

จึงใคร่อยากจะเชิญชวนเพื่อนๆ พี่ๆ และน้องๆ ที่น่ารักทุกๆ ท่านได้มาท่องเที่ยว “บ้านสวน” ของผมเอง มาลองเยี่ยมชมวิถีชาวสวนผลไม้ในแบบบ้านๆ ที่ “เป็นอยู่” และ “เป็นไป” กัน ร่วมแบ่งปันเรื่องราวนานา และใช้จ่ายวันเวลาด้วยกัน กินนอนกันแบบง่ายๆ ที่บ้านผม ช่วงสายๆ ของวันดีๆ จะพาลุยสวนไปเก็บผลไม้กันพอหอมปากหอมคอ โดยจะเน้นไปที่ “มังคุด” ราชินีแห่งผลไม้อันมีอยู่มากมายเป็นหลักก่อน ส่วนหากสัปดาห์ไหนจังหวะดีมีเงาะ ลองกอง หรือทุเรียนเก็บเกี่ยวได้ ก็จะจัดสรรให้ด้วยความยินดี

หรือหากท่านมีเรี่ยวแรงที่เหลือเฟือ จะไปเยี่ยมชมการกรีดยางพาราของชาวบ้านในช่วงดึกของทุกๆ วันก็จะเป็นผู้นำพาไปให้ตามเสียงเรียกร้อง (ถ้ามีนะ)
อยากชมตลาดเช้าชาวบ้านก็จะชวนปั่นจักรยานพากันไป
หรือว่าหากอาทิตย์ไหนตรงกับวันพระพอดีก็พร้อมจะจัดสรรอาหารหวานคาวแล้วพาไปเข้าวัดทำบุญให้อิ่มเอมจิตใจกันไป

ส่วนเวลานอกจากนั้น ใครใคร่น้ำตก ใครต้องการทะเล หรือเดินเล่นย่านชุมชนเก่าริมน้ำ ก็เรียนเชิญตามสบายครับ


(ภาพถ่ายโดยน้องชาย พ่อเป็นนายแบบ)

++++++++++++++++


กำหนดการ
กิจกรรมนี้จะจัดขึ้นต่อเนื่องเป็นประจำในช่วงต้นเมษาฯ ถึงต้นมิถุนาฯ
รวมระยะเวลา 2 เดือนเศษๆ ในทุกๆ สุดสัปดาห์

31 มีนา - 1 เมษา (Pre Trip)
6 – 7 – 8 – 9 เมษายน นี้เป็นสัปดาห์แรก ...
(4 วัน รวมวันจักรีและวันหยุดพิเศษ)
21 – 22 เมษา
28 – 29 เมษา

5 – 6 – 7 พฤษภา ...
(3 วัน รวมชดเชยวันฉัตรมงคล)
12 – 13 พฤษภา
19 – 20 พฤษภา
26 – 27 พฤษภา

และ 2 – 3 – 4 มิถุนายน ...
(3 วัน รวมวันวิสาขบูชา) อันเป็นสัปดาห์สุดท้าย

นับรวมแล้วได้ 9 สัปดาห์ (เว้นสัปดาห์หยุดสงกรานต์)
ส่วนในรายละเอียดของแต่ละสัปดาห์จะค่อยๆ ทยอยมาบอกกล่าวกันอีกครั้งเป็นแต่ละสัปดาห์ไปหลังจากนี้ทางอีเมลและหน้าอีเวนต์ชื่อ “ลุยสวน” ในเฟสบุ๊ก
(เพราะคาดว่าตารางเวลาจะไม่ตายตัว และมีแนวโน้มว่าจะยืดหยุ่นมาก)

การเดินทาง
1. สามารถนั่งรถทัวร์โดยสาร “กรุงเทพฯ – จันทบุรี” จากเอกมัยมาได้
(ใช้เวลาประมาณ 4 ชั่วโมง ราคา 187 บาท)
2. หรือนั่งรถตู้โดยสารจาก “กรุงเทพฯ – จันทบุรี” จากอนุสาวรีย์ฯ มาก็ได้
(ใช้เวลา 3 ชั่วโมงเศษๆ ราคา 180 บาท)
3. หากปรารถนา จะมารถส่วนตัวก็ย่อมได้ จากกรุงเทพฯ ขึ้นทางด่วนบูรพาวิถีตรงเข้าชลบุรี เลี้ยวเข้าระยอง วิ่งผ่านแกลง เลี้ยวซ้ายเบาๆ ที่แยกสามย่าน แล้วจึงตรงยาวเข้าจันท์ สามารถโทร.มาสอบถามเส้นทางได้ตลอดเวลา (ใช้เวลา 3 ชั่วโมงนิดๆ ถ้าขับปกติ)

ค่าใช้จ่าย
กินอยู่อย่างชาวสวนนั้นไซร้ ไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายใดๆ
แค่เตรียม'ตังค์ไว้กับค่าเดินทางมา “ลุยสวน” กันก็พอ

คำแนะนำเพิ่มเติม
1. ทริปนี้เน้นเข้าสวนโดยเฉพาะ จึงไม่เน้นท่องเที่ยวตามสถานที่ต่างๆ นัก
แต่อาจดูความลงตัวกันอีกครั้งหนึ่ง
2. ทริปนี้เป็นทริปแรกที่จัด คุณอาจจะพบกับความขาดตกบกพร่องอย่างมากมายจนน่าใจหาย

วิธีสมัคร
1. เช็คกับตัวเองว่าโอเคกับรายละเอียดด้านบนและทนแดดทนฝนพอใช้
2. แต่ละสัปดาห์นั้นรับทั้งหมดไม่เกิน 7 - 8 ท่าน
3. ส่งอีเมลแจ้งความประสงค์ พร้อมเบอร์โทร มาที่ 1306ix@gmail.com ก่อนวันพุธของในแต่ละสัปดาห์
5. สงสัยประการใดก็ถามได้ทางคอมเมนต์ด้านล่าง หรือ 1306ix@gmail.com
หรือ facebook.com/1306ix ใครยังไม่ได้เพิ่มเป็นเพื่อนก็ Add มานะ
ถ้าเร่งด่วนก็ 081-377-1037 เลย

*หากสนใจแล้วกรุณาอย่ารอท่า รีบชวนกันมาร่วมกิจกรรมดีๆ นี้ด้วยกันเอย

ขอขอบคุณด้วยไมตรี

The Second Marathon Attack

ถ่ายเก็บไว้เป็นที่ระลึกถึงกรุงเทพฯ มาราธอนครั้งแรก-- 10 กิโลครั้งที่ 2
เวลาดีกว่าครั้งก่อนที่วิ่งที่อยุธยาเมื่อปีกลาย 10 นาที
เช่นเคย-- 6 กิโลแรกยอดเยี่ยม พลังใจและกายเต็มเปี่ยม
แต่หลังจากนั้นก็เริ่มมีโอเปร่าจากขาทั้งสอง
กล้ามเนื้อกรีดร้องดังเคย ก็เลยเดินวิ่งดูวิวไปเรื่อยๆ แทน
เส้นสายหลายสิบบนสะพานพระรามแปดสวยงามในยามต้องแดดเช้า
บ้านช่องร้านรวงย่านนั้นยังสะลึมสะลือดูน่ารักไปอีกแบบ
จิบน้ำเย็นตามจุดแจก ชิมแตงโมที่ชาวบ้านใจดีนำมาเสนอ
ป้ายแปะมือกับเด็กๆ ที่มายืนเรียงรายทางให้กำลังใจ
กักเก็บเรี่ยวแรงไว้ใส่กับใน 2 กิโลสุดท้าย

ส่วนต่าง 10 นาทีที่ลดลงกับเวลาชั่วโมงกว่านั้นไม่ใคร่ดีนักก็จริง
แต่ว่าความรู้สึกยังเหมือนเดิมเวลาวิ่ง
คือไม่เลวเลย

^__^

.........

ป.ล. คราวนี้ได้เหรียญที่เป็นเหรียญซะทีนะลิลลี่

Inter (rest) sections

ช่างเป็นสี่แยกที่น่าสนใจอะไรอย่างนี้หนอ!

เพราะความตื่นเต้นจะมาเยือนทันทีที่คุณโผล่พ้นขึ้นมาจากรถไฟฟ้าใต้ดิน
คุณจะเจอะเจอบรรดาพี่วินมอเตอร์ไซค์สายพานซูชิไข่กุ้งที่ตรงแยกนั้น
(ไม่มีใครบอก— ผมตั้งชื่อเรียกนั่นของผมเอง)
ยิ่งในชั่วโมงเร่งด่วน พวกพี่วินฯสายพานที่นี่วิ่งกันตาลายตาเหลือกกันเลยทีเดียว

หากละความน่าสนใจของพี่วินฯ ไปได้ แล้วลองพิจารณามองโดยรอบให้ถ้วนถี่
คุณอาจจะพบสัจธรรมแห่งมหานครเมืองฟ้าอมรที่สี่แยกนี้ก็เป็นได้

มุมฝั่งหนึ่งใต้ต้นศรีมหาโพธิ์แห่งความศักดิ์สิทธิ์เป็นชุมทางมาช้านาน
อันมีรถไฟฟ้าใต้ดิน มีวินฯ มอ'ไซค์ มีคิวรถสองแถว รวมถึงจุดจอดแท็กซี่
ทั้งอีกใกล้ๆ กันนั้นก็ยังมีป้ายจุดจอดรถโดยสารประจำทางด้วย

นั่น— มุมฝั่งนั้นเป็นคอนโดหรูสนนราคาค่าห้องหลายแสนหลายล้าน
เป็นห้องชุดชนิดที่ว่าลำพังเพียงคนมีสตางค์อย่างเดียวคงซื้อไม่ได้

โน่น— มุมฝั่งโน้นเป็นศาลพระพิฆเนศ ศูนย์รวมแห่งความเชื่อความศรัทธา
และในเพลาค่ำก็จะปรากฎแม่หมอ พ่อหมอต่างๆ มาตั้งโต๊ะทำนายทายทัก

และอีกมุมฝั่งสุดท้าย ฝั่งของท่านชายทั้งหลาย
ฝั่งนี้ไม่คุ้นชินกับกลิ่นกลางวันนัก แต่ในยามราตรี บรรดาหมอสมัยใหม่หน้าแฉล้มก็จะกรีดกรายออกมาเฉิดฉายให้ท่านชายได้เชยชมกันจนฟ้าสาง

มหานครแท้ก๋า.. แยกรัชดา—ห้วยขวาง

My Big Fat Jeab Wedding ^ , ^

พี่เจี๊ยบกำลังจะลั่นระฆังวิวาห์ต้นมีนา
เลยชวนเรากับ djbeing ไปช่วยถ่าย Pre-Wedding ให้หน่อย
บอกตามตรงว่าไม่ถนัดนัก ทำให้ต้องทำการบ้านกันนิดนึง
แต่หลังจากถ่ายเสร็จแล้ว โดยรวมก็เป็นที่น่าพอใจ

หนึ่งสิ่งที่ได้เรียนรู้และตระหนักจากงานนี้ก็คือ
กับบางงาน ผู้ช่วยนั้นสำคัญมาก สำคัญจริงๆ ทั้งทางตรงและทางอ้อม
งานๆ นั้นอาจจะลุล่วงหรือล้มเหลวก็อยู่ที่ผู้ช่วยหรือทีมงานนั่นเอง
โดยเฉพาะทีมงานที่พูดจาภาษาเดียวกันนี่สำมะคัญนักแล

Thanks for all ; - )

excuse

“ขอโทษนะ ผมเป็นตำรวจ”
ผมเหลียวหันมองไปตามต้นสายของเสียงที่ว่า
คุณคุ้นๆ กันบ้างไหม ไม่เป็นไร ไม่ได้สลักสำคัญอะไร บางคนอาจจะไม่เข้าใจ นั่นเป็นเพราะเรามี ‘ขอบเขตแห่งการอ้างอิง’ (Field of reference) แตกต่างกันไป แต่ผมไม่เคยลืม กับประโยคแคลาสสิกที่ชื่นชอบอันโด่งดังของ Infernal Affairs จากปากเฮียเหลียงฯ ตอนที่เฮียเขาพูดออกไปในฉากใกล้จบของเรื่องนั้นยังคงสถิตติดอยู่ในใจ

จะว่าไปผมค่อนข้างมั่นใจทีเดียวว่าพี่เขา (พี่คนพูด— กลับมาที่พี่คนที่พูดกับผมแล้วนะ) เป็นตำรวจของจริงขนานแท้ อิงเอาจากแผ่นป้ายทะเบียนสีกากีมีตราโล่ท้ายพาหนะที่พี่เขาขี่มาแผ่นนั้น คือถ้าพี่เขาไม่ใช่ผู้ร้ายที่อุตริริขโมยรถจักรยานยนต์คุณตำรวจตัวจริงเสียงจริงเขามา ก็หมายความว่าพี่เขา (เองนั่นแหละน่าจะ) เป็นตำรวจตัวจริงเสียงจริงจริงๆ อย่างที่บอก

เดี๋ยวสิ! นี่อะไร! เปล่านะ! ผมไม่ได้เป็นสายให้ใครนะ ไม่เคยฉ้อราษฎร์บังหลวง ไม่เคยไปฆ่าแกงหรือจี้ปล้นใคร ไม่เคยทำร้ายร่างกายใครนอกจากตัวเอง
โอเค— อาจมีบ้างที่เมาแล้วต้องกลับบ้านจึงจำเป็นต้องขับยวดยานยนต์ แต่นั่นมันก็น้อยเสียยิ่งกว่าน้อยครั้งมาก

“เพื่อนอสุจิ๋ว”
พี่ชายร่างกายกำยำพูดต่อด้วยน้ำเสียงหนักแน่นในวลีบอกเล่าธรรมดาๆ แต่ใส่เครื่องหมายคำถามมาด้วยบนใบหน้าที่ขรึมเข้มคมคายเหมือนนายทองเหม็น
หนึ่งในวีรบุรุษผู้หาญกล้าจากบางระจัน

“ครับ” คำเดียวที่หลุดรอดออกจากปากผมไป

“ทีมเดียวกัน”
พี่เขาพูดอีกทีในรูปแบบเดิมด้วยน้ำเสียงที่ดังฟังชัด
ทว่าแต่รอบนี้มีแอบโยนรอยยิ้มส่งตามท้ายมาด้วย พร้อมกับนิ้วมือที่ชี้ไปมาๆ ทางผมและพี่เขาอันอ่านออกได้ประมาณว่า ‘เหมือนกัน’ หรือ ‘พวกเดียวกัน’

“อ๋อ......ครับ”

ความโปร่งโล่งก่อเกิดขึ้นภายในอกผมทันใด อารมณ์คลายๆ ตอนลุ้นอ่านค่าชุดเครื่องมือตรวจการตั้งครรภ์แล้วพบว่าผลออกมาเป็นลบ ไม่ปรากฎเส้นแถบเพิ่ม โอละพ่อ— เพื่อน ‘ไอ้จิ๋ว’ นี่เอง ข้าราชการตำรวจไทยเราไม่ค่อยชำนาญในเรื่องการติดต่อสื่อสารจริงๆ ด้วยนั่นแหละ
แหม...ไอ้เราก็คิดฟุ้งเป็นคุ้งเป็นแควไปถึงไหนต่อไหน จริงสิ— มันเป็นตำรวจ และมันก็ส่งเทียบเชิญชวนผมมาเตะบอลกับพวกเพื่อนๆ มันทางเฟสบุ๊ก จึงเป็นเหตุให้ผมต้องมายืนรออย่างโดดเดี่ยวในซอยเปลี่ยวอยู่คนเดียวเช่นนี้ เล่นเอาเสียตกอกตกใจหมด ขี้ตกใจไม่น้อยนะเรา ฮ่าๆ ๆ มันเป็นตำรวจ พวกเพื่อนมันก็น่าจะเป็นตำรวจสินะ ฮ่าๆ ๆ ๆ ๆ

.........

ถึงจะเหนื่อยแท้ แต่ก็สนุกจริง วันนั้นผมขอตัวกลับก่อนเพราะเดี๋ยวจะดึก แต่ดันสะเพร่าลืมกระเป๋าหิ้วทิ้งไว้ที่สนาม จึงเคาะข้อความไปถามคุณอสุจิ๋วมันทางเฟสฯ (I love Facebook and I play always) ว่ามีใครได้เก็บไว้ให้บ้างหรือเปล่า แต่ถ้าไม่มีก็ไม่เป็นไร เพราะสภาพมันก็ย่ำแย่เสียเหลือเกินที่จะเยียวยาแล้ว จะได้ถือโอกาสซื้อใหม่พร้อมกับสตั๊ดที่พังไปวันนั้นเสียเลย

แล้วคำตอบอันชวนชื่นหัวใจที่มันเคาะแป้นพิมพ์ส่งกลับมาสั้นๆ แต่ได้ใจความหนักหน่วงเหมือนกับคุณพี่เขาคนนั้น— นายทองเหม็น— เพื่อนมัน ก็คือ...
‘ค่าไถ่’

ผมเคาะกลับไป
‘ขอโทษนะ ไหนเพื่อนมึงบอกว่าพวกมึงเป็นตำรวจ แสรดดด’

อรุณสวัสดีวันปีใหม่

จดหมายจากมังกร

ถึงคุณพี่ 1306ix

ตื่นเช้าขึ้นมาวันนี้ จู่ๆ หนูก็มีอะไรอยากจะบอก
จำฉบับแรกที่เคยเขียนบอกพี่ได้ไหมคะ
ว่าหนูเจอพี่แล้ว คิดถึงแฟนคนแรก
เมื่อวันก่อนตอนเราได้คุยกันอีกครั้ง ความรู้สึกนี่ก็ยังเป็นอยู่

แฟนคนแรกของหนูเป็นคนสุรินทร์ถิ่นปราสาทหินค่ะ เขาเป็นคนง่ายๆ ยิ้มหวาน หวานแบบหวานผ่าซากน่ะคะ แล้วพอบทจะหวานก็หวานซ้าาา
อ้อ! อีกอย่างเขาก็เป็นคนตลกหน้าตายด้วยล่ะ ฮ่าๆๆ
เขาเป็นคนมองเห็นคุณค่าในตัวผู้หญิงคนนี้ จากสิ่งที่เป็น
ไม่ใช่จากรูปกาย หน้าตา หรือว่าฐานะ
เขารักหนูที่เป็นหนู เป็นหนูที่ไม่ได้ตกแต่งประดับประดา
แต่เป็นหนูที่ร่าเริงและสร้างรอยยิ้มให้เขา

ไม่รู้ว่าบอกพี่ตอนนี้จะดูสายเกินไปหรือเปล่านะคะ
แต่หนูอยากรู้จักกับพี่ตั้งแต่ตอนที่เราได้คุยกันในการเดินทางคราวนั้น
แต่ติดปัญหาตรงที่พี่มีคนรักแล้ว...
และหนูว่าการเดินตามใครมันเหนื่อย
แค่ได้มองเห็นคนๆ หนึ่งจากมุมที่เรายืนอยู่ แค่นี้ก็โอเคนะคะ นะคะ เจอะกันสักแป็บนึง... (เอ่อ.. มุกหนูพอใช้ได้ไหมคะ)

นอกจากจะชอบมองดูรูปถ่ายของพี่ อ่านสิ่งที่พี่เขียนแล้วชอบ จนต้องไปหาซื้อหนังสือของพี่ที่เข้าข่ายของป่าหายากไปแล้วมาจนได้ หนูยังชอบกิจกรรมง่ายๆ ที่จันทบุรีของพี่ด้วย พี่เป็นแฟมิลี่แมน รักครอบครัว จริงๆ นะ หนูรู้สึกได้
ถึงแม้หนูอาจจะรู้สึกช้าไปหน่อย เพราะหนูเป็นคนไม่ค่อยมองคนที่ลักษณะภายนอก การสัมผัสเข้าถึงและเพิ่งรู้สึกก็เลยจะนาน ทำให้หนูมาช้าไปเสมอ
แต่ไม่เป็นไรหรอกค่ะ

สิ่งที่อยากจะบอกก็คือ ดีใจมากที่เจอแล้ว กับคนแบบนี้
อยากให้รับหนูไว้เป็นเพื่อนรุ่นน้องสักคน
หนูไม่งอแง (แค่เผลอไผลกินเก่งไปบ้างบางมื้อ) ร่าเริงและชอบดูหนังค่ะ
ปีหน้าฟ้าใหม่เราคงได้เจอกันนะคะ

โอเคนะคะ
สวัสดีปีใหม่ค่ะ

^__^

มังกร


.........
.........
.........


ขอบคุณสำหรับจดหมายนะครับ
และขอบคุณจริงๆ กับความรู้สึกที่เขียนมาถึงกัน
ขอให้น้องมีความสุขความเจริญ
สุขภาพแข็งแรง ทั้งกายใจ
สวัสดีปีใหม่เช่นกันครับ น้องมังกร

1306ix