1306ix

The Second Marathon Attack

2012-02-14T11:38:00.022+07:00

ถ่ายเก็บไว้เป็นที่ระลึกถึงกรุงเทพฯ มาราธอนครั้งแรก-- 10 กิโลครั้งที่ 2
เวลาดีกว่าครั้งก่อนที่วิ่งที่อยุธยาเมื่อปีกลาย 10 นาที
เช่นเคย-- 6 กิโลแรกยอดเยี่ยม พลังใจและกายเต็มเปี่ยม
แต่หลังจากนั้นก็เริ่มมีโอเปร่าจากขาทั้งสอง
กล้ามเนื้อกรีดร้องดังเคย ก็เลยเดินวิ่งดูวิวไปเรื่อยๆ แทน
เส้นสายหลายสิบบนสะพานพระรามแปดสวยงามในยามต้องแดดเช้า
บ้านช่องร้านรวงย่านนั้นยังสะลึมสะลือดูน่ารักไปอีกแบบ
จิบน้ำเย็นตามจุดแจก ชิมแตงโมที่ชาวบ้านใจดีนำมาเสนอ
ป้ายแปะมือกับเด็กๆ ที่มายืนเรียงรายทางให้กำลังใจ
กักเก็บเรี่ยวแรงไว้ใส่กับใน 2 กิโลสุดท้าย

ส่วนต่าง 10 นาทีที่ลดลงกับเวลาชั่วโมงกว่านั้นไม่ใคร่ดีนักก็จริง
แต่ว่าความรู้สึกยังเหมือนเดิมเวลาวิ่ง
คือไม่เลวเลย

^__^

.........

ป.ล. คราวนี้ได้เหรียญที่เป็นเหรียญซะทีนะลิลลี่

Inter (rest) sections

2012-02-09T11:14:00.022+07:00

ช่างเป็นสี่แยกที่น่าสนใจอะไรอย่างนี้หนอ!

เพราะความตื่นเต้นจะมาเยือนทันทีที่คุณโผล่พ้นขึ้นมาจากรถไฟฟ้าใต้ดิน
คุณจะเจอะเจอบรรดาพี่วินมอเตอร์ไซค์สายพานซูชิไข่กุ้งที่ตรงแยกนั้น
(ไม่มีใครบอก— ผมตั้งชื่อเรียกนั่นของผมเอง)
ยิ่งในชั่วโมงเร่งด่วน พวกพี่วินฯสายพานที่นี่วิ่งกันตาลายตาเหลือกกันเลยทีเดียว

หากละความน่าสนใจของพี่วินฯ ไปได้ แล้วลองพิจารณามองโดยรอบให้ถ้วนถี่
คุณอาจจะพบสัจธรรมแห่งมหานครเมืองฟ้าอมรที่สี่แยกนี้ก็เป็นได้

มุมฝั่งหนึ่งใต้ต้นศรีมหาโพธิ์แห่งความศักดิ์สิทธิ์เป็นชุมทางมาช้านาน
อันมีรถไฟฟ้าใต้ดิน มีวินฯ มอ'ไซค์ มีคิวรถสองแถว รวมถึงจุดจอดแท็กซี่
ทั้งอีกใกล้ๆ กันนั้นก็ยังมีป้ายจุดจอดรถโดยสารประจำทางด้วย

นั่น— มุมฝั่งนั้นเป็นคอนโดหรูสนนราคาค่าห้องหลายแสนหลายล้าน
เป็นห้องชุดชนิดที่ว่าลำพังเพียงคนมีสตางค์อย่างเดียวคงซื้อไม่ได้

โน่น— มุมฝั่งโน้นเป็นศาลพระพิฆเนศ ศูนย์รวมแห่งความเชื่อความศรัทธา
และในเพลาค่ำก็จะปรากฎแม่หมอ พ่อหมอต่างๆ มาตั้งโต๊ะทำนายทายทัก

และอีกมุมฝั่งสุดท้าย ฝั่งของท่านชายทั้งหลาย
ฝั่งนี้ไม่คุ้นชินกับกลิ่นกลางวันนัก แต่ในยามราตรี บรรดาหมอสมัยใหม่หน้าแฉล้มก็จะกรีดกรายออกมาเฉิดฉายให้ท่านชายได้เชยชมกันจนฟ้าสาง

มหานครแท้ก๋า.. แยกรัชดา—ห้วยขวาง

My Big Fat Jeab Wedding ^ , ^

2012-01-26T15:05:00.007+07:00

พี่เจี๊ยบกำลังจะลั่นระฆังวิวาห์ต้นมีนา
เลยชวนเรากับ djbeing ไปช่วยถ่าย Pre-Wedding ให้หน่อย
บอกตามตรงว่าไม่ถนัดนัก ทำให้ต้องทำการบ้านกันนิดนึง
แต่หลังจากถ่ายเสร็จแล้ว โดยรวมก็เป็นที่น่าพอใจ

หนึ่งสิ่งที่ได้เรียนรู้และตระหนักจากงานนี้ก็คือ
กับบางงาน ผู้ช่วยนั้นสำคัญมาก สำคัญจริงๆ ทั้งทางตรงและทางอ้อม
งานๆ นั้นอาจจะลุล่วงหรือล้มเหลวก็อยู่ที่ผู้ช่วยหรือทีมงานนั่นเอง
โดยเฉพาะทีมงานที่พูดจาภาษาเดียวกันนี่สำมะคัญนักแล

Thanks for all ; - )

excuse

2012-01-18T11:04:00.071+07:00

“ขอโทษนะ ผมเป็นตำรวจ”
ผมเหลียวหันมองไปตามต้นสายของเสียงที่ว่า
คุณคุ้นๆ กันบ้างไหม ไม่เป็นไร ไม่ได้สลักสำคัญอะไร บางคนอาจจะไม่เข้าใจ นั่นเป็นเพราะเรามี ‘ขอบเขตแห่งการอ้างอิง’ (Field of reference) แตกต่างกันไป แต่ผมไม่เคยลืม กับประโยคแคลาสสิกที่ชื่นชอบอันโด่งดังของ Infernal Affairs จากปากเฮียเหลียงฯ ตอนที่เฮียเขาพูดออกไปในฉากใกล้จบของเรื่องนั้นยังคงสถิตติดอยู่ในใจ

จะว่าไปผมค่อนข้างมั่นใจทีเดียวว่าพี่เขา (พี่คนพูด— กลับมาที่พี่คนที่พูดกับผมแล้วนะ) เป็นตำรวจของจริงขนานแท้ อิงเอาจากแผ่นป้ายทะเบียนสีกากีมีตราโล่ท้ายพาหนะที่พี่เขาขี่มาแผ่นนั้น คือถ้าพี่เขาไม่ใช่ผู้ร้ายที่อุตริริขโมยรถจักรยานยนต์คุณตำรวจตัวจริงเสียงจริงเขามา ก็หมายความว่าพี่เขา (เองนั่นแหละน่าจะ) เป็นตำรวจตัวจริงเสียงจริงจริงๆ อย่างที่บอก

เดี๋ยวสิ! นี่อะไร! เปล่านะ! ผมไม่ได้เป็นสายให้ใครนะ ไม่เคยฉ้อราษฎร์บังหลวง ไม่เคยไปฆ่าแกงหรือจี้ปล้นใคร ไม่เคยทำร้ายร่างกายใครนอกจากตัวเอง
โอเค— อาจมีบ้างที่เมาแล้วต้องกลับบ้านจึงจำเป็นต้องขับยวดยานยนต์ แต่นั่นมันก็น้อยเสียยิ่งกว่าน้อยครั้งมาก

“เพื่อนอสุจิ๋ว”
พี่ชายร่างกายกำยำพูดต่อด้วยน้ำเสียงหนักแน่นในวลีบอกเล่าธรรมดาๆ แต่ใส่เครื่องหมายคำถามมาด้วยบนใบหน้าที่ขรึมเข้มคมคายเหมือนนายทองเหม็น
หนึ่งในวีรบุรุษผู้หาญกล้าจากบางระจัน

“ครับ” คำเดียวที่หลุดรอดออกจากปากผมไป

“ทีมเดียวกัน”
พี่เขาพูดอีกทีในรูปแบบเดิมด้วยน้ำเสียงที่ดังฟังชัด
ทว่าแต่รอบนี้มีแอบโยนรอยยิ้มส่งตามท้ายมาด้วย พร้อมกับนิ้วมือที่ชี้ไปมาๆ ทางผมและพี่เขาอันอ่านออกได้ประมาณว่า ‘เหมือนกัน’ หรือ ‘พวกเดียวกัน’

“อ๋อ......ครับ”

ความโปร่งโล่งก่อเกิดขึ้นภายในอกผมทันใด อารมณ์คลายๆ ตอนลุ้นอ่านค่าชุดเครื่องมือตรวจการตั้งครรภ์แล้วพบว่าผลออกมาเป็นลบ ไม่ปรากฎเส้นแถบเพิ่ม โอละพ่อ— เพื่อน ‘ไอ้จิ๋ว’ นี่เอง ข้าราชการตำรวจไทยเราไม่ค่อยชำนาญในเรื่องการติดต่อสื่อสารจริงๆ ด้วยนั่นแหละ
แหม...ไอ้เราก็คิดฟุ้งเป็นคุ้งเป็นแควไปถึงไหนต่อไหน จริงสิ— มันเป็นตำรวจ และมันก็ส่งเทียบเชิญชวนผมมาเตะบอลกับพวกเพื่อนๆ มันทางเฟสบุ๊ก จึงเป็นเหตุให้ผมต้องมายืนรออย่างโดดเดี่ยวในซอยเปลี่ยวอยู่คนเดียวเช่นนี้ เล่นเอาเสียตกอกตกใจหมด ขี้ตกใจไม่น้อยนะเรา ฮ่าๆ ๆ มันเป็นตำรวจ พวกเพื่อนมันก็น่าจะเป็นตำรวจสินะ ฮ่าๆ ๆ ๆ ๆ

.........

ถึงจะเหนื่อยแท้ แต่ก็สนุกจริง วันนั้นผมขอตัวกลับก่อนเพราะเดี๋ยวจะดึก แต่ดันสะเพร่าลืมกระเป๋าหิ้วทิ้งไว้ที่สนาม จึงเคาะข้อความไปถามคุณอสุจิ๋วมันทางเฟสฯ (I love Facebook and I play always) ว่ามีใครได้เก็บไว้ให้บ้างหรือเปล่า แต่ถ้าไม่มีก็ไม่เป็นไร เพราะสภาพมันก็ย่ำแย่เสียเหลือเกินที่จะเยียวยาแล้ว จะได้ถือโอกาสซื้อใหม่พร้อมกับสตั๊ดที่พังไปวันนั้นเสียเลย

แล้วคำตอบอันชวนชื่นหัวใจที่มันเคาะแป้นพิมพ์ส่งกลับมาสั้นๆ แต่ได้ใจความหนักหน่วงเหมือนกับคุณพี่เขาคนนั้น— นายทองเหม็น— เพื่อนมัน ก็คือ...
‘ค่าไถ่’

ผมเคาะกลับไป
‘ขอโทษนะ ไหนเพื่อนมึงบอกว่าพวกมึงเป็นตำรวจ แสรดดด’

อรุณสวัสดีวันปีใหม่

2012-01-06T09:50:00.007+07:00

จดหมายจากมังกร

2011-12-30T11:44:00.024+07:00

ถึงคุณพี่ 1306ix

ตื่นเช้าขึ้นมาวันนี้ จู่ๆ หนูก็มีอะไรอยากจะบอก
จำฉบับแรกที่เคยเขียนบอกพี่ได้ไหมคะ
ว่าหนูเจอพี่แล้ว คิดถึงแฟนคนแรก
เมื่อวันก่อนตอนเราได้คุยกันอีกครั้ง ความรู้สึกนี่ก็ยังเป็นอยู่

แฟนคนแรกของหนูเป็นคนสุรินทร์ถิ่นปราสาทหินค่ะ เขาเป็นคนง่ายๆ ยิ้มหวาน หวานแบบหวานผ่าซากน่ะคะ แล้วพอบทจะหวานก็หวานซ้าาา
อ้อ! อีกอย่างเขาก็เป็นคนตลกหน้าตายด้วยล่ะ ฮ่าๆๆ
เขาเป็นคนมองเห็นคุณค่าในตัวผู้หญิงคนนี้ จากสิ่งที่เป็น
ไม่ใช่จากรูปกาย หน้าตา หรือว่าฐานะ
เขารักหนูที่เป็นหนู เป็นหนูที่ไม่ได้ตกแต่งประดับประดา
แต่เป็นหนูที่ร่าเริงและสร้างรอยยิ้มให้เขา

ไม่รู้ว่าบอกพี่ตอนนี้จะดูสายเกินไปหรือเปล่านะคะ
แต่หนูอยากรู้จักกับพี่ตั้งแต่ตอนที่เราได้คุยกันในการเดินทางคราวนั้น
แต่ติดปัญหาตรงที่พี่มีคนรักแล้ว...
และหนูว่าการเดินตามใครมันเหนื่อย
แค่ได้มองเห็นคนๆ หนึ่งจากมุมที่เรายืนอยู่ แค่นี้ก็โอเคนะคะ นะคะ เจอะกันสักแป็บนึง... (เอ่อ.. มุกหนูพอใช้ได้ไหมคะ)

นอกจากจะชอบมองดูรูปถ่ายของพี่ อ่านสิ่งที่พี่เขียนแล้วชอบ จนต้องไปหาซื้อหนังสือของพี่ที่เข้าข่ายของป่าหายากไปแล้วมาจนได้ หนูยังชอบกิจกรรมง่ายๆ ที่จันทบุรีของพี่ด้วย พี่เป็นแฟมิลี่แมน รักครอบครัว จริงๆ นะ หนูรู้สึกได้
ถึงแม้หนูอาจจะรู้สึกช้าไปหน่อย เพราะหนูเป็นคนไม่ค่อยมองคนที่ลักษณะภายนอก การสัมผัสเข้าถึงและเพิ่งรู้สึกก็เลยจะนาน ทำให้หนูมาช้าไปเสมอ
แต่ไม่เป็นไรหรอกค่ะ

สิ่งที่อยากจะบอกก็คือ ดีใจมากที่เจอแล้ว กับคนแบบนี้
อยากให้รับหนูไว้เป็นเพื่อนรุ่นน้องสักคน
หนูไม่งอแง (แค่เผลอไผลกินเก่งไปบ้างบางมื้อ) ร่าเริงและชอบดูหนังค่ะ
ปีหน้าฟ้าใหม่เราคงได้เจอกันนะคะ

โอเคนะคะ
สวัสดีปีใหม่ค่ะ

^__^

มังกร

.........
.........
.........

ขอบคุณสำหรับจดหมายนะครับ
และขอบคุณจริงๆ กับความรู้สึกที่เขียนมาถึงกัน
ขอให้น้องมีความสุขความเจริญ
สุขภาพแข็งแรง ทั้งกายใจ
สวัสดีปีใหม่เช่นกันครับ น้องมังกร

1306ix

นักมายากล

2011-12-19T16:15:00.076+07:00

เมื่อถึงเวลาที่นัดหมาย ยอดชายนายฌองก็ระเบิดกลชุดที่ชื่อว่า 'ซ่อนจันทรา' ตามคำมั่นสัญญาที่ให้กับเราไว้เป็นเวลากว่ายี่สิบห้านาที
ทุกสายตาค่ำคืนนั้นต่างล้วนตกตะลึงงันกับความมหัศจรรย์ที่ประจักษ์
ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ ในเมื่อเราทั้งเก้าเห็นพ้องต้องกัน คงเป็นอื่นใดไปไม่ได้
นักมายากลจากฝรั่งเศสของเราได้ร่ายมนต์อัญเชิญเทพราหูออกมาปรากฎกาย แล้วค่อยๆ เคลื่อนย้ายร่างไปทำการอมดวงจันทร์วันเพ็ญจนมิดมืดหายวับเข้าไปในความลี้ลับภายใต้ราตรีสีดำ
ตั้งแต่เกิดมาผมเพิ่งจะเคยพบเคยเห็นอภิมหาสุดยอดมายากลระดับจักรวาล (ก็พี่เล่นกันนอกโลก) ซึ่งๆ หน้าแบบนี้ก็ครั้งนี้เอง

ชัดเลยว่าฌองไม่ธรรมดา

.........

ผมรู้จักกับสามฝรั่งเศสผ่านการแนะนำของมาดามจิ๊กที่เชียงใหม่
อันประกอบด้วย ฌอง, มีมี่ และโอลิเวียร่า
จากคำบอกเล่า ทั้งสามต่างมีความสามารถพิเศษกันคนละแบบ
โอลิเวียร่านั้นเป็นผู้เชี่ยวชาญทางด้านธรณีวิยา สายตาอันคมคายของโอลิเวียร่านั้นสามารถเพ่งพินิจหินดินทรายต่างๆ แล้วแปลงค่าจากสิ่งที่เห็นเป็นข้อมูลจำเพาะในรูปแบบเอกสารเพื่อใช้ในการศึกษาวิจัยต่อไปได้ ส่วนมีมี่นั้นมีความสามารถทางด้านภาษา คือเธอสามารถพูดคุยกับบรรดาต้นยูคาลิปตัสได้อย่างได้เรื่องได้ราว (เป็นความสามารถที่น่าสนใจมาก!)
และอย่างที่บอก– ฌองเป็นนักมายากล

"ว้าวววววว!"
เราต่างอุทานประสานเสียงให้กับความสามารถของแต่ละคน
ไม่พลาดอยู่แล้ว– เรารบเร้าให้ฌองแสดงมายากลอะไรก้ได้ให้ดูเป็นขวัญตา ด้วยว่าร้างราจากการรับชมศาสตร์การแสดงดังกล่าวมานานนม
“โปรดอดใจรอจนในเวลาที่ท้องฟ้าเป็นสีดำก่อนเถิด”
ฌองรับปากว่าเมื่อถึงเวลานั้นจะแสดงสุดยอดแห่งกลให้เราได้ยลกันแน่นอน
ขอแค่รอเวลาให้เหมาะสมตามที่บอก
เรายิ้มรับคำ และรอคอย

.........

“กรุณาส่งเสียงดังเพื่อคลายกลเถิดพี่น้อง”
ฌองส่งเสียงบอกคณะเราให้ตื่นจากความเงียบงัน
พอกลับมารู้สึกตัวอีกที พี่แฮมก็ควักลูกซองประจำกายขึ้นมายิงขึ้นฟ้าเสียงกึกก้องดังกังวาน พี่แจ๋วคว้าตะเกียบปิ้งหมูใกล้มือขึ้นมาระรัวเคาะโต๊ะให้จังหวะโจ๊ะแบบไทยๆ ส่วนพี่มาร์กก็จัดแจงหยิบคอมพิวเตอร์แบบพกพาขึ้นมาต่อกับเครื่องเสียงเพื่อเปิดโปรแกรมฯ ด้วยความคล่องแคล่ว

“ได้โปรดส่งเสียงเพื่อคลายกลของข้าพเจ้าเถิดสหาย แล้วทุกๆ อย่างจะกลับสู่สภาวะปกติ” ฌองย้ำอีกครั้งด้วยใบหน้าที่มีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นมาเล็กน้อย
ดูท่าทางว่าเสียงที่เกิดขึ้นน่าจะยังดังไม่พอ
พี่มาร์กส่งสัญญาณมาทางผมว่าติดตั้งระบบปฏิบัติการเสร็จเรียบร้อยแล้ว
บังเอิญว่าไมโครโฟนนั้นมันมาอยู่ในมือผมตอนไหนก็ไม่รู้
แล้วผมจะทำอย่างไรได้เล่า นอกจาก..

“งั้นขอคันหูของน้องจ๊ะละกันครับ” ผมตะโกนบอกเพลง
จากนั้นอินโทรก็โหมขึ้นมา
แล้วผมก็กรีดร้องสุดเสียง!!

ในวันดีๆ ที่ไม่มีสถานการณ์

2011-12-16T10:55:00.034+07:00

วันก่อนครับ

2011-12-14T11:43:00.048+07:00

ลิลลี่ : วันก่อนครับ
หลิว : วันไหนวะ?
ลิลลี่ : ไม่ใช่ๆ! หลิวต้องพูดว่าทำไมครับสิ วู้วว์ 'รมณ์เสีย
หลิว : อ๋อ... ยังไงครับ?
ลิลลี่ : เออๆ เอาใหม่, วันก่อนครับ
หลิว : วันไหนวะ?
ลิลลี่ : ....... (งอน)
หลิว : ฮ่าๆ ล้อเล่น เอ้า! วันก่อนนั้นมันยังไงครับ?
ลิลลี่ : ไม่เล่นแล้ว พอๆ เราจะเล่าในแบบเราเอง

++++++

วันก่อนเราไปถ่ายงานที่ร้านอาหารฝรั่งเศสร้านหนึ่งมา
ร้านชื่อเลอ ว็องโดม (Le Vendôme) อยู่ในซอยสุขุมวิท 31
(ว่ากันว่าร้านนี้รสชาติอาหารจัดอยู่ในลำดับต้นๆ ในกรุงเทพฯ เลยนะ)
ครั้งนี้เชฟมายืนชื่นชมผลงานตัวเองข้างๆเราด้วย เพราะเป็นชุดเมนูใหม่ของร้าน
เราก็ถ่ายไปเรื่อยๆ 3 จาน 4 จาน คุยกันไปเรื่อย โน่นนี่นั่น
พอจานนี้มา (ดูรูปประกอบ) ไอ้เราก็ถ่ายไปพลางชมไปพลางว่าเหมือนพระบาทฯแถวบ้านเราเลย เล่นเอาเชฟงี้หัวเราะเสียงดังใหญ่เลย ตลกดี

ใช่มั๊ย? โคตรเหมือนพระพุทธบาทพลวงที่จันท์เลย

.........

ป.ล. 1 เพิ่งสังเกต ช่วงนี้วนเวียนอยู่กับฝรั่งเศสแฮะ
ป.ล. 2 หมูย่างสูตรบ้านพี่แฮมที่เจียงใหม่แม่มโคตร'หร่อย
ป.ล. 3 ตั้งกะเกิดมาเพิ่งเคยเจอจันทรุปราคาแบบคาตาก็เมื่อวันก่อนนี่แหละ
ป.ล. 4 'แอ่บแปบ' เปนก่ำเมือง แป๋ว่า 'แบนแต๊ดแต๋' พูดแล้วได้อารมณ์แต้ๆ
ป.ล. 5 เชื่อกันว่า ผู้ชายเราแต่ละคนนั้นจะมีต่อมที่ชื่อ 'หยินต๊ก' อยู่ภายในร่าง หากเมื่อไหร่เมื่อใดต่อมที่ว่านั้นแตกสลาย คนผู้นั้นจะสามารถแปรเปลี่ยนจากชายเป็นหญิงได้ โปรดจงระวัง.. หรือหาให้เจอ..
แล้วสกัดซะ!

Heya Maccarone!

2011-12-08T11:12:00.027+07:00

ไอ้เจ้าก้อนนี่ชื่อ "มาคารง" (Macaron)
รูปร่างหน้าตาน่ารักน่าชังทันสมัย กรอบนอกนุ่มใน เก๋ไก๋ดูดีมีชาติตระกูล
แต่พอเอาเข้า (ปาก) จริงๆ แล้วก็ต้องขอบอกว่างั้นๆ
ผู้รู้บางท่านให้ทัศนะว่าที่มีอยู่ส่วนใหญ่ในบ้านเรานั้นจริงๆ รสชาติผิดเพี้ยนไปเยอออะ อันเหตุมาจากสูตรการทำ คือถ้าเราลงน้ำตาลไอซิ่ง 100 กรัม ก็ต้องใช้แอลมอลด์ปั่น 100 กรัมด้วย แต่ทีนี้บ้านเราแอลมอนด์มันแพงสิ ก็เลยหยวนๆ ลดอัตราส่วนลงไปเรื่อยๆ น่ะเนาะ ก็เข้าใจแหละ

อ้อ ที่ว่างั้นๆ ไม่ใช่ไม่อร่อยนะ เดี๋ยวสาวๆ จะโห่ใส่เค้า >_<
แค่ไม่ถูกปากและจริตลิ้นผมเอง ก็ต้องขออภัยด้วยเน่อ
พอทีกับความน่ารักน่าชังทันสมัย เก๋ไก๋ดูดีมีชาติตระกูล
คือถ้าเป็นไปได้
รบกวนขอเป็นบ้าบิ่นหรือว่าขนมครกมาเหอะ

.........

***ถ้าใครสนใจลองตามเข้าไปอ่านในนี้ดูนะ ; )

http://www.refresherthai.com/Article/europeMacaroon.php

http://www.bloggang.com/mainblog.php?id=pookhakae&month=22-03-2011&group=2&gblog=57

Made by Days

2011-11-21T13:12:00.007+07:00

1331

2011-11-18T14:52:00.060+07:00

.... คือ....
คืออย่างนี้
คือผมเพิ่งผ่านวันเกิดครบ 31 มานั่นแหละ
สารภาพว่าวันก่อนไปยืนมองสารรูปตัวเองหน้ากระจกดิสเพลย์ในห้างสรรพสินค้าย่านราชประสงค์หัวจรดเท้าเลย ผลปรากฎว่า..

หัว – ยังทรงเดิม แอบมีผมหงอกงอกขึ้นหนึ่งกระหย่อมตรงกลางกระหม่อม
ตากับปาก – ยังคงคมและดีตามลำดับ ..คิดว่านะ
คอ – ก็อ่อนเหมือนเคย และยังคงไม่มีเส้นสายสร้อยพระเครื่องประดับใดๆ
ข้อมือ – Wristband สีเหลืองข้อความ “เราคือนพรัตน์วชิระ” ได้มาตอนไปช่วยถ่ายรูปรับปริญญาที่เกษตรฯ ให้หลานสาว มีน้องๆ นักศึกษาหน้าใสมาเรี่ยไรเงินสมทบทุนอะไรสักอย่าง ก็ให้ไป เลยได้มา
เสื้อ – เสื้อยืดคอกลมอดีตเคยดำสกรีนทองข้อความ “The Last Samurai” พี่ชายท่านหนึ่งซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดเมื่อช่วงที่หนังเรื่องนี้ยังอยู่ในกระแส
(กี่ปีแล้วกรุณาคำนวนเอาเองตามแต่สะดวก)
พุง – ......... ชิงร้อยชิงล้าน!
เข็มขัด – เอ่อออ... ก็รัดมาตลอดนะ อ๋ออ.. ซื้อที่บ้าน ที่จันท์ ตลาดนัดจตุจักรจันทบุรีข้างๆ ห้างฯโรบินสัน เข็มขัดหนังธรรมดาสามัญไม่มียี่ห้อ
กางเกง – ยีนส์มือสองของแบรนด์เนมแท้ ซื้อจากตลาดนัดเพชรอโศกหลังตึกแกรมมี่ แอบภาคภูมิใจในราคา 500 บาทไทยที่ได้มา
(แต่ต้องตัดขาออกอย่างเยอะอ่ะ เสียดายว่ะ)
รองเท้า – คอนเวิร์ส Second Hand สีมายองเนส ได้มาจากตลาดนัดวังหลัง ปัจจุบันสภาพย่ำแย่เต็มที แต่ก็ยังคงดื้อแพ่งใส่อยู่
ที่จริงก็มองจองคู่ใหม่ไว้ในใจเรียบร้อยแล้ว จะรอก็แค่วาระดีๆ

แล้ว?...

นั่นสิ แล้วเอาไงต่อดีล่ะ

หม่อง ฟาน เพอร์ซี่

2011-11-15T11:27:00.025+07:00

หม่อง ฟาน เพอร์ซี่เป็นพม่า
ผมจะเจอกับหม่องตอนเช้าๆ ที่สวนสาธารณะแถวบ้าน
หม่องจะใส่ชุดอาร์เซนอลเต็มสูบ คือจัดมาทั้งเสื้อทั้งกางเกง มาร่วมเตะบอลกับพวกนักฟุตบอลท้องถิ่นขาประจำที่ลานกีฬาทุกๆ เช้า นักบอลแถวนั้นจึงนึกสนุกจึงตั้งฉายาให้หม่องว่า "หม่อง ฟาน เพอร์ซี่" (ล้อเลียน "โรบิน ฟาน เพอร์ซี่" ศูนย์หน้ากับตันทีมของปืนใหญ่อาร์เซนอล) แล้วก็พากันล้อและหัวเราะเยาะเย้ยหม่องด้วยขบขันในท่าทีเงอะๆ งะๆ ของหม่องอยู่ในทุกครั้งที่งลงสนาม

บางครั้งผมก็เข้าไปร่วมเตะด้วย ถ้าเล็งแล้วว่าเช้าวันนั้นคนไม่เยอะ
แล้วก็มักจะได้อยู่ทีมเดียวกันกับหม่อง ก่อนจะมองหาเพื่อนร่วมทีมอีกสามให้ได้ครบห้า แต่ถ้าหากว่าวันไหนคนเยอะ ผมก็จะแค่วิ่งวนเบาๆ รอบๆ สวนฯตามปกติ

และเหมือนผม -- หม่องมาคนเดียว
จะด้วยอะไรก็ตามแต่ หม่องไม่พกเพื่อนพม่ามาด้วย อาจมี หรืออาจจะไม่
ผมเดาเอาว่าหม่องแค่อยากมีเพื่อนเตะบอล
ผมเองก็อยากมีเพื่อนเตะบอล แต่ทว่าเวลาที่ผมมีกับเพื่อนๆ นั้นลงเอยกันไม่ได้
ก็เลยเปลี่ยนรูปแบบมาวิ่งออกกำลังกายแทน -- ทำเองก็ได้ ง่ายจัง
ที่จริงก็ไม่ได้ชื่นชอบนักหรอก แต่เพื่อสุขภาพ คนเราควรออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอไม่ใช่เหรอ?

กลับมาที่หม่อง
แรกๆ ก็สนุกไปด้วยแหละ ขำดี แต่พอผมเห็นหม่องโดนล้อด้วยพลพรรคนักบอลบ่อยๆ เข้าก็นึกน้อยอกน้อยใจและทดท้อแทนหม่องอยู่เหมือนกัน
วู้วว์ -- จะแซวอะไรกันนักกันหนาวะ
หม่องเขาก็แค่อยากเล่นและมีเพื่อนเตะบอล -- แค่นั้น
พอเสียทีเถอะนะ ไอ้เรื่องพรรคเรื่องพวกน่ะ

.........

ป.ล. ปาเกียวแม่งชนะคะแนนได้ไงฟร่ะ ค้านสายตาว่ะ

มีคนมีต้นไม้

2011-11-09T14:28:00.012+07:00

ดอกไม้บานใต้ลานดาว

2011-11-04T11:14:00.028+07:00

โรแมนติก
โรแมนติกมาก
การเดินทางครั้งล่าที่ชื่อว่า “ดอกไม้บานใต้ลานดาว” คราวนี้อาจารย์ยงยุทธ พาคณะเราย้อนเวลากว่า 200 ล้านปีไปทำความรู้จักและชื่นชมธรรมชาติกันที่อีสาน

+++++++

โครงการชื่นชมหมู่ดาราทั้งนภาและปฐพี (นิเวศลานหินถิ่นอีสาน)
เมื่อ 430 ล้านปีก่อน ทะเลอีสานถูกปิดล้อมด้วย 2 จุลทวีป คือ อินโดจีน + ฉานไทย ส่งผลให้ทะเลถูกทับถมด้วยตะกอนจากขุนเขาที่ล้อมรอบ
จนกลายเป็นแผ่นหินทรายมหึมายกตัวขึ้นสูงเมื่อประมาณ 200 ล้านปี
เรียกแผ่นดินนี้ว่า ‘ที่ราบสูงอีสาน’
หลังจากนั้นมีสิ่งมีชีวิตต่างๆ หลากหลายเข้ามาปักหลักตั้งถิ่นฐานอยู่อาศัยมาจนถึงทุกวันนี้
การที่จะเข้าใจนิเวศของแผ่นดินอีสาน
เราสามารถเรียนรู้ถึงวิวัฒนาการของชีวิตที่บุกเบิกขึ้นมาบนแผ่นหิน
แล้วพัฒนาสังคมจนเกิดเป็นป่าใหญ่...

(รายละเอียดของทริป)

+++++++

ทริปนี้เราเริ่มมื้อเช้าแบบเบาๆ กันตามอัธยาศัยในตลาดวารินชำราบ ก่อนจะมุ่งหน้าไปพบกับความอัศจรรย์ของจักรวาลลานหินที่สามพันโบก

เย็นย่ำ เราดื่มด่ำพฤกษา เดินชมทุ่งดอกไม้ใบหญ้าบานบนลานหินบริเวณน้ำตกสร้อยสวรรค์ ที่ผาแต้ม

ผมชอบที่นี่ เพลิดเพลิน สวยงาม และอบอุ่นในอารมณ์
ไม่รู้เพราะแดดยามเย็นหรือดอกไม้กันแน่ ที่ละลายความเป็นชายขี้อายของผมไปเสียสิ้น ใจจึงอยากจะเดินไปจูงมือน้องสรัสจันทรกับสร้อยสุวรรณาออกมาเริงระบำกันท่ามกลางเหล่าผกามาศบนลานแห่งนั้น ด้วยติดใจในอาภรณ์ที่น้องทั้งสองเขาสวมใส่ ทั้งม่วงละไมตากับเหลืองอ่อนละมุนใจ

โอ่ย.. โมแรนติ๊กหลาย

ยัง ยังไม่พอเด๊ หากตกกลางคืนนั้นดูจะยิ่งโรแมนติกกว่าเด๊ล่ะ
โดยพร้อมเพรียง— คณะเราเอนกายลงนอนสดับฟังเรื่องราวเทพนิยายกรีกจากอาจารย์บนลานหินที่อุทยานแห่งชาติภูจอง-นายอย เรื่องราวของกลุ่มดาวเปอร์ซิอุส, เซฟิอุส, เปกาซุส, แอนโดรเมดา และแคสซิโอเปีย

เรื่องเล่าจากอาจารย์จรรโลงเราและโลกเสมอ
ยังผลให้จิตใจสุขสว่างอิ่มเอมเบิกบาน
ผมพริ้มตาหลับไหลไปบนลานหินที่เบื้องบนมีแสงพราวของดวงดาวนับล้าน
และได้โปรด— กรุณาอย่าปลุก

50/50

2011-10-26T11:53:00.034+07:00

..เสียใจ คุณมาช้าไป 2 ปี
พ่อหนุ่มตรวจตั๋วเลือดหงส์ที่เฮ้าส์ราม่าบอกกับเราว่าอย่างนั้น
ค่ำนี้มีศึกวันแดงเดือดเลือดสาดระหว่างหงส์แดงและผีแดงบนเกาะอังกฤษโน่น แน่นอน ผมรู้ได้ไม่ยากจากการแต่งกาย

ความจริง เราสายกันไป 15 นาที ด้วยระบบขสมก. ซึ่งอยู่ในการคาดเดา เราก็ได้เผื่อใจกันไว้แต่แรกอยู่แล้ว แต่หนังของที่นี่นั้นฉายตรงเวลา ไม่มีมหากาพย์โฆษณาเยิ่นเย้อยืดเยื้อในช่วงต้นแต่อย่างใด และหนังเรื่อง One Day ที่เราตั้งใจจะไปดูกันก็ดำเนินเรื่องเป็นแต่ละปีๆ ในช่วงชีวิตของคู่พระนาง (เนื้อเรื่องโดยย่อกล่าวไว้แบบนั้น) เราจึงอาจจะปะติดปะต่อช่วงหัวละท้ายของเรื่องโดยรวมไม่ได้อย่างถูกต้องนัก นายตั๋วเลือดหงส์จึงไม่แนะนำให้เราไปเริ่มเรื่องกับในปีที่ 3 ในโรง -- ซึ่งก็ถูกต้องแล้ว ต้องขอขอบคุณมา ณ ที่นี้

ดังนั้นเราจึงมองหาหนังเรื่องอื่นที่ยังอยู่ในโปรแกรมกันแทน
และ 50/50 (Fifty/Fifty) คือคำตอบสุดท้ายของเราในบ่ายนั้น

.........

มีคำกล่าวซับซ้อนซ่อนเงื่อนอยู่ประมาณว่า อะไรที่นอกเหนือการคาดหวังแล้วนั้น มักจะมาเหนือความคาดหมายเสมอ และร้อยทั้งร้อยจะเป็นไปในทางที่ดี (งงไหม-ซับซ้อนไป?-ไม่ใช่มะ)
หลังออกมาจากโรงผมกล้าพิมพ์บอกผ่านระบบโซเชียล เนตเวิร์กได้ทันทีเลยว่า 50/50 นั้นเป็นหนังที่ดูสนุกมาก หนังฟอร์มเล็กดีเยี่ยมของแท้ แต่ติดตรงที่ยังดันใช้โนเกียรุ่นตกพื้นหกครั้งไม่พังอยู่ จึงจำต้องสะกดอารมณ์พลุ่งพล่านนั้นไว้ก่อน ทำได้แต่ดุ่มเดินอย่างงุ่นง่านไปดูใบปิดหนังอย่างตั้งใจอีกที

หนังเล่าเกี่ยวกับการตรวจพบว่าตัวเองเป็นมะเร็งของพระเอกโดยสุดวิสัย ทั้งที่ไม่ใช่คนสูบบุหรี่ขี้เหล้า แยกขยะในทุกครั้งที่ทิ้งและไม่เคยวิ่งจ็อกกิ้งฝ่าไฟแดง ชีวิตประจำวันอยู่ในครรลองของสังคมเสมอ แต่ก็ไม่ได้ช่วยให้รอดปลอดภัยหากเจ้าโรคร้ายที่ว่าจะแวะเวียนมาเคาะประตูเพรียกหา

โอกาสตายและหายมีอยู่ครึ่งต่อครึ่ง
ชีวิตที่เหลืออยู่จะวางแผนแบบไหน อย่างไร และกับใคร

มีหลายหลากแง่คิดที่ติดหัวออกมาจากโรง โดยเฉพาะกับเรื่องของไอ้เพื่อนตัวแสบของพระเอก มันทำให้ผมรู้แจ้งกระจ่างว่าความสัมพันธ์ของมิตรแท้นั้น 'ลึก' และ 'ซึ้ง' มาก หากเรามองออก มองเป็น ด้วยใจที่เย็นและกว้างพอ

อีกหนึ่งในไอ้ที่มันติดหัวผมออกมาจนต้องบอกเล่าสู่กันอีกต่อก็คือ
สำหรับใครก็ตามที่เชื่อ และมั่นใจว่าในช่วงที่เหลืออยู่ของชีวิตจะสามารถหยัดยืนด้วยลำแข้งของตัวเองได้โดยยึดมั่นหนักแน่นแล้วละก็ คุณยังมีเวลาและสิทธิลองคิดใหม่อีกที - ผมขอยกมือทัก
เพราะในยามเจ็บไข้ได้ป่วยขึ้นมาแล้วนั้น ไอ้การจะนั่งรอรถโดยสารกลับบ้านหลังออกจากโรงหมอเองคนเดียวมันคงไม่ใคร่สนุกนัก และอาจจะเป็นการรอคอยที่ยาวนานเกินไปกระมัง..

แต่ก็นั่นแหละ
โอกาสที่คุณจะคิดถูกกับสิ่งที่ผมบอกไปมันก็มีพอๆ กัน
คือ 50/50

เรื่องทะเลนั้นพี่พอรู้...

2011-10-25T21:46:00.019+07:00

นานโขอยู่กว่าจะเป็นรูปเป็นร่างกับทริปจับ WOM ใส่กระด้ง
เป็นภารกิจของรุ่นพี่สินะ
ยอดเยี่่ยมจริงๆ กับคืนค่ำบนโต๊ะอาหารมหัศจรรย์ตัวนั้น
หรรษาแท้ ^_^

แซว

2011-10-16T14:23:00.048+07:00

“ตัวเท่าไหล่..”
ไม่ทันตั้งตัว ไหลบ่ามาเหมือนน้ำเหนือต้นตุลา— อยู่ๆ คุณนางหญิง เพื่อนซี้หุ่นระหงของฉันก็โพล่งขึ้นมาในตอนที่เรากำลังคุ้ยเลือกกองเสื้อยืดหลากสีราคาพิเศษตรายี่ห้อยูนิคุโละ (Uniqlo) ในกระบะ
เราแอบมุดเข้ามาในร้านหรูเปิดใหม่เอี่ยมอ่องร้านนี้ด้วยวิธีแอบอ้างว่าจะเอากางเกงเข้ามาเปลี่ยนไซส์ โดยไม่ให้พนักงานวัยละอ่อนเฝ้าประตูทางออกของที่นี่เอะใจ (เราเข้าร้านจากทางออก) และถึงจะเอะใจก็คงจับเราไม่ได้ไล่เราไม่ทันหรอก เราไวกันยิ่งกว่าเสือชีตาร์บ้าพลังเสียอีก
แน่นอนว่าเรื่องแบบนี้แค่มีความกล้าคงไม่เพียงพอ สำคัญกว่านั้นคือ ‘ใจ’ ต้อง.. แมวด้วย แหม.. ก็แถวจากหน้าร้านยาวออกไปถึงหน้ากระทรวงยุติธรรมขนาดนั้น ใครจะบ้าไปต่อคิวล่ะ ฉันคนหนึ่งล่ะที่ไม่
และพร้อมยอมเป็นแมวแทนที่จะเลือกเป็นพวกบ้าห้าร้อย

“ก็เขาเขียนบอกไว้ว่า 490 ไง”
ฉันตอบไปด้วยหารู้ไม่
โธ่.. ใครจะไปตรัสรู้ล่ะว่าเธอสะกดด้วย ‘ล’ ลิง ไม่ใช่ ‘ร’ เรือ - กับคำว่า ‘ไหล่’

ห้าวิฯ ไม่ขาดไม่เกินจากนั้นนั่นแหละ ฉันถึงเพิ่งถึงบางอ้ออ๋อว่าคุณนังหญิงกำลังแซวถึงชายหนุ่มคนที่ฉันกำลังคบหาอยู่ เธอไปบังเอิญเจอกับตานั่นเข้าบนสถานีรถไฟลอยฟ้าสายสุขุมวิท

“..แต่ก็น่ารักดี”
ดีนะ ที่คุณนังหญิงยังอุตส่าห์กรุณาโยนถุงยังชีพถุงล็กๆ ให้ฉันพอประทังให้ความมั่นใจกลับคืนมา ก่อนจะหยิบเอาเสื้อสีม่วงเข้มที่เธอถูกใจเดินกรีดกรายเฉิดฉายตรงไปจ่ายเงินที่เคาท์เตอร์อีกด้านของร้าน

“อีบร้าา! คราวหลังเกริ่นนำหน้าหน่อยสิยะ! *&^$##^&)+$@!!!”
ฉันสาดคำด่าไล่หลังตามถังใหญ่ด้วยภาษาจีนกลางกวางตุ้ง หมั่นในไส้เล็กน้อย
กับเรื่องผู้ชาย— หล่อนรู้ว่าฉันยังอายและไม่เคยชิน..
ชิ!!

Darjeeling Unlimited

2011-10-05T22:54:00.021+07:00

Work Hard Play Harder!

2011-09-27T05:47:00.021+07:00

ในบ่ายที่ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีเทาพาสเทล
แอบเห็นสาวๆ ที่ออฟฟิชนั่งเฉากันอยู่
พอหันไปเห็นตุ๊กตาขอขมาฯ เข้า
เราเลยนิดหน่อยหาเรื่องเขย่าอารมณ์เล่นกันขำๆ

< T_T >

.........

สุดสัปดาห์ที่ผ่านมาน้องพัฒน์โทร.มาถามว่าเราพอจะมีเวลาสัก 2-3 วันมั้ย จะให้ไปช่วยถ่ายรูปรีสอร์ทที่อุ้มผางให้หน่อย แต่ต้องลางานหนึ่งวันนะ เราก็ตอบไปว่าเอาสิ เรื่องโดดงานน่ะ ที่จริงเราไม่ค่อยถนัดนักหรอกนะ แต่เราชอบ (ฮา) อีกอย่างเรา 2 คนก็ไม่ได้เจอกันเลย ตั้งแต่พัฒน์ไปเรียนต่อที่อเมริกา จนเรียนจบกลับมานี่ก็เกือบ 6 ปีแล้วที่ไม่ได้เจอกัน ดีใจที่ยังคิดถึงกันและโทร.มานะคะ ; )

Mellow

2011-09-20T10:57:00.012+07:00

ร้านสวยดี-ชอบ-จับตากแดดซะหน่อยแล้วค่อยถ่าย-แจ่มเลย-งานนี้ถูกใจเรามาก

feat. GAMMEmagie

2011-09-16T00:07:00.014+07:00

รวมเรื่องสั้น ๓ เล่มในชุด "แฟนมูราคามิรวมหัว" ที่มีนักอ่านของเฮียมูมาร่วมมือแบ่งเรื่องสั้นกันไปแปลคนละเรื่อง พิมพ์ใหม่ครบทั้งชุดเสร็จเรียบร้อยแล้ว โดยมีเพื่อนร่วมงานใหม่เป็น นักออกแบบปกสามคนที่มาร่วมสนุกออกแบบปกใหม่ ผ่านการลงคะแนนเสียงเลือกจากผู้ Like เฟซบุคเพจของเรา
ขอบคุณทุกท่านที่ช่วยกันทำให้วันนี้มาถึงอย่างราบรื่นสวยงามนะคะ..

(ภาพและข้อความข้างต้นจาก สนพ.กำมะหยี่ เฟชบุคแฟนเพจ)

------------------------------

คำสาปร้านเบเกอรี
The Second Bakery Attack

Haruki Murakami เขียน

ออกแบบปก : อุรุพงษ์ รักมิตร
รูปเล่ม : สิริมา สุวรรณไตรภพ
พิสูจน์อักษร : ประกายพฤกษ์ เบญจคีรี

-----------------

เอากะเขาจนได้เนะ ^__^

おもしろいね..

2011-09-08T10:11:00.074+07:00

เสร็จจากมื้อค่ำ เราก็โบกรถโดยสารกลับบ้านกัน
จำนวนคนบนรถไม่แออัดนัก เราเลือกนั่งเบาะคู่ที่ยังว่าง แล้วสานต่อบทสนทนา

ช่วงนี้ผมค่อนข้างมีเวลาเป็นพิเศษ เพราะงานฉบับหน้าทำเรื่องเกี่ยวกับบาหลี
ซึ่งนายพาครอบครัวเขาไปถ่าย (และเที่ยว) เอง ใช้เวลาที่โน่น 5 วัน ส่วนผมทำหน้าที่รักษาการแทนอยู่ที่นี่ ดู Youtube ไปพลาง เล่น Facebook ไปพลาง
แต่เป็นบาหลีที่ไม่มีอูบุดนะ ไปกับทัวร์ของ Wendy ซึ่งผมว่ามันน่าเบื่อออก มีแต่รูปโรงแรมดีๆ ร้านอาหารงามๆ แล้วก็โรงงานเฟอร์นิเจอร์จำพวกเซรามิกอะไรก็ไม่รู้ สปาเจ๋งๆ ยังไม่มีมาให้เห็นเลย ไปทำไมวะ

นั่นเลยเป็นเหตุที่ผมเลือกละเลยการกลับเข้าสำนักงานช่วงเย็น
หลังจากหาเรื่องออกมาเตร็ดเตร่ข้างนอกห้องปรับอากาศ
แล้วเลือกที่จะมานั่งรถราเล่นกับเธอที่ผมเล่า

แวบหนึ่งบนรถ ผมคิดอยากให้รถเมล์คันนี้มันวิ่งยาวไปถึงพิจิตร
แล้วผมจะสารภาพความในใจกับเธอในตอนที่เราถึงนครสวรรค์
เมื่อพิจารณาเองแล้วว่าลำพังระยะทางแค่เส้นเจริญกรุงนั้นมันคงไม่เพียงพอให้รวบรวมเอามวลความกล้าที่มีทั้งหมดแปรรูปเป็นคำพูดออกมาได้

ขอระยะให้ผมหน่อยเถอะ
และถ้าพูดออกไปแล้วเธอเห็นชอบเป็นใจนะ
ในตอนที่เราไปถึงพิจิตร ที่นั่นคงวิจิตรไม่เบาเลย ..สำหรับเรา

พูดก็พูด ผมไม่อยากให้เธอก้าวลงจากรถเลย เราน่าจะได้ไปต่อกัน
ถ้าจะพูดให้ถูกที่สุด
เป็นผมเองแหละ ที่ไม่อยากนั่งรถโดยสารตามลำพังอีกต่อไปแล้ว
มันน่าหน่ายเหลือเกิน เวลาถึงที่หมายแล้วมีคำทักถามด้วยน้ำเสียงเชิงคาดหวัง (แล้วก็ต้องผิดหวังกลับไปตามระเบียบ) ว่า 'อ้าว มาคนเดียวเหรอ'

คุณน่าจะรู้ มันรื่นชื่นหูจริงๆ นะ เวลาที่ผมเป็นฝ่ายรับฟังเธอเล่าเรื่องราวร้อยแปด ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของคู่สี หมอตาทิพย์จัดกระดูก การหายใจที่ถูก เพื่อนพ้องของเธอ หรือเรื่องงานประติมากรรมบนดวงจันทร์

おもしろいね..　

ส่วนผมน่ะรู้อยู่แล้ว ว่าอู่รถคันที่เรากำลังนั่งมันอยู่แค่ถนนตก และคงเป็นเรื่องตลกหากจะบ้าจี้เดินไปกระซิบบอกพี่โชเฟอร์ด้วยน้ำเสียงที่แอบซ่อนความวิงวอนไปด้วยว่า 'เอ่อ.. คือรบกวนคุณพี่ช่วยขับต่อเลยไปจนถึงพิจิตรได้ไหมครับ'

ไม่ล่ะ นั่นมันดูเป็นภูเก็ตแฟนตาซีเกินไป
ถ้าจะขอ ผมขอพี่เขาง่ายกว่านั้น
เพียงน้ำเปล่าแก้วเดียวจากกระติกคู่ใจข้างกายของพี่เขา
เพื่อที่พร้อมจะหยิบยื่นให้เธอยามกระหาย ไม่ว่าจะเป็นตอนไหนหรือที่ใด

เออพี่ พี่ครับ พี่คนขับ
ผมสัญญาว่าครั้งหน้าจะเตรียมมาเองให้พร้อม

คิดถึงอาตี

2011-09-01T11:19:00.035+07:00

ผมไม่มีไอพอด ไอแพด หรือสมาร์ทโฟนไว้จิ้มเล่น
เลยใช้วิธีอ่านหนังสือในระหว่างที่ว่างเวลาเดินทางแทน
เล่มที่ผมอ่านอยู่ ณ ปัจจุบันชื่อ “เมนูปรารถนา” ของคุณฮิมิโตะ ณ เกียวโต
(หรือในอีกนามปากกาว่า คำ ผกา)
ชอบในสำนวน และพยายามหาผลงานของเธอมาอ่านอยู่เรื่อยๆ

ในเล่มนี้ บทหนึ่งที่ชื่อว่า “น้ำพริกน้ำทิพย์” เธอเขียนเล่าถึงเรื่องที่เธอมีโอกาสได้ไปลิ้มชิมเมนูน้ำพริกของเด็กสาวชาวอาข่า ซึ่งส่วนผสมหลักของน้ำพริกที่ว่าก็คือ เกลือกับผงชูรส เด็กสาวบอกว่าทำ/ตำน้ำพริกนี้ไว้จิ้มกินทีไรก็จะนึกถึงพ่อ เพราะพ่อเธอทำน้ำพริกสูตรนี้ให้เธอกินประจำสมัยเด็กๆ

พอได้เห็นวลี “เกลือกับผงชูรส” แล้วผมก็นึกถึงอาตีขึ้นมาทันที

อาตีก็เป็นชาวอาข่าเช่นกัน มีลูกสาวน่ารักมากๆ (และก็ซนมากๆ) ชื่อว่าอาบู๊ยา
(ซึ่งตอนนี้ก็น่าจะโตกว่าเดิมมากแล้ว)
ผมเคยได้รู้จักและร่วมงานด้วยตอนขึ้นไปตะลอนถ่ายรูปพี่น้องชนเผ่าต่างๆ ที่เชียงราย ซึ่งการทำงานรอบนั้นก็ได้อาตีนี่แหละเป็นคนนำทางให้ เราเคยได้นั่งคุยกันบนเฉลียงหน้าบ้านของสมชายที่หมู่บ้านจะแลในวันที่ฝนตกเจื้อยแจ้ว
ผมชวนคุยถึงเรื่องราวเมื่อครั้งที่อาตียังอยู่บนดอยก่อนที่จะลงมาทำงานพื้นราบกับกระจกเงา เรื่องหนึ่งที่อาตีเล่าให้ฟังและผมจำได้แม่นยำเลยก็คือเรื่องเกลือกับผงชูรสอย่างที่เกริ่นไว้

อาตีเล่าว่าตอนที่อยู่บนดอย อาหารการกินนั้นอุดมสมบูรณ์มาก
ข้าวก็ปลูกกินเอง เลี้ยงไก่เลี้ยงหมู ดักปลาเอาในแหล่งน้ำลำธาร นึกสนุกก็เข้าป่าไปหาอาหารเอา ขุดเผือกขุดมันกินกันไปตามประสา พืชผักผลไม้มีมากมายกินไม่หวาดไม่ไหว นานๆ ทีนั่นแหละจึงจะลงจากดอยเข้าเมืองมาซื้อของ
และของที่ซื้อกลับขึ้นไปบนดอยเมื่อเข้ามาตลาดในเมืองก็มีอยู่แค่สองอย่างอย่างที่บอกไป

คือเกลือ กับผงชูรส

SheraHilton

2011-08-31T10:26:00.041+07:00

น้องตาล— PR ของ Sheraton พัทยายื่นข้อเสนอสุดพิเศษมาให้ว่าถ้าเราหาเวลาพาครอบครัวไปพักผ่อนที่นั่นเธอจะลดให้แบบพิเศษสุด 50% จากราคาห้องเฉียดๆ หมื่นก็จะเหลือ 3,500 บาทไทยแบบไม่มีบวกเพิ่ม สำหรับที่พักหนึ่งคืนพร้อมอาหารเช้า เราเลยตอบตกลงไปแทบจะทันทีแบบไม่ต้องคิดอะไรแล้ว
แถมเย้ากลับไปอีกด้วยว่า "อิ๊บแล้วนะคะ" กลัวน้องเขาเปลี่ยนใจ

หลังจากนั้นเราก็ติดต่อไปหาไอ้พีท— รุ่นน้องที่มหา'ลัย มันทำ PR อยู่ที่ Hilton ซึ่งเราบังเอิญไปเจอตอนที่ไปถ่ายงานที่พัทยาคราก่อน มันบอกเราว่า "พี่จะเอาอะไรล่ะ?" ตอนที่เราโทร.ไปถามว่าพอจะมีส่วนลดอะไรที่ Hilton ได้บ้าง, จะไปเที่ยว คือฟังดูตอบเหมือนจะกวนตีนนะ แต่จริงๆ แล้วมันจัดให้ได้หมดแหละ อยู่แค่ว่าเราจะเอาะไร (ฮา) เราก็เลยได้ลด 50% อีกรอบกับมื้อกลางวันแบบ Seafood Buffet ที่ห้องอาหารวิวเทพ Edge

ทริปนี้โก้หรูดูไฮโซมั่กๆ ใช่มั้ย
ลด 50% สองดอกกับสองโรงแรม 5 ดาว

เป็นวันเบาๆ ที่น้องชายได้ถ่ายรูปและว่ายน้ำเล่น
แม่ได้ชิมอาหารหลากหลายทั้งไทยเทศ
ส่วนพ่อก็ได้ดวดรีเจนซี่กับเพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอกันนาน
ทั้งหมดทั้งมวลในทริปนี้ล้วนเป็นประสบการณ์แปลกใหม่ของครอบครัวชาวสวนสามัญๆ แบบครอบครัวเราจริงๆ (อ้อ ยกเว้นของพ่อ) เพราะปกติแล้วแม่กับพ่อจะออกเที่ยวก็ต่อเมื่อกลุ่มสหกรณ์หมู่บ้านจัดทริปไปดูงาน หรือไม่ก็ไปในลักษณะทอดกฐิน/ผ้าป่ากับคณะลูกศิษย์ลูกหาของทางวัด ซึ่งไปทีก็โน่น 30-40 คน

คิดเล่นๆ ดูสิ ว่าคนจัดทริปนี้จะเบิกบานแค่ไหน

.........

ป.ล. 1 เราชอบ Lobby แบบ "รู้ร้อนรู้หนาว" ของ Sheraton มากกก
ป.ล. 2 หมอนในห้องพักหลับสบายอย่างที่ลือกันไว้จริงๆ Confirm!

RUN lily RUN

2011-08-22T11:35:00.032+07:00

ไม่เลวเลย กับมินิมาราธอนครั้งแรกที่อยุธยา
เดือนเต็มๆ กับการฝึกซ้อมแบบเช้าบ้าง เย็นบ้างเท่าที่มีเวลาช่วยได้เยอะ

บนเส้นทางสิบกิโลฯ— อากาศยามเช้าไร้ที่ติ ผมถือว่าผมทำได้ดีในห้ากิโลฯแรก มันยอดเยี่ยม กล้ามเนื้อสงบเงียบเจียมตัว จังหวะหายใจปลอดโปร่งปกติ ทำได้เหมือนซ้อมและตามผู้ที่เคยวิ่งมาก่อนบอกสอนว่าให้ค่อยๆไป ไม่ต้องเร่งจังหวะ การวิ่งระยะไกลแบบนี้ต้องควบคุมจังหวะและยืนระยะให้ได้ ผมเชื่อฟังและปฏิบัติตามนั้น ก่อนที่จะมาคลายผ่อนเป็นความเร็วระดับใกล้เคียงกับเดินในกิโลฯที่หก แล้วท้ายที่สุดก็เปลี่ยนเป็นเดินจนได้ในกิโลฯที่เจ็ด

ไม่ไหว— ขอเดินสักประเดี๋ยวหนึ่งเถอะ กล้ามเนื้อช่วงขาผมเริ่มกรีดร้องแล้ว โดยเฉพาะเข่า สาเหตุคงเพราะผมยังฝึกซ้อมมาไม่พอสำหรับระยะกิโลฯหลักสิบ นั่นอาจเป็นคำตอบที่ถูกต้องที่สุดเท่าที่นึกได้ จึงเห็นสมควรว่าต้องหยุดวิ่งและเปลี่ยนเป็นเดินชมนกชมไม้บ้าง ชมอุทยานประวัติศาสตร์สองข้างทางบ้าง ซึ่งก็ได้ผล ผมสามารถชาร์จพลังและฮึดวิ่งต่อไปในอีกสองกิโลฯกว่าๆ ที่เหลือได้อย่างน่าภาคภูมิใจ ก่อนจะเข้าเส้นชัยในเวลาหนึ่งชั่วโมงสิบนาที

ตั้งใจว่าครั้งต่อไปจะทำให้ได้ดีกว่านี้
สนุกดีเหมือนนะ การวิ่งเนี่ย

.........

ป.ล. รายการนี้จัดที่'ยุธยา เหรียญรางวัลเขาเลยเป็นพระเครื่อง เก๋มาก^^

เหม็นกลิ่น

2011-08-17T21:16:00.042+07:00

ฉันมีน้องชายอยู่หนึ่งคน และน้องชายฉันเคยมีกลิ่น
คือตอนเด็กๆ น้องชายของฉันเหม็นมาก
เหม็นนี่หมายถึงตัวน้องฉันมันมีกลิ่นเหม็นโชยทั้งตัว
หนึ่งคือเนื่องมาจากช่วงขาใต้เข่าลงไปนั้นมันจะมีแผลเป็นเม็ดๆ เป็นตุ่มๆ เป็นปุ่มๆ เป็นดวงๆ อยู่มากมายลายขาไปหมด (ซึ่งมองมากๆ เข้าก็อาจตาลายได้เช่นกัน)
และแผลเหล่านั้นมันก็จะมีน้ำเหลืองไหลซึมออกมาอยู่เนืองๆ

เหม็นมาก

อีกสาเหตุหนึ่งของความเหม็นก็คือ “อ้วก”
เพราะน้องชายฉันคนนี้มันท้องเสาะง่ายยิ่งกว่าง่าย กินอะไรเข้าไปก็กลายกลับออกมาเป็นอ้วกหมด คือเดี๋ยวอ้วก เดี๋ยวอ้วก

ซึ่งก็เหม็นมากกก

และมันก็เหม็นเป็นเช่นนั้นอยู่หลายปีดีดัก
แม่ฉันก็ต้องอดทนอดกลั้นกับกลิ่นไม่พึงประสงค์นั้นอย่างต่อเนื่องยาวนาน
ส่วนพ่อฉันก็พยายามสืบเสาะและสอดส่องหาช่องทางวิธีการรักษาเจ้ากลิ่นอาการที่ว่าอยู่ไม่เว้นเดือน ทั้งหยูกยาประเภททาถูและดื่มกิน แต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะหาย จนมีข่าวแว่วเข้าหูพ่อว่ามีคนยิง “หมูหลึ่ง” ได้ตัวหนึ่งนั่นแหละ
นั่นถือเป็นข่าวดีทีเดียว เพราะบรรดาชาวบ้านในหมู่บ้านฉันเชื่อกันว่าถ้าได้เอาน้ำมันหมูหลึ่งมาลองทาขาน้องของฉันดู รับรองว่าต้องหายแน่ๆ

ซึ่งไอ้เจ้าหมูหลึ่งที่ว่านี่สำมะคัญนัก!
ว่ากันว่าตัวมันนั้นเหม็นนักเหม็นหนา เหม็นไม่ธรรมดา เหม็นเป็นบ้าเป็นหลัง
มันเป็นหมูตัวไม่เล็กไม่ใหญ่ ตัวมีสีขุ่นๆ ตุ่นๆ อาศัยอยู่บนเทือกเขาหลังบ้านของฉันซึ่งอยู่ถัดไปไม่ไกล นานๆ ทีมันจึงจะหลงลงมาหาอาหารกินแถวหมู่บ้านเรา

“โอ๊ย! ตัวมันเหม็นนัก เหม็นจริงๆ วิ่งลงคลองงี้ น้ำคลองเหม็นเน่าไปสี่ห้าวัน”
ป้าฉันคนหนึ่งสำทับ
งานนี้คงประมาณว่า ‘เหม็นยอกเอาเหม็นบ่ง’ กระมัง — ฉันเดาน่ะ

แล้วพ่อฉันก็ลอง ซึ่งก็เป็นเรื่องสิทีนี้
คือมันหายจริงอะไรจริงจริงๆ ด้วย มหัศจรรย์มาก!
เพื่อนบ้านที่มาช่วยกันลุ้นก็ตื่นตาตื่นใจกับเรื่องนี้
ต่างก็พากันเล่าขานกันไปด้วยอัศจรรย์ในสิ่งที่ประจักษ์

ส่วนเรื่องอ้วกนั้น น้องฉันมันหยุดไปตั้งแต่เมื่อไหร่เราก็ลืมกันไปแล้ว
ฉันเดาเอาว่าน่าจะเป็นวิวัฒนาการของระบบภายในที่พัฒนาขึ้นตามวัย
ไม่สนุกเหมือนเรื่องน้ำมันหมูหลึ่งที่ว่าเลยเนอะ
แล้วนับตั้งแต่นั้นน้องฉันก็หมดเหม็น
พ่อกับแม่ก็พลอยหมดห่วงตามไปด้วยเลย
ส่วนเจ้าหมูหลึ่งนั้นก็ไม่เคยยินข่าวว่ามีใครได้เหม็นหรือได้เห็นมันมานานกว่ายี่สิบปีแล้วตั้งแต่เมื่อคราวครั้งนั้น

— จบ —

ฉันขอจบเรื่องเล่าของน้องชายฉันไว้แค่นี้ก็แล้วกันนะ
ที่จริงเรื่องนี้ฉันลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าได้เคยเกิดขึ้นจริงเมื่อตอนเป็นเด็กเล็ก ถ้าไม่ได้ฟังเรื่องเล่านี้จากบรรดาป้าๆ น้าๆ ของฉันอีกครั้งในวันที่ช่วยกันทำขนมสำหรับไหว้สารทจีนและรอยยิ้มขันนั้นของแม่ ภาพความทรงจำจางๆ เกี่ยวกับเรื่องเหม็นๆ เรื่องนี้ของฉันถึงได้พอมองออกเป็นรูปเป็นเรื่องขึ้นมาบ้าง
ติดแต่เพียงยังมองไม่เห็นว่ามันจะเหม็นตรงไหน.....
ใช่มั๊ยแม่?

ดิ้นกันไหมลุง

2011-08-16T19:03:00.012+07:00

今日はハーワ
วันนี้ฮาว่ะ
ตอนถ่ายงานแถวทองหล่อ
ไอ้เราก็ก้มหน้าก้มตาถ่ายไปเหมือนเคย
โทโมโกะก็แยกไปสัมภาษณ์เจ้าของร้านเหมือนเดิม
แต่น้องมีตัง (Mitan) ดั๊นมาเต้นท่าโลมาของโปงลางสะออนยึกๆ อยู่ข้างๆ
เราก็แว็บๆ หางตาว่าอะไรมายึกยักๆ อยู่ข้างๆ วะ
พอหันไป ลองนึกภาพตามดิ
โคตรฮาเลยอ่ะ
เราก็เลยวางกล้องแม่งเลย แล้วเต้นด้วย
อย่ามายั่วเค้าน้าาาาา >_<

Ha-Ha-Ha--

ROAST tips

2011-08-09T15:25:00.010+07:00

THIS IS YOUR LIFE.
Do what you love, and do it often.
If you don’t like something, change it.
If you don’t like your job, quit.
If you don’t have enough time, stop watching TV.
If you are looking for the love of your life, Stop;
They will be waiting for you when you
START DOING THINGS YOU LOVE.
Stop over analyzing,
LIFE IS SIMPLE. all emotions are beautiful.
When you eat, appreciate every last bite.
Open your mind, arms and heart to new things and people, we are united in our differences. Ask the next person you see what their passion is, and share your inspiring dream with them.
TRAVEL OFTEN; Getting lost will help you find yourself.
Some opportunities only come once, SEIZE THEM.
LIFE IS ABOUT THE PEOPLE YOU MEET. AND THE THINGS YOU CREATE WITH THEM SO GO OUT AND START CREATING.
LIVE IS SHORT.
Live your dream AND SHARE YOUR PASSION.

.........

คุณเต้เจ้าของร้านกระซิบบอกกับเราว่าเป็นอะไรไม่รู้ ช้อปชอบงานที่เราถ่ายให้
มีหลายที่มาถ่ายให้ แต่แกก็บอกว่างั้นๆ แหละ มันดูเฝือ
แกบอกว่างานเรามีสไตล์ดี ดูถ่ายง่ายๆ แต่ออกมาง้าม.. งาม
ได้ยินแล้วก็ชื่นจายยย

ส่วนข้อความด้านบนเราแอบคัดลอกมาอีกที
มันเป็นสติ้กเกอร์ขนาดใหญ่แปะอยู่ที่กระจกร้านด้านหนึ่ง

อันนี้เราก็เป็นอะไรไม่รู้
อ่านแล้วช้อปชอบ
โดยเฉพาะบรรทัดที่สี่ ^.^

นัดกับณัฐ

2011-08-02T11:46:00.028+07:00

เป็นวีกที่ว่างมาก
ต่อให้สามเท่าของกว๊านพะเยาก็ไม่ใกล้เคียงความว่างจันทร์ถึงพฤหัสฯ ที่ผ่านมาของผม งานที่นัดหมายไว้ทุกชิ้นถูกยกเลิก เพราะบ้านเมืองมีมรสุมเข้ารุมเร้า ฝนตกตลอดตลอด ตกตลอดแบบ Non-Stop ทั้งวันทั้งคืน พลอยทำให้เช้าตรู่ที่ตั้งใจจะออกไปจ๊อกกิ้งเตรียมพร้อมสำหรับมาราธอนในอีกสองอาทิตย์ที่จะถึงของผมก็เป็นหมันอีกครั้ง (เอ่อ.. มินิน่ะ มินิมาราธอน)

เฮ้อออ... ถอนปิดบัญชีหายใจกันไปเลย

มหกรรมความว่างงานดำเนินต่อเนื่องมาจนถึงวันสุดท้ายของสัปดาห์
มันจึงเป็นศุกร์ที่เซ็งถึงขีดสุด ผมตัดสินใจโทร.ไปลางานเอาดื้อๆ หนึ่งวันโดยให้เหตุผลไปว่ากล้ามเนื้อน่องอักเสบ (จะไปอักเสบตอนไหนก็ให้ทางน้องฝ่ายบุคคลเขาจินตนาการเอาเองเถิด) กลั้นใจนั่งรถไฟฟ้าเลยผ่านสำนักงานไปยังหมอชิต จับตั๋วรถทัวร์มุ่งหน้าสู่บุรีรัมย์ในเที่ยวสายของวันเพื่อจะได้ไปถึงที่นั่นในเวลาเย็น ไม่มีอะไรมากไปกว่าแค่อยากดื่มกับ’จารย์ณัฐสักขวด สองขวดในยามย่ำค่ำ เพื่อนเก่าผมมาเป็นอาจารย์มหา’ลัยอยู่ที่นั่น

แล้วล้อก็หมุนบดไปบนถนนซุปเปอร์ไฮเวย์สายมิตภาพ
ผมนั่งหลับๆ ตื่นๆ ฟังเพลงลูกทุ่งรวมฮิตที่เปิดกล่อมบนรถมาเรื่อยๆ
ระหว่างทาง พอเคลิ้มตื่นขึ้น (ส่วนใหญ่จะหลับ) และทอดสายตาออกไปข้างนอกบานกระจกหน้าต่าง ถึงไหนบ้างแล้วนั้นผมก็ไม่อาจบอกได้ กับอีสาน— ผมเดียงสาเกินไปที่จะระบุพิกัดให้แน่ชัดลงไป รู้แต่เพียงว่าพอตื่นขึ้นมาทีไรนั้นก็จะเห็นผืนนาเขียวๆ ของทั้งสองข้างทางอยู่ไม่ขาด สีขจีของข้าวฉ่ำฝนที่นี่ดูแล้วสบายตากว่าเขียว RGB ที่เจออยู่ทุกวี่วันเยอะเลย

หกชั่วโมงไม่ขาดไม่เกินผมก็มาถึง
’จารย์ณัฐขี่มอเตอร์ไซค์คันงามมารับตามที่นัดแนะไว้ ผมโทร.ไปบอกว่าจะมาหาและเวลาที่จะมาถึงหลังจากที่ขึ้นรถทัวร์เรียบร้อยแล้ว มันโฉบมาช้อนผมซ้อนท้ายเข้ามอ. ดิ่งตรงไปสนามบอลข้างคณะฯ ที่มันสอน แหมะผมลงนั่งจุ้มปุ๊กบนม้านั่งข้างสนามดูฟุตซอลนัดชิงชนะเลิศที่ลูกศิษย์ในสาขามันเตะ
“นี่ทีมกูเอง” มันหันมายืนยันผมสั้นๆ แบบนั้นแหละ

ในเกมส์นัดชิงฯ คนเตะก็เตะกันตากฝน คนเชียร์ก็เชียร์กันตากฝนนั่นแหละ
แต่ ณ ขณะนี้ใจปอนๆ ของผมอยู่ในอารมณ์อยากจะเปียก
ฟ้าฝนที่นี่สดชื่นและเป็นกันเองกว่าเมืองที่เพิ่งจากมาเปอะเลอะเยอะแยะ

สกอร์จบที่สามประตูต่อหนึ่ง
ทีมเราเป็นฝ่ายชนะและรักษาแชมป์ไว้ได้อีกครั้ง
ช่าย— ปีที่แล้วทีมมันก็เป็นแชมป์

เสร็จจากพิธีมอบถ้วยเราก็ยกโขยงกันไปดื่มฉลองชัยชนะเล็กๆ แต่ยิ่งใหญ่นั่นกันที่บ้านพัก’จารย์ณัฐในการเคหะฯ ซึ่งอยู่ไม่ไกลนักจากมอ. ขี่รถไปไม่เกินสิบนาทีก็ถึง หรือถ้าจะลองวิ่งหรือเดิน ก็คงไม่ถึงกับทำให้น่องเราอักเสบได้หรอก (ฮา)
ไม่มีช่องว่างระหว่าง’จารย์ณัฐกับลูกศิษย์ที่กว้างนัก
เราจึงก้าวข้ามผ่านชานชาลากันไปมาได้โดยไม่ตกหล่นหายกันไปกลางทาง
ที่คิดไว้ในทีแรกว่าขวด สองขวด ก็กลายเป็นลัง สองลัง
จากเช้าวันศุกร์สุดเซ็งก็กลายกลับเป็นคืนชื่นมื่นแห่งการเฉลิมฉลองเสียอย่างนั้น

’จารย์ณัฐเขาจัดให้น่ะ
ผมเพียงแค่ออกลูกเกเรเล็กน้อยในวัยที่โตเป็นควายแล้ว
ก็เท่านั้น

ぼくのヒマラヤ。。。

2011-07-27T18:25:00.004+07:00

บั้งไฟ กับหิมาลัยในร้านเล็กๆ

2011-07-19T00:08:00.008+07:00

- 1 -
หลังนมัสการพระธาตุแม่เย็นแล้ว เราก็ลงจากเขา แวะนั่งยองๆ ดูบั้งไฟในเทศกาลเข้าพรรษากับชาวบ้านแถวนั้นท่ามกลางสายฝนที่ลงเม็ดเบาๆ
เท่าที่ผมพอรู้มาทางอีสานเขาจุดบั้งไฟกันเพื่อขอฝน แต่ที่นี่น่าจะไม่ เพราะช่วงนี้ที่ปายนั้นฝนตกตลอดเวลาโดยที่ไม่ต้องมีการจัดพิธีขอใดๆ อยู่แล้ว

ในสองบั้งแรกผมพยายามเพ่งเล็งไปยังจุดที่จุด ทว่าไม่สำเร็จ ผมมองจุดจุดบั้งไฟแต่ไม่เห็นเลย ฐานมันถูกจัดขึ้นที่เขาอีกลูกหนึ่งซึ่งอยู่ไกลออกไปหลายสิบกิโลฯ จนชาวบ้านที่นั่งข้างๆ นั้นช่วยไกด์บอกให้หลังจากเห็นอาการเพ่งที่ผิดพลาดซ้ำซากของผม ว่าเห็นยอดไม้โด่ๆ เดี่ยวๆ เขียวๆ นั่นไหม จากนั้นให้มองถัดไปทางซ้ายอีกเล็กน้อย จะเห็นยอดธงเล็กๆ สีส้มๆ อยู่ – นั่นแหละจุดจุด
ผมปรับแนวสายตาตาม และเข้มงวดกับโฟกัสมากขึ้นจึงเห็นต้องตามนั้น ทันเวลากับอีกสองบั้งสุดท้ายพอดิบพอดี (ชาวบ้านบอกว่าเขาจุดกันประมาณสามสิบลูก) ใจพลางนึกชื่นชมในสายตาของชาวบ้านที่นั่งชมกันอยู่ที่นั่น ซึ่งกว่าครึ่งนั้นแม้ว่าจะชราแล้ว แต่สายตาและวิสัยทัศน์ยังอยู่ในระดับยอดเยี่ยม

เท่าที่เห็น บางบั้งก็พุ่งเอียงเกินไป หางส่ายไปมา ไปไม่ถึงยังหมู่เมฆฝนเบื้องบนเพราะทำมุมทะยานขึ้นได้ไม่ดีนัก
บางบั้งก็พุ่งสูงขึ้นอย่างสวยงามเหมือนพญานาคโจนทะยานจากแม่น้ำปายขึ้นสู่ฟากฟ้า และค่อยๆ หายวับลับเข้าไปในกลีบเมฆ

งามแท้ เป็นบุญตาของเราจริงๆ

- 2 -
ร้านเล็กๆ ที่ชื่อ “ร้านเล็กๆ” นั้นตั้งอยู่ลึกๆ ในเส้นทางไปพระธาตุแม่เย็น ถ้าผมจำไม่พลาด นับจากตัวพระธาตุลงมาจะเป็นโค้งที่สอง ผมและอายูมิขี่รถผ่านมันไปในขาขึ้น ทดมันเอาไว้ในใจก่อน และตกลงกันว่าจะแวะนั่งเล่นกันที่ร้านในขาลงจากพระธาตุฯ

ในตอนที่ไปถึงนั้นไม่มีคนอยู่ที่ร้าน มีเพียงแมวน้อยคนละสีสองตัวนอนหลับรับแขกอยู่บนเบาะนั่งพื้นหน้าร้าน
มีใครอยู่ไหมครับ – ผมร้องเรียกเสียงกึ่งดังกึ่งเบาแต่ไม่ถึงกับตะโกน
..... เงียบ และเงียบอย่างต่อเนื่อง ผมหันไปถามอายูมิว่าเอาอย่างไรดี นั่งเล่นรอไหม เพราะที่นี่มีหนังสือดีๆ ให้อ่านเล่นและรูปถ่ายสวยๆ ในรูปแบบโปสการ์ดอยู่เพียบ เธอตอบตกลงแทบจะทันที จากนั้นเราก็นั่งเล่นที่ร้านอยู่เป็นนาน

ราวสี่สิบนาทีต่อมา “พี่เล็ก” เจ้าของร้านก็ปรากฎ แกเดินออกมาจากบ้านที่อยู่หลังร้าน บอกว่าได้ยินเสียงแว่วๆ อยู่ แต่นึกว่าเสียงร้องเรียกของร้านตรงข้าม ไม่นึกว่าจะเป็นร้านแก และทะลึ่งนั่งรอ (คำว่า ‘ทะลึ่ง’ นั้นผมระบายสีเองเพื่อความทะเล้นของความเรียงชิ้นนี้) แล้วเราก็ร่วนหัวเราะกัน

อายูมิสนใจ EP ทำมือที่มีปกเป็นรูปเป็ดของทางร้าน และอุดหนุนทันทีหลังจากที่พี่เล็กลองเปิดให้ฟัง พี่เล็กบอกว่าแฟนแกร้องและแต่งเองสนุกๆ เวลาว่างเว้นจากงานหลัก แต่เท่าที่ผมฟังนั้นดนตรีไม่ธรรมดาเลย ออกจะเพราะ
เราสั่งน้ำกันคนละแก้ว กับบลูเบอร์รี่เค้กที่พี่เล็กแนะนำ และเสริมว่าปกติไม่ได้ทำทุกวัน จะทำเฉพาะบางวันที่นึกครึ้มเท่านั้น
นั่นแลที่เป็นสาเหตุให้เราสั่งไป ...ในวันที่ฟ้าครึ้มๆ และมีฝนปรอยๆ

สักพักพี่เล็กก็เดินเอาน้ำเปล่าสำหรับเติมมาเสิร์ฟให้
“พี่เพิ่งไปฮันนีมูนที่เนปาลมา” พี่เล็กเริ่ม (ใช่ – พี่เป็นคนเริ่มเองนะ)
แล้วเราทั้งสามก็สานต่อบทสนทนานั้นกัน

- 3 -
เนื้อหาส่วนใหญ่ที่พูดคุยกันนั้นมีจุดเชื่อมโยงใหญ่ๆ เดียวกันคือ “หิมาลายา”
อายูมิเพิ่งผ่านแชงกรีลามา สำหรับผมเป็นหิมาลัยในเสี้ยวหนึ่งของสิกขิม ส่วนของพี่เล็กนั้นเป็นโคตรวิวหิมาลัยตัวพ่อจากปุณฮิลล์ที่เนปาล

แน่นอน – เราตื่นเต้นไปกับในทุกเรื่องราวที่พี่เล็กเล่าให้ฟังพร้อมรูปประกอบที่พี่แกเปิดให้ดูเพราะเป็นทริปในฝันของเราทั้งสอง อายูมินั้นตั้งใจว่าจะไปปีหน้า พี่เล็กกระซิบบอกว่าเราได้เห็นเป็นรายแรกๆ เลยเพราะเพิ่งเลือกรูปเสร็จจากหลายร้อยรูปที่ถ่ายไว้ จึงต้องใช้เวลาคัดสรรพอสมควร ก่อนจะเผยแพร่ให้แฟนๆ ของทางร้านกว่า 800 ชีวิตได้ชื่นชมกันผ่านในหน้าแฟนเพจของร้าน (แว่วมาว่าทั้งหมดถ่ายด้วยกล้องฟิล์ม)

เราคุยกันแบบลืมฝนฟ้าเวลาจนมืดค่ำ พี่เล็กเอ่ยชวนทานข้าวเย็นเสียด้วยกันเลย
แน่นอนอีกครั้ง – เรายินดีอย่างไม่ต้องเสียเวลาเกรงใจใดๆ

จากนั้นเราก็ช่วยกันทำกับข้าวโดยมีพี่เล็กเป็นเชฟใหญ่ ส่วนเราทั้งสองเป็นลูกมือภายในครัวเล็กๆ อันแสนอบอุ่นของร้านเล็กๆ ที่มีชื่อว่า “ร้านเล็กๆ” แห่งนั้น
แล้วมื้อมหัศจรรย์กับหน้าฝนในปายก็เกิดขึ้น

เป็นแกงกะทิใส่กุ้งและมะเขือกับมะระหวานผัดไข่ ทานเข้าด้วยกันกับข้าวสวยหุงใหม่ร้อนๆ โอ้วว์บั้งไฟ – มันเหมือนอาหารทิพย์รสเลิศจากสวรรค์ได้ลอยลงมา และค่อยๆ หายไปทีละเล็ก ทีละน้อย ทีละคำสองคำ ลงไปในท้องของเรา

จริง – ลำขะหนาด – ไม่ได้กล่าวเกินไปเลย
ผมกล้าพูดได้ (ด้วยข้าว) เต็มปากเลยว่ามันเป็นมื้อเย็นที่อร่อยเหลือเชื่อ
และยิ่งใหญ่เหลือเกินในเรื่องของความรู้สึกดีๆ ที่ผสมกันอย่างลงตัวกับความอิ่มเอมยินดีที่ท่วมท้นอยู่ภายในใจ

เผลอๆ อาจใหญ่โตพอๆ กับเทือกเขาที่เราพูดคุยกันไว้ก็ไม่ปาน

บางวันก็เป็นพม่า

2011-07-13T12:50:00.034+07:00

ย่างเข้าเดือนหก ฝนก็ตกพรำๆ กบมันก็ร้องงึมงัมระงมไปทั่วท้องนา
แต่พอพ้นเดือนหก ล่วงเข้าสู่กลางเดือนเจ็ด ฝนก็ยังคงตกพรำๆ อยู่นะ -*-
ทว่านั่นมันก็เป็นเรื่องของฟ้าฝนมัน ช่างมัน ปล่อยมัน
รอบนี้เรามีเรื่องให้พร่ำบ่นพึมพำเหมือนเจ้ากบเดือนหกจะเล่าให้ฟังดังนี้

คือเดือนนี้นิตยสารของเรามีปัญหาเล็กน้อย
เกิดการผิดพลาดเกี่ยวกับรายละเอียดที่ลงไปในนั้น
เราจึงจำเป็นต้องร่วมลงแขกแก้ไขมันกัน ด้วยการแกะหีบห่อหนังสือที่ทางโรงพิมพ์มาส่งยังสำนักงาน เปิดไปหน้าที่มีปัญหา ขีดฆ่าข้อความที่ผิดพลาด สอดเหน็บกระดาษข้อความใหม่ที่ผ่านการแก้ไขถูกต้องแล้วลงไป พับปิด และบรรจุกลับลงห่อหีบเดิมที่เราแกะไว้อย่างปราณีตในตอนแรก ก่อนที่จะส่งผ่านงานต่อให้พี่แมสเซนเจอร์ สิบชีวิตไทย - ญี่ปุ่นกับหนังสือเล่มน้อยกว่าหมื่นเล่ม

งานทำมือล้วนๆ รู้สึกเซ็งเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมากมาย
นั่นคือเรื่องบ่นงึมงำพึมพำที่ว่า

จนวันก่อนหอบหิ้วตัวเองหลบลมฝนเดือนเจ็ดมุดเข้าลิโด้ไปดู The Tree of Life
ตอนหนึ่งในหนัง แบรด พิตต์ (แสดงเป็นพ่อ) สอนลูกๆ ว่า "ห้ามบอกว่าทำไม่ได้ ให้บอกไปว่าตอนนี้เรากำลังมีปัญหาอยู่ และคงต้องใช้เวลาแก้ไขอีกเล็กน้อย..." ประมาณนั้น จึงบรรลุถึงความหมายของคำว่า "คนละเรื่องเดียวกัน" ขึ้นมาฉับพลันทันใดบนเก้าอี้เบาะหุ้มหนังหมายเลข B9 ภายในโรง

ใช่เลย เพราะในบางทีเราก็ต้องจำยอมแปลงร่างเป็นแรงงานพม่าจัดการกับบางปัญหาให้ลุล่วงไป..... ใช่มั๊ย?

มนต์รักสิบล้อโอละพ่อหาบ

2011-07-04T23:00:00.025+07:00

บางเสี้ยวบางตอนกับเรื่องราวของรถและพวกเขา
ผมเองเพียงคนเดินทางที่ผ่านไปพบเจอ
ใจจึงเพียงอยากบอกเล่านำเสนอ
ว่าถ้าหากชีวิตสั้นๆ นี้ยังไม่สิ้น
ก็ลองออกไปซิ่งกันบ้าง.. อะไรบ้าง
เพราะโลกเราใบนี้มันกว้างจะตาย

เช้าสายบ่ายเย็นย่ำแกงต็อก

2011-06-26T10:41:00.001+07:00

ที่ลูกศรชี้น่ะหิมาลัย โอเคนะูู ; D

เป็นพระ

2011-06-21T10:24:00.060+07:00

แล้วไอ้ต่อก็บวช
ไม่นานนักจากวันที่โทรไป
มันบอกว่าหมอห้ามดื่มแล้ว เพราะเครื่องเคราข้างในมันเริ่มมีปัญหา
กะจะชวนคุยเรื่องราวสี่ซ้าห้าปีที่โน่นว่าเป็นอย่างไรบ้างแบบยาวๆ เสียหน่อย เพราะวันที่ไปรับมันที่สนามบินก็ไม่ได้คุยกันจริงๆ จังๆ แต่อย่างใด เพียงพูดคุยไถ่ถามสารทุกข์สุกดิบและเรื่องทั่วๆ ไปกันมากกว่า
ผมกดโทรศัพท์ไปหามัน
บลา.. บลา.. บลา..
เราสวมกอดกันโดยไม่มีอาการเคอะเขินแต่อย่างใดด้วยความคิดถึง
นอกจากกอดกับแฟนสาวแล้ว กอดของเพื่อนรักที่จากกันไปยาวนานกว่าห้าปีก็รู้สึกดีเยี่ยมไม่แพ้กัน จริงๆ นะ เชื่อเถอะ แค่ยกมือทักกันมันไม่พอหรอก
ผมไปรับมันที่สนามบินสุวรรณภูมิ
ปีที่ 5 มันมาโพสบอกกำหนดกลับในเว็บบอร์ดของทีมฟุตบอลเรา (แน่นอน เราเคยเตะด้วยกัน อ้อ ใช่! อีกอย่างมันเป็นสาวกสาลิกาดงเช่นเดียวกันกับผมด้วย) ว่าใครว่างก็เชิญไปต้อนรับได้ที่สนามบิน แลนดิ้งราวเที่ยงคืน
ปีที่ 4 ..... เงียบกริบ เช่นเดียวกับปีแรก แต่พอรู้ว่ามันทำงานอยู่ในร้านอาหาร
ปีที่ 3 มันโทรมาบอกว่าตามอ่านบล็อกผมอยู่ เขียนต่อไปเรื่อยๆ นะ มันชอบ
ปีที่ 2 มันส่งเมลมาแนะนำวง Bloc Party บอกให้ลองฟังดู
ปีแรก ผ่านไปอย่างเงียบเชียบไร้ซึ่งการติดต่อ
ผมไปส่งมันที่สนามบินดอนเมือง
บลา.. บลา.. บลา..
เราดื่มกินอย่างเมามายย่านพญาไท บนความคึกคักและครื้นเครงประสาวัยรุ่น คลอเคล้าขับกล่อมอารมณ์คะนองของค่ำคืนด้วยบทเพลง “แอน” ของเสกโลโซ
พอเรื่องวีซ่าเรียบร้อย มันก็โทรมาชวนผมออกไปเลี้ยงส่งให้มันหน่อย
ผมก็กำลังง่วนอยู่กับการงานในบางกอก จึงไม่ได้อะไรกับมัน
จำได้ว่ามีช่วงหนึ่งมันไปลงเรียนปรัญชาอะไรสักอย่างที่ทับแก้ว แต่ไม่รอด
หลังจบมหาวิทยาลัย มันทำงานอยู่พักใหญ่ ลาออก กลับไปอยู่บ้านที่ต่างจังหวัด อีกพักหนึ่งมันก็นึกจะไปเรียนต่อ
ไม่ผิดจริงๆ หากจะต้องเดาว่าพวกเพื่อนๆ เราใครจะมีเรื่องให้เซอร์ไพรส์ว่าจะได้ไปต่อ... ผมหมายถึงไปเรียนต่อเมืองนอกเมืองนา
บลา.. บลา.. บลา..
แต่เหนืออื่นใด มันจริงใจ และเป็นเพื่อนที่ดี
เป็นแบบฉบับของมันเองโดยแท้
อีกหลายต่อหลายเรื่องก็จำได้บ้าง ไม่ได้บ้าง แต่ขอรับประกันการันตีว่าเยาวชนใฝ่ดีไม่ควรลอกเลียนแบบเอาเป็นเยี่ยงอย่าง
ก็มันนั่นแหละที่เป็นคนนั่งซ้อนท้ายไอ้เล็ก แล้วพวกก็ขี่มอเตอร์ไซค์กลับบ้านกันหลังวงเหล้าเราเลิก ด้วยความเมาแอ๋ (เหมือนเช่นทุกครั้ง) มันก็ลุกขึ้นยืนบนเบาะ (การทรงตัวเป็นเลิศ) แล้วปลดซิบกางเกงบรรจงเยี่ยวลงใส่หลังไอ้เล็กมันบนความเร็วกว่า 70 กิโลเมตรต่อชั่วโมงด้วยความสำราญ
เล่นเอาไอ้เล็กนี่บ่นอุบไปหลายเดือน
For Example
โอย.. เยอะ ไม่ไหวจะเล่า
แต่ไอ้ที่วีรกรรมเยอะสุดก็คงต้องยกให้ไอ้ต่อมัน
สมัยนั้นก็ดื่มกินเหล้าเบียร์กันเป็นน้ำ มีภาพจำและเรื่องเล่าตอนเมาๆ เพียบ
กลายเป็นแก็งค์ขนาดใหญ่ นับรวมได้สิบสามนาย ผู้ชายล้วน
ไปรวมเข้าด้วยกันกับพรรคพวกข้างในหอพักในโรงเรียนด้วยอีกราวสิบคน
เราอยู่ก๊วนเดียวกันสมัยเมื่อตอนสามปีในมัธยมปลาย
เพื่อนผู้ชายกลุ่มแรกของผมกับห้องทับแปด 4/8, 5/8 และ 6/8
ไอ้ต่อ ไอ้เล็ก และไอ้ปาร์ก
ยุทธจักรและสิทธิเจตน์
เป็นต่อศักดิ์

ว่าด้วยลูกกลมๆ มีลมข้างใน

2011-06-16T10:21:00.030+07:00

เป็นปีแล้วมั้ง ที่ไม่ได้เตะบอลเลย คิดถึงจัง
เมื่อครั้งเก่าก่อนผมกับเพื่อนๆ มีโปรแกรมฟาดแข้งกันทุกค่ำคืนวันอาทิตย์อย่างสม่ำเสมอเป็นประจำกว่า 6 ปี (..หรือ 7 ปีวะ จำไม่ได้แล้วสิ) จนถึงวันเวลาที่ต้องหยุดพักแข้งยาวกันตามภาระการงานที่ฉุดดึงเราหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ รวมถึงเพื่อนๆ บางคนก็มีครอบครัว และน้องๆ ที่ต้องดูแล

เราเคยเชื่อมความสัมพันธ์กันผ่านลูกกลมๆ ที่มีลมข้างในมาอย่างยาวนาน

พอเดือนที่แล้วไปนั่งถ่ายเด็กๆ วัยกำลังซนเตะบอลกัน
ก็เลยไม่ค่อยมีกะจิตกะใจจะถ่ายสักเท่าไหร่ (นิสัยนะเรา) คิดถึงคืนวันเก่าๆ
ภาพมันก็เลยออกมาเบลอๆ ไหวๆ ไม่เป็นสับปะรด

เปล่าเลย มือไม่ได้สั่น
แต่เป็น 'ใจ' ต่างหาก
มันสั่นสู้และเพ่นพ่านออกจากอกไปวิ่งเล่นอยู่ในสนามตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
คิดถึงเพื่อนๆ คิดถึงทีมคู่แข่ง ลูกโยนยาว ทะลุช่อง แผลสด เหงื่อไคล
แม้แต่อาการปวดเมื่อยในเช้าตรู่วันทำงานรุ่งขึ้นนั่นก็ด้วย

เฮ้อ... อยากเตะบอลขึ้นมาเต็มกำลัง

1 2 123 12 12.. 3

2011-06-08T00:14:00.035+07:00

เคยบอกไว้นานแล้วว่านักเดินทางที่ดีนั้นย่อมไม่ย้อนกลับเส้นทางเดิม
และเพื่อความสมบูรณ์แบบของทริป ร้ายดียังไงเสียผมก็ต้องใช้บริการรถไฟในอินเดียให้ได้ ก็เลยจัดสรรโปรแกรมขากลับเสียใหม่โดยหาจับรถแชร์จี๊บ (Share Jeep) เข้าไปยัง NJP (ย่อมาจาก New Jalpaiguri) พี่ชายฝรั่งที่เจอในร้านอาหารธิเบตเล็กๆ ต้นถนน The Mall ที่ดาร์จีลิงซึ่งผมไปฝากท้องไว้กว่า 2 มื้อมันแนะนำว่า "โอ้ย! เอ็งไปเหอะ มันวิ่งทั้งวันทั้งคืนแหละ รถไฟที่นั่นน่ะ"

ผมตกลงเออออเองตามนั้น บ่ายอีกวันจึงขึ้นแชร์จี๊บออกจากดาร์จีลิงมุ่งหน้าสู่ NJP ด้วยความหวังเต็มเปี่ยมที่จะไปหาตั๋วรถไฟกลับโกลกาต้าเอาดาบหน้าที่โน่น

รถแชร์จี๊บนั้นล้อจะหมุนเมื่อคนเต็ม (เอี่ยด) เท่านั้น ผมรออยู่เกือบชั่วโมงที่ท่ารถในตลาดกว่าจะได้ออก แต่นั่นไม่ใช่ปัญหา ถ้าคุณเผื่อเวลาสำหรับการเดินทางไว้ประเภทเหลือๆ แบบผม

ภายในรถก็เต็มไปด้วยผู้โดยสารหลากหลายกว่า 12 ท่าน
ก็เบียดเสียดยัดอัดกันเข้าไปในรถขนาดกะทัดรัดคันนั้น
เบาะหน้า 4 แถวสอง 4 และโซนหลัง 5
วิ่งไปได้สักพักคุณพี่คนขับหนวดงามไว้รองทรงสูงแสกกลางเรียบแปร้แกก็แวะจอดปะและเติมลมเพราะยางหน้ามันเกิดอาการซึมเศร้าจนรั่วในที่สุด

และนั่นคือปฐมบทแห่ง 'ยาง'
ก่อนที่ผมจะมารู้ในอีก 3 ชั่วโมงให้หลังว่ายางมันแตกอีก 2 ล้อ ตลอดทาง
เริ่มไล่ตั้งแต่หน้าซ้าย (ที่รั่ว) หลังขวา และจบด้วยยางหลังทางฝั่งซ้าย
อ้อ แล้วยางทุกเส้นที่มีนั้นก็ไร้แล้วซึ่งดอกยาง
เส้นทางขึ้นเขาลงเหวที่ต้องพบผ่านจึงเต็มไปด้วยความตื่นเต้นตัวเกร็ง มวลในท้องน้อยกระอักกระอ่วนชวนให้เกิดซึนามิบริเวณช่องปาก ผมเองยังเผลอเหยียบเบรกลมแบบสุดตีนช่วยพี่หนวดงามอยู่เนืองๆ
จากระยะทางที่จะใช้่เวลาราว 2 ชั่วโมงเศษ จึงปาเข้าไปเกือบๆ 5 ชั่วโมง

..ไตรภาคแห่งยาง

ผมลุกขึ้นปรบมือเป็นทำนองเพลงเชียร์ขอบคุณพี่ชายโชเฟอร์ และเพื่อเป็นเกียรติให้กับแชร์จี๊บทันทีที่ถึงจุดหมาย 1 2 123 12 12 333333

หนัง (ยาง) เรื่องนี้สนุกจริงๆ
ดีนะที่มันจบบริบูรณ์ตรงภาคสาม

.........

*หนึ่งในบทบันทึกสั้นๆ จากทริปอินเดียที่รัก

Miss Call

2011-06-02T21:45:00.044+07:00

พี่ชายท่านหนึ่งโทรฯ มาหาจากญี่ปุ่น
แกไปเที่ยวได้สิบกว่าวันแล้ว กำหนดกลับคืออีกสองวันข้างหน้า
ผมถามแกไปว่าอยู่ไหน แกบอกว่าอยู่แถวๆ ตีนภูเขาไฟฟูจิ
แล้วก็บอกต่อว่าเสียดายเนอะ วิวที่นี่สวยนะ น่าจะมาเที่ยวด้วยกัน
เราเคยคุยฟุ้งกันเป็นวรรคเป็นเวรว่าจะไปปีนฟูจิซังด้วยกันเมื่อหลายปีก่อน
จากนั้นแกก็เล่าต่อว่าสิบกว่าวันที่นั่นสนุกมาก เหนือคำบรรยาย
"น่าจะมาด้วยกัน" แกย้ำอีกดอก

ใช่พี่-- เสียดายสิ ทำไมจะไม่ ผมน่าจะไปด้วย
ประเทศในฝันเลยนะญี่ปุ่นน่ะ
แต่ด้วยเหตุผลส่วนตัวที่ไม่ค่อยเป็นโล้เป็นพายนักก็ทำให้ผมผลัดวันประกัน (ปี) พรุ่งกับดินแดนอาทิตย์อุทัยไปเรื่อยๆ จนมารู้สึกตัวอีกทีก็เหมือนว่ามันอาจจะสายเกินไปแล้ว ผมไม่อยู่ในอารมณ์ที่จะท่องเที่ยวญี่ปุ่นอีกต่อไปแล้ว อาทิตย์ดวงนั้นเหมือนจะลอยสูงขึ้นเรื่อยๆ และพอมันลอยสูงขึ้นเข้า มันก็จะค่อยๆ เผยความสว่างของเวลากลางวัน แสงเริ่มแรง และทำให้เกิด 'เงา' ซึ่งผมไม่ชอบ
ทริปนี้จึงได้แต่ส่ายหน้าส่ายมือไปมาปฏิเสธคำชวนจากแก แม้ว่าจะมีคนรู้จักทางโน้นคอยเทกแคร์ดูแลและมีที่พักฟรีตลอดทริปก็ตาม

อย่างหนึ่งคือรสนิยมการเที่ยวของผมผิดเพี้ยนแปลกแปร่ง
อันนี้ถือเป็นข้อเสีย ซึ่งเป็นเรื่องที่สายเกินแก้ไปแล้ว

สองคือชุดภาพความทรงจำสีจัดจ้านจากอินเดีย ความงามที่แท้จริงของสิกขิม อีกกับรสชาติแห่งดาร์จีลิงยังคงละมุนและแจ่มชัดเกินไป
..หิมาลัยในใจผมยังไม่ละลาย

อีกอย่าง ของบางอย่างอยู่แต่แค่ในฝันก็ไม่เลวนักนะ ผมว่า
(แล้วก็ไม่แน่อีก ปีหน้า ผมอาจอยู่ในอารมณ์อยากไปก็ได้ ใครรู้เหรอ)

เราคุยกันต่ออีกไ่ม่นานก่อนจะนัดแนะวันไปรับที่สนามบินตอนแกกลับ
ผมส่งเสียงใสบอกแกไปว่าดีใจมากที่คิดถึงกันและโทรฯ มาหา
แล้วเราก็วางสาย ผมนั่งรถเมล์กลับบ้านหลังเสร็จงาน
ซึ่งตอนรับสายแก ผมก็เพิ่งขึ้นรถ และจ่ายค่าโดยสารกับพนักงานไป

ดีใจเล็กน้อยที่วันนี้ยังทันรถเมล์เที่ยวสุดท้าย

อีกสักตั้งนะ!

2011-05-30T00:00:00.020+07:00

ทางสนพ.กำมะหยี่เขาเปิดรับงานออกแบบปกเพิ่มเติมฉบับพิมพ์ครั้งที่ 2 กับงาน 3 เล่มของ "มูราคามิ" คือ "ราตรีมหัศจรรย์" (อันนี้เราส่งไป 2 แบบ)
"คำสาปร้านเบเกอรี" และ "ปีศาจแห่งเล็กซิงตัน"
ก็เลยลองออกแบบส่งไปอีกที จากที่เคยลองส่งแบบปก "เส้นแสงฯ" ไปเมื่อเดือนกุมภาฯ แต่ยังไม่เข้าตาคณะกรรมการเขา

อีกสักตั้งนะ กับกิจกรรมสนุกๆ แบบนี้
ได้ก็ดี ไม่ได้ก็ดี.. ดีใจที่ได้ลงมือทำ

おもしろい。\(^o^)/

.........

ป.ล. 1 วันก่อนจับพลัดจับผลูอยู่ดีๆ ก็ได้ไปดู Insidious
เลยจะมาบอกว่าเป็นหนังผีที่ "แหวก" และ "แปลก" มากๆ
ถ้าใครว่างๆ ก็ลองไปดูกันนะ

ป.ล. 2 WOM ฉบับพัทยาออกแล้วนะฮ๊าฟฟ~*

さんぽ Kolkata

2011-05-24T10:53:00.016+07:00

วันวิสา

2011-05-18T16:53:00.025+07:00

พนักงานใหม่ของร้านภูฟ้าตรงสาขานานาชื่อ “วันวิสาข์”
เปล่า— เธอไม่ได้บอกหรอก ผมเพียงสังเกตเห็นจากป้ายชื่อตรงหน้าอกเธอ
ส่วนที่บอกว่าเธอเป็นพนักงานใหม่ก็เพราะว่าพนักงานรุ่นใหญ่อีกท่านหนึ่งที่นั่นเรียกเธอไปสอนเรื่องการชงกาแฟว่าควรทำขั้นตอนไหนแบบไหน อย่างไร

และถ้าเดาไม่ผิด วันขึ้น 15 ค่ำเดือน 6 ของทุกปีอาจเป็นวันเกิดเธอ ถ้าเธอยังอ้างอิงการนับด้วยข้างขึ้นข้างแรมเหมือนรุ่นคุณย่าคุณยาย และเหมือนกับเพื่อนผมสมัยมัธยมที่ชื่อเดียวกันกับเธอ แต่เขียนต่าง เพราะเพื่อนผมเธอไม่สะกด “-ข์” ในชื่อ และก็เกิดวันที่ผมเดาไปนั่นแหละ
แต่ก็อีกนั่นแหละ ผมก็อาจจะผิดเต็มประตูถ้า “วันวิสาข์” เธอยึดตามหลักวันเวลาสากลเป็นที่ตั้ง ไม่ติดยึดกับชื่อที่ปรากฎ

ผมจึงวิสาสะเดาเอาว่าวัน “วิสาขบูชา” เมื่อวานเป็นวันเกิดเธอ

“กาแฟค่ะ” เธอส่งของที่ผมสั่ง
ผมประคองรับแก้วกระดาษหอมกรุ่นอุ่นๆ แก้วนั้น และอวยพรวันเกิดกับเธอไปแบบแบ่งรับแบ่งสู้ กึ่งยิงกึ่งผ่าน ด้วยกลัวหญิงสาวด่าว่าอย่ามาลาวได้มั้ยคะ
“เมื่อวาน— สุขสันต์วันเกิดนะครับ”
เธอชะงักอึดใจ เงยหน้ามอง แล้วยิ้ม เช่นกันกับที่ผมยิ้ม
เราทั้งคู่กล่าวขอบคุณกันและกัน

นั่นคือเสี้ยวเล็กๆ กับเช้าฉ่ำฝนหลังวันพระใหญ่
จากนั้นพอลับหลังวันวิสาข์ ผมเป่าเบาๆ และจิบชิมกาแฟของเธอ

รสชาติแน่นอน

ไม่มีโทรศัพท์และเครื่องปรับอากาศ

2011-05-13T00:09:00.000+07:00

ยังคงโปรดปรานเสมอ
คราใดที่ได้นำพาตัวเองไปยังที่ที่ปราศจากการติดต่อสื่อสาร
เพียงมีหนังสือเล่มที่รอการเปิดอ่าน และสรรพเสียงจากธรรมชาติที่แท้คลอ

ก็ดูคล้ายว่าจะพอแล้ว..

พัทยาวไป

2011-05-06T14:23:00.046+07:00

โอย..

ตั้งแต่กลับจากดินแดนภารตะมาก็เจอกับงานขนานใหญ่กวักมือหยอยๆ รอท่าอยู่ 2-3 งาน และหนึ่งในไอ้ 2-3 งานที่ว่าก็คือต้องไปค้างอ้างแรมอยู่พัทยา (ว) มากว่าอาทิตย์ เพราะ WOM ฉบับเดือนมิถุนานั้นหนาทำเกี่ยวกับพัทยา
แล้วก็เริ่มถ่ายกันตั้งแต่ 6 โมงเช้าไปจนโน่น.. 3 ทุ่มเศษ
และก็เป็นเช่นนั้นติดต่อกันกว่า 5 วัน

มีอยู่คืนหนึ่งที่ฮิลตัน เจ๊พีอาร์ที่นั่นแกจัดเต็ม ดูแลกันอย่างดีไม่ให้เสื่อมเสียชื่อเสียงที่เป็นฮิลตัน พวกลากกันยาวไปถึงตี 3 กว่า เราตื่นมาถ่ายห้องอาหารตอนเช้านี่ก็แปลงร่างเป็นซอมบี้กันไป จะว่าไปก็เป็นค่ำคืนที่สนุกดี

จริงๆ เราก็พอคุ้นเคยอยู่นะ กับพัทยาน่ะ แต่ก็ร้างราไม่ได้แวะเวียนไปนาน
ตอนสมัยร่ำเรียนอยู่บางแสนก็ไปเที่ยวอยู่บ้าง
อาจเ้ป็นเพราะไม่นิยมในกลิ่นของทะเลที่นั่น และไอร้อนของปัจจุบันนัก
เพราะนอกจากความคล้ำแล้ว เห็นจะมีแต่เพียงความดำนั่นแหละที่ติดตัวกลับมา ยิ่งไปสมทบกันแดดอินเดียที่ชโลมเลียตัวมาเป็นทุนอยู่แล้ว..

โอย..

แต่เอาเหอะ ก็กลับมาแล้ว บ่นให้หายเหนื่อยไปงั้นแหละ
ไม่ได้อัพนาน ครั้งนี้เลยถ่ายพอร์ทเทรตน้องมีตังมาฝากสำหรับผู้ที่แวะมาชม blog เรา (ซึ่งพอระแคะระคายมาบ้างว่ามีเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ แต่พองาม)

"มีตัง" -- ชื่อเท่ป่ะล่ะ มาจาก "มีสตางค์" นั่นแหล่ะ อันที่จริงน้องเขาชื่อ "มิซาโตะ" เรียกสั้นๆ ว่า "มิจัง" แต่พี่ไทยเราชอบเรียกว่ามีตังมากกว่าโดยน่าจะเริ่มจากพี่แม่บ้านที่บ้านนาย..
อืม.. แม่บ้านนี่ก็เหมือนกัน คนญี่ปุ่นส่วนใหญ่เขามักจะเรียกแม่บ้านว่า "อายะซัง" เราเคยลองถามดูเหมือนกันว่าทำไมต้องเป็นอายะซัง คำตอบคือ "ก็เขาเรียกกันมา" ตลกและน่ารักดี ส่วนชื่อมีตังนั้นแม่เขา (นายเรา) ก็ดูท่าว่าจะชอบอกชอบใจอยู่ ก็เรียกกันเรื่อยมาว่า มีตัง มีตัง และก็อายะซัง อายะซัง

น่ารักเนาะ ทั้งอายะซัง ชื่อน้องเขาและก็รูปที่เราถ่าย ^^

ส่วน WOM ฉบับเดือนพฤษภาออกแล้วนะ ช้ากว่ากำหนดไป 2 วัน
เป็นฉบับเกี่ยวกับร้านอาหารกลางวันโดยจะเน้นย่านสุขุมวิท แต่ก็พอมีที่ย่านอื่นบ้างประปราย อาหารหลากหลายมากมายกว่า 30 ร้านทั้งไทย จีน ฝรั่ง และ ฯลฯ
(ปกงามๆ อยู่ทางด้านขวาจ้า)

โช๊ตโตะเนะ!
กว่า 30 ร้าน...
ถ่ายเข้าไปได้ไงวะกรู -_-"

อินเดียภาพแรก

2011-04-21T12:02:00.023+07:00

นมัสเต April

มีพักร้อนยาว 10 วัน
เลยหลบลี้หนีการเล่นสาดน้ำสงกรานต์ไปปาหิมะเล่นบนเทือกเขาหิมาลัยมา
ดู'เว่อร์ไปมั้ย แต่ไปมาจริง ปาจริง กลิ้งจริง และกัดกินจริง กับหิมะน่ะ
สุดยอดเลย ทั้งหิมาลัยและหิมะ
ตั้งแต่เกิดมาก็เพิ่งเคยพบเจอนี่แหละ
ต้องโดนนะ แนะนำ หิมาลัยสุดยอดมาก!

อีกที ถ้าใครไม่ทันสังเกตเห็นอัศเจรีย์

หิมาลัยสุดยอด!!!!!!!!!!!!!!!!

ที่จริงแล้วก็ไม่เชิงอินเดียนักหรอกนะ เพราะเราไปดาร์จีลิ่งกับรัฐสิกขิม
ซึ่งเป็นเมืองทางตอนเหนือของเขา
ไม่ร้อน แถมยังหนาวจับจิตจับใจกันไปเลย >_<

ทริปนี้ถึงจังหวะที่ต้องออกเดินทางคนเดียวบ้างแล้ว
หลังจากร้างรามานานนม ล่าสุดก็โน่น....... เวียตนาม
แต่ก็ได้ไปเจอเพื่อนใหม่ๆ ที่นั่นมากมาย
ขอบคุณสำหรับมิตรภาพดีๆ ที่เกิดขึ้นนะฮะ ; )

ส่วนภาพด้านบนคืออินเดียภาพแรกที่ถ่ายเก็บไว้
ขาออกจากสนามบินปกติเขาจะเรียกแท็กซี่เข้าเมืองกันใช่ป่ะ
แต่แบบว่าเราแนวไง เรานั่งรถเมล์เข้า
รอรถอยู่นานเหมือนกัน แต่ก็ไม่ได้รีบนัก
แล้วก็เจอคุณพี่โยคีเพลบอยตัวจริงขึ้นมาด้วย

Welcome to India! lol

.........

ป.ล. ไกด์บุ๊ค "เที่ยวไม่ง้อทัวร์ฯ" ที่ติดไป น่าจะเปลี่ยนชื่อนะ เพราะเจ๊แกเล่นซื้อทัวร์ซะตลอดทริปเลย และก็แนะนำที่พักราคาเฉลี่ยประมาณ 800 - 1,000 บาท
ฮ่วย! ใครจะไปพักกันล่ะวะ

อีนี่ร้อนนะจ๊ะนายจ๋าาา

2011-04-06T22:57:00.017+07:00

จริงๆ แล้ว 6 เมษาฯ เป็นวันหยุดราชการ
แต่ว่าวันนี้ต้องไปทำงานเพราะมีนัดถ่ายงานไว้ เป็นธรรมดาของงานนิตยสาร
แต่นั่นไม่ใช่ปัญหา
ปัญหาเล็กน้อยอย่างหนึ่งคือเผอิญว่าทางอาคารที่ออฟฟิชเช่าอยู่เขาสั่งหยุดการทำงานของเครื่องปรับอากาศ
พอถ่ายเสร็จก็ต้องกลับเข้าไปนั่งอบซาวน์น่ากับพี่น้องทีมงานในออฟฟิช
ช่วงเช้ายังไม่เท่าไหร่ พอทน (ฟังจากน้องที่ออฟฟิช) แต่พอบ่ายคล้อยแล้วแดดมันดันสาดเข้าฝั่งเราไง
แล้วยังไงน่ะรึ-- ก็เหงื่อไหลไคลย้อยตาละห้อยบ่นเป็นหมีกินผึ้งกันเป็นแถวๆ
ตลกดี-- หน้าทุกคนบอกบุญไม่รับกันเอาซะเลย มาคุสุดๆ

หน้าร้อนแล้วสินะ

นอกจากเป็นวันหยุดแล้ววันนี้ยังเป็นวันสุดท้ายของงานสัปดาห์หนังสือฯ ด้วย (เข้าเรื่องเสียทีนะ) เสร็จจากงานก็ตรงดิ่งไปศูนย์ประชุมฯ เลย
ไปรับหนังสือทำมือที่ไปฝากเขาวางไว้กลับบ้าน
ปรากฎว่า.. ผลลัพท์ดีกว่าที่คาดแฮะ
ต่างกันลิบลับจากเมื่อตอนตุลาฯ ปีกลาย
แล้วยังไงน่ะรึ-- ก็ดีใจน่ะสิ แหม.. ต้องมีบรรทัดนี้ใช่มั้ย (ฮา)

ดีใจนะที่มีคนสนับสนุนงานทางเลือกเล่มน้อยๆ
ดีใจที่มีคนอ่าน หรือที่กำลังจะอ่าน
และจะดีใจมากกว่านั้น ถ้าคนเหล่านั้นเขาชอบ
ถ้าได้อ่านจบแล้วคงรู้จักผมและเรื่องเล่าของผมไม่มากก็พอควร

ขอบคุณครับ

วัฒนธรรมชาติ

2011-03-28T21:54:00.020+07:00

นึกอยู่นานสองนานว่าจะเขียนถึงทริปลำปางอย่างไรดี
งั้นเอาองก์สุดท้ายบนรถไฟแล้วกัน คืออย่างนี้..

เกิดการผิดแผนเล็กน้อยถึงปานกลางในขากลับจากทริป “วัฒนธรรมชาติ”
โบกี้ที่คณะเราทำการจองไว้ในทีแรกนั้นเป็นตู้นอนปรับอากาศแบบเหมาตู้ แต่จะด้วยความผิดพลาดประการใดก็มิอาจทราบได้ (และที่จริงผมก็ไม่ได้ใส่ใจนัก) เราจึงได้ตู้นั่งธรรมดาแบบรับลมจากธรรมชาติกลับบางกอกกัน ถือเสียว่าเป็นเซอร์ไพรส์เล็กๆ น้อยๆ

แต่ผมชอบนะ— เพราะถ้าพูดถึงการเดินทาง เรื่องผิดแผนนั้นมันคือสเน่ห์ที่ทำให้หัวใจเราเต้นแรงกว่าปกติ ตื่นเต้น และมักจะลงเอยด้วยประสบการณ์แปลกใหม่อย่างที่ไม่เคยคาดคิด ไม่ว่าจะร้ายหรือดีก็ตาม
แน่ล่ะ— ก็มันผิดแผนนี่นา

พูดถึงทริปที่ชื่อ “วัฒนธรรมชาติ” สักหน่อย
ทริปนี้คือทริปที่อาจารย์ยงยุทธ จรรยารักษ์ ได้พาคณะเราไปเรียนรู้เรื่องวัฒนธรรมและธรรมชาติอย่างที่มันควรจะเป็นที่ลำปาง บอกเล่าสู่กันฟังโดยที่มีวัด วิหาร และโบราณสถาณของลำปางเป็นฉากหน้า

เนื้อหาคร่าวๆ ของทริปนี้ที่พี่ก้อง ทรงกลด ผู้จัด เขียนอธิบายรายละเอียดไว้ก็คือ

“วัฒนธรรม คือ การดำเนินชีวิตของผู้คนผ่านกาลเวลาที่ไม่เคยหยุดนิ่ง
บทบาทของวัฒนธรรมจึงเป็นการปฏิสัมพันธ์กันของชีวิตที่กระทำกับพื้นที่ผ่านกาลเวลา เราควรเข้าใจวัฒนธรรมในอดีต เพื่อปรับวางรากฐานในปัจจุบัน อนาคตจะได้แจ่มใส เราจึงควรแปลงวัฒนธรรมให้เป็นอนาคต ไม่ใช้แปลงให้เป็นเงิน
และที่สำคัญไปกว่านั้น วัฒนธรรมคือวิถีชีวิต…”

ถือเป็นโชคดีจริงๆ ที่แดดจัดจ้าฟ้าโปร่งใสทั้งสองวัน
มันเหมือนลำปางทำตัวเป็นเจ้าบ้านที่น่ารักพร้อมเปิดบ้านต้อนรับอาคันตุกะอย่างคณะเรา หลายต่อหลายคนจึงได้ภาพถ่ายงามๆ ติดกล้องกลับบ้าน
ตัวผมเองก็จะจดจำเรื่องราวที่ได้รับจากการบอกเล่าจากอาจารย์ และทุกๆ สิ่งทุกๆ อย่างที่ได้เรียนรู้จากทริปล้ำค่าทริปนี้ให้คงอยู่ในความทรงจำตลอดไป

.........

เอาล่ะ ตัดภาพกลับมาที่โบกี้เราอีกครั้ง
คราวนี้ฟ้ามืดลงแล้ว ขบวนรถก็มาถึงนครสวรรค์ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้
ตามทางบางโค้งผมชะโงกโผล่หน้าออกไปรับลมและชมวิวนอกตัวรถ
เงยหน้ามองฟ้า งามแท้ พระจันทร์ดวงเป้งลอยเคว้งอยู่ข้างบนและแย้มยิ้มส่งให้
นี่ผมยังไม่ได้หย่อนก้นลงนั่งเลยนะเนี่ย ก็เพราะมัวแต่ยืนฟังเรื่องราวต่างๆ จากน้องๆ ที่ร่วมทางไปด้วยกัน
มันเพลินจริงๆ นะจะบอก คุณลองนึกภาพตามดูเอาก็ได้

บนทางรถไฟสายเหนือสุดแสนคลาสสิกที่เต็มไปด้วยคนหนุ่มสาวที่มีจิตใจดีงาม (ผมเชื่ออย่างไม่มีข้อสงสัยใดๆ) มาอยู่รวมกัน ร่วมแบ่งปันเรื่องราวและเรื่องเล่ามากมาย โดยมีดวงจันทราขนาดมหึมาที่สุดในรอบเกือบ 20 ปีเบื้องบนเป็นสักขีพยาน (มันใหญ่จนใครบางคนก็บ่นแสบตา) โบกี้มหัศจรรย์ที่เปี่ยมแน่นไปด้วยความฝัน

และอาจไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ที่คุณก้อง ทรงกลด บางยี่ขัน เจ้าของผลงาน “ดาวหางเหนือทางรถไฟ” หนังสือในดวงใจของเรารวมไปถึงนักเดินทางหลายๆ คนอยู่กับเราที่นี่ และยังคงตอบร้อยแปดคำถามจากน้องๆ

“คนหนุ่มถ้ามีปีกแล้วไม่บิน ปีกก็คือส่วนเกินของชีวิต”

พี่ก้องนำวาทะเด็ดของคุณญามิลามาตอบบางคำถามของเรา
เหมือนหมัดน็อก— ผมจำได้แม่น เพราะมัน “โดน” เข้ากลางใจ
และฟังดูคล้ายจะเป็นบทสรุปจบของเรื่องราวทั้งหมดในค่ำคืนนี้
นี่ก็เป็นอีกเรื่องที่ผมจะจดจำไว้บอกเล่าต่อๆ ไป เหมือนที่เพื่อนร่วมทางรุ่นพี่ท่านหนึ่งในทริปกรุณาชี้แนะผมจากใจว่า
“สิ่งดีๆ มีไว้แบ่งปัน”

.........

เช้าตรู่วันจันทร์ นกกระจิบกระจอกโบยบินออกหาอาหาร เรามาถึงหัวลำโพงตามกำหนดการ สมาชิกบางท่านก็ต้องเดินทางไปทำงานต่อเลย รวมทั้งผม
หัวลำโพงผู้คนพลุกพล่านละลานตาเหมือนเดิม ทั้งกลุ่มที่เพิ่งมาถึงเหมือนๆ เรา หรือที่กำลังเตรียมตัวจะออกเดินทางไกล
หันซ้ายมองขวาหาเพื่อนๆ ร่วมทริป สังเกตว่าจำนวนสมาชิกนั้นลดลงไปเยอะ

ผมแอบยืนยิ้มและคิด
จะบินไปถึงไหนกันแล้วนะ

โอ่ว์.. ลำปาง เธอสวยเหลือเกิ้นลำปางของพี่

2011-03-24T22:04:00.054+07:00

ไม่เค๊ย ไม่เคยคิดฝันว่าจะได้เที่ยววัดวาอารามที่ลำปางในแบบเจาะลึกสุดกึ๋นกันไปข้างนึงแบบนี้ -- ทริปสุดสัปดาห์แสนวิเศษ
งดงามมาก สนุกมาก ชอบมาก ประทับใจมาก สุดยอด
ที่ประทับใจที่สุดคือบรรดาเรื่องเล่าต่างๆ นานาจาก อ. ยงยุทธ
มันทำให้เรามองโลกใบนี้จากที่เคยเปลี่ยนไปเยอะเลย

ขอบพระคุณมากครับ

.........

ป.ล. ไม่เห็นจะหนาวเลยเหอะ Ha-Ha-

8.9 richter

2011-03-13T10:20:00.022+07:00

เมื่อวันศุกร์ราวบ่ายสองมีถ่าย Lunch Set ที่ร้าน Blue Elephant ตรงสาทร
เอะใจอยู่นิดๆ เหมือนกันว่าทำไมวันนี้นายดูไม่ค่อยมีสมาธิจะทำงานเท่าไหร่ เอาแต่นั่งเพ่งดูอะไรก็ไม่รู้ในไอโฟน ซึ่งผิดปกติวิสัย
เสร็จจากที่ร้านก็กลับออฟฟิชกัน แล้วนายก็บอกว่า "ที่ญี่ปุ่นมีแผ่นดินไหวค่ะ ที่เซนได บ้านโทโมโกะค่ะ"
ที่แรกเลยเราก็ไม่ตกใจเท่าไหร่ เพราะรู้สึกว่าที่โน่นเขาไหวกันเป็นประจำ แต่พอกลับมาถึงออฟฟิช เช็กข่าวดู โห! นี่มัน 8.9 ริกเตอร์ บ้าไปแล้ว! ทั้งแผ่นดินไหว แล้วก็มีสึนามิสูงเกือบ 10 เมตร เล่นงานเอาทางตอนเหนือซะเละเลย ปรากฎว่าบ่ายวันนั้นทุกคนที่ออฟฟิชเลยนั่งเปิดข่าวดูกัน ทุกคนใจเสียไปตามๆ กันกับเหตุการณ์นี้ เพราะนี่มันเรื่องใหญ่มาก พอข่าวรายงานว่ารุนแรงมากในรอบหลายร้อยปีก็ยิ่งตกใจ แล้วก็เป็นห่วงคนอื่นๆ ที่เรารู้จักที่โน่น ทั้งเพื่อนๆ น้องๆ และครอบครัวของนาย

ภาวนาให้ทุกคนที่โน่นปลอดภัย
ขอให้ทุกคนปลอดภัย

(ภาพจาก msnbc.com)

Beternity

2011-03-05T00:48:00.078+07:00

"If You Love Somebody Set Them Free" — String

.........

เหมือนวันเวลามันหมุนวนเป็นวงกลม
เรานัดเจอกันครั้งแรกที่ลานหน้า Central World ในงานนิทรรศการภาพถ่ายชุด Planet Ocean, A Voyage to The Heart of Marine Realm ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของงานเทศกาล La Fete ปี 2009
ภาพทุกภาพใต้ทะเลลึกวันนั้นช่างสวยงามน่าอัศจรรย์ ตราตรึงใจ

หลังดูงานเสร็จ เรานั่งพูดคุยกันเรื่อยเปื่อยต่อจนดึกดื่น
รถราเริ่มบางตา ไฟฟ้าทยอยดับ เราร่ำลา
ผมมีความสุขมาก เป็นค่ำคืนมหัศจรรย์ในรอบหลายปีของผมเลยทีเดียว
ทั้งภาพถ่ายทั้งหลายเหล่านั้น และเธอ - ภาพจริงที่มีมิติจับต้องได้
ผมเก็บค่ำคืนนั้นกลับมาฝันหวาน แล้วจากนั้นเราก็คบหากันเรื่อยมา

นั่นเป็นวันแรกที่เราพบกัน ผมจดจำได้ไม่เคยลืมเลือน

………

บอกได้เลยว่าปี 2010 สำหรับผมนั้นถือเป็นปีที่ดีที่สุดเท่าที่ชีวิตเคยผ่านมา
เพราะมันเป็นปีที่มีเรื่องราวของเราเกิดขึ้นมากมายมหาศาล
เรื่องเล่าจากผมและเธอ แตกต่างจากปีก่อนๆ
ที่มีเพียงแต่เรื่องเล่าของผมผู้เดียว

วันแล้ววันเล่าที่เรามีกันและกัน เราดื่มกิน เราท่องเที่ยวเดินทาง ตั้งแต่นอนในท่านั่งบนรถไฟฟรีชั้นสามเก้าอี้นั่งแข็งโป๊ก ไล่ไปจนกระโดดทิ้งตัวลงบนเตียงสุดนุ่มมหึมาในรีสอร์ทหรูหราห้าดาว เราโบกรถ นอนเต้นท์ ดำน้ำ ทำโปสต์การ์ด ขายเสื้อ ไหว้พระ ดูคอนเสิร์ตบนเขา หรือแม้แต่เกิดอุบัติเหตุ มีวันคืนที่หัวเราะร้องไห้ไปด้วยกัน เธอสั่งสอนหลายต่อหลายเรื่องให้กับผมด้วยไมตรี ความผูกพันแนบแน่น ที่สำคัญ เรารักกัน ผมรักเธอ และรักเธออย่างจริงใจ

ในเวลาที่ผมคิดว่าทำไมนะ ทำไม่ถึงไม่มีคนเข้าใจในสิ่งที่ผมทำและเป็นอยู่
แต่อย่างน้อยที่สุดผมก็ยังรู้สึกอบอุ่นในใจ
เพราะมีเธอคอยอยู่เคียงข้างเป็นกำลังใจ
เป็นกำลังใจหนึ่งเดียวที่ผมมี
นี่ไงความรัก -- สวยงามจริงๆ

จวบจนมาถึงวันที่เราจำเป็นต้องลาร้าง
เธอต้องไปในที่ที่เธอควรไปแล้ว หมดเวลา เราไปด้วยกันได้แค่นี้
มันเป็นความจำเป็นที่ลี้เลี่ยงไม่ได้ในความเป็นจริง
ความเป็นจริงที่ว่า แค่คำว่ารักที่มีนั้นไม่เพียงพออีกต่อไป (คงต้องเข้าใจสินะ)
นึกย้อนกลับไปทีไร ผมก็หงุดหงิดตัวเองอยู่เหมือนกันกับเรื่องบางเรื่องที่น่าจะทำให้เธอได้ดีกว่าที่เคย แต่ป่วยการเปล่าเสียแล้ว พูดไปก็ไลฟ์บอย

อย่างที่รู้ ความเป็นจริงเจ็บปวดเสมอ
กำลังใจเดียวที่มีของผมจากไปแล้ว
หัวใจผมรวดร้าวแหลกสลายนับจากนั้น

………

กับวันนี้ — ปี 2011
เหมือนวันเวลามันหมุนวนเป็นวงกลมจริงๆ นั่นแหละ
เรากลับมาเดินผ่านจุดที่เราเริ่มต้นกันอีกครั้งหนึ่ง
ที่ลานหน้า Central World มีงานนิทรรศการภาพถ่ายชุด Portait of Asia ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของงานเทศกาล La Fete เหมือนเดิมอีกครั้ง เพราะปีที่แล้วงานเดียวกันนี้ไม่ได้จัดเพราะติดเรื่องกีฬาสีและคดีวางเพลิง

ภาพทุกภาพในนิทรรศการสวยงามดั่งเดิม
ทว่าวันนี้ความสัมพันธ์ของเราพังทลายลงไปสิ้นไม่มีชิ้นดี
ไม่ต่างอะไรเลยจากซากทะมึนของอาคารใหญ่โดนไฟไหม้ที่ปรากฎ
จะหลงเหลือก็แต่เพียงความทรงจำแสนสุขที่ไม่มีวันย้อนคืน

นานเท่าไหร่แล้วที่ความรู้สึกไม่เคยเข้มข้นขนาดนี้
เราเดินคู่กัน เธอมีเรื่องเล่าของเธอที่น่ายินดีมากมาย
มันทั้งตื้นตันดีใจและขมขื่นใจผสมปะปนไปด้วยน้ำตาจนยากจะแยก
ผมทำได้เพียงส่งยิ้มรับความเป็นไป สะกดอารมณ์เฮงซวยนั้นไว้แต่เพียงลำพัง
โทษที -- ท่าเธอสังเกตเห็น มันคงเป็นยิ้มหแยๆ ที่ดูแย่เอามากๆ เลย

ที่ผ่านมาขอบคุณนะ ขอบคุณมาก
ขอบคุณที่เคยรักและเข้าใจผู้ชายแบบผม
เป็นไปตามเส้นทางของเธอเถิด
เพราะผมเองก็คงต้องเป็นไปตามเส้นทางของผมที่เหลืออยู่เช่นกัน
ก็ถ้าวันเวลามันหมุนเป็นวงกลมแล้วล่ะก็..

สักวันหนึ่งเราคงได้โคจรมาแลกเปลี่ยนชื่นชมภาพความความทรงจำชุดใหม่อันงดงามสดสวยของเรากันที่นี่อีกครั้ง

Afternoon Tea

2011-03-01T00:01:00.008+07:00

WOM เดือน 3 ฉบับเดือนมีนาคมออกแล้วเน่อ เล่มนี้ปกสวย ชอบ ^__^
หาหยิบกันได้ทั่วไปย่านสุขุมวิทดังเดิม หลักๆ เลยก็ Fuji Super ทั้ง 4 สาขา
เล่มนี้ทำเรื่อง Afternoon Tea ในโรงแรมหรูในกรุงเทพฯ
นายบอกให้ถ่ายออกมาให้เหมือนอารมณ์ดอกไม้บานยามบ่าย
นายใช้คำว่า "ฮานะซากะ" ตอนแรกก็ไม่รู้ว่าเป็นยังไงหรอก
ก็เลยพยายามถ่ายให้มันดูสว่างไสวเข้าไว้ก่อน
แล้วก็ท่องจำไว้ในใจว่า ดอกไม้บาน.. ดอกไม้บาน..

ตลอนๆ ถ่ายอยู่หลายต่อหลายที่
งานออกมาอยู่ในระดับน่าพอใจ (คิดว่านะ)
พร้อมๆ กับน้ำหนักตัวที่เพิ่มขึ้นมาเกือบ 4 โล

(((( -__-"

เส้นแสงที่สูญหาย เราร้องไห้เงียบงัน

2011-02-23T00:49:00.011+07:00

ช่วงนี้กำลังอินกับเฮียมูราคามิสุดๆ ตั้งแต่ไปดู Norwegian Wood มานี่ยิ่งอินเข้าไปใหญ่ (ไปดูกันมารึยัง รีบหาเวลาไปนะ รู้สึกจะเข้าแค่อาทิตย์เดียว เพราะหนังติดเรท) แล้วทีนี้พอดีว่าทางสำนักพิมพ์กำมะหยี่เขาใจดีเปิดโอกาสให้ผู้ที่สนใจลองร่วมสนุกออกแบบปกในการพิมพ์ครั้งที่ 2 ของ หนังสือชื่อสุดเท่ได้อีก
"เส้นแสงที่สูญหาย เราร้องไห้เงียบงัน"
Firefly, Barn Burning and Other Stories
รวมเรื่องสั้นแปล ชุด “แฟนมูราคามิรวมหัว” ลําดับ ๑/๓
ก็ยิ่งทำให้ตาเป็นประกายสุดๆ *___*
โดยจะคัดเลือกจากทางทีมงานของสำนักพิมพ์ก่อนรอบหนึ่งให้เหลือ 2 ปก
ก่อนจะเอาไปให้ผู้อ่านร่วมด้วยช่วยกันโหวตอีกทีในหน้า Facebook fanpage

นี่เป็นแบบที่ลองออกแบบส่งเข้าไป
งานเป็นไง โอมั้ย? งานนี้มันสไตล์รุเราชัดๆ เลย

ลองแวะไปดูแบบของคนอื่นได้ที่นี่
เท่ๆ ทั้งนั้นเลย

http://www.facebook.com/GammeMagieEditions?v=app_4949752878/

อีกไม่นานก็น่าจะรู้ผล
ไม่ได้ไม่เป็นไรหรอก แค่ได้ลองออกแบบเล่นก็สนุกแล้ว ^__^

พินิจพิษณุโลก

2011-02-14T00:03:00.024+07:00

นานๆ รับงานถ่ายรับปริญญาที โน่นน ไปถึงพิษฯ โลกโน่นแน่ะ
แต่จะว่าไป.. ถ้าเป็นงานในกรุงเทพฯ อาจไม่รับก็ได้แฮะ
ช้อบบ ชอบ ไอ้ทำงานด้วย เที่ยวด้วยแบบเนี้ยย^^

ป.ล. ไม่ได้ไปนาน พิษฯ โลกเจริ๊ญ เจริญ

Norwegian wood

2011-02-08T22:30:00.015+07:00

I once had a girl, or should I say, she once had me...
She showed me her room, isn't it good, norwegian wood?

She asked me to stay and she told me to sit anywhere,
So I looked around and I noticed there wasn't a chair.

I sat on a rug, biding my time, drinking her wine.
We talked until two and then she said, "It's time for bed"

She told me she worked in the morning and started to laugh.
I told her I didn't and crawled off to sleep in the bath

And when I awoke, I was alone, this bird had flown
So I lit a fire, isn't it good, norwegian wood.

.........

เอาของเขามาทั้งดุ้นเลย
เป็นเนื้อเพลง Norwegian wood ของ The Beatles
เดือนนี้หนังเรื่องนี้จะเข้าฉายแล้ว เนื้อหามาจากนิยายของเฮียมูราคามิเขา
หนังก็ใช้ชื่อ "Norwegian wood" เลยนั่นแหละ แต่ชื่อไทยไม่แน่ใจ
แต่ตอนเป็นหนังสือน่ะใช้ชื่อไทยว่า "ด้วยรัก ความตาย และหัวใจสลาย"
อ่านจบไปนานแล้ว เกือบ 3 ปีแล้วมั้ง ชอบ และยังคงชอบอยู่

กับวาระเดือนแห่งความรักนี้
ก็อยากให้ได้ (ดูกัน) อยากให้โดนกันเน่อ

สำมะปิ (35mm the 3rd)

2011-01-26T18:00:00.018+07:00

Goldfinger

2011-01-20T11:36:00.033+07:00

หลังจากชำระล้างเท้าด้วยน้ำอุ่น เธอก็เริ่มลงมือไล่ตั้งแต่ปลายเท้า ฝ่าเท้า ข้อเท้า น่อง ต้นขา ทั้งด้านหน้าและหลัง กดจุดเปิดกระบังลมตรงหว่างขา ผมรู้สึกได้ถึงการเต้นของชีพจรดัง ตุบ ตุบ ตุบ เป็นจังหวะจะโคนสม่ำเสมอภายในร่างกายท่อนล่าง ราวสองนาที เธอคลายปล่อย เลือดลมผมกลับมาไหลเวียนอีกครั้ง ความรู้สึกตอนนั้นเหมือนช่วงล่างผมบอกลากลับบ้านหลังแล้วเสร็จจากการงานอันตึงเครียดตลอดทั้งสัปดาห์

ต่อมาเป็นคิวของแขนทั้งสองข้าง โดยเริ่มจากขวา ข้างถนัดของผม เธอบรรจงกดนวดเริ่มจากฝ่ามือ หมายรวมถึงอุ้งมือและนิ้วทั้งห้า ข้อมือ ท่อนแขน ช่วงมัดกล้าม (ที่มีอยู่น้อยนิด) ไล่มาถึงหัวไหล่ รักแร้ และลึกเข้าไปถึงไหปลาร้า หน้าอก แล้วย้อนกลับทั้งกระบวนออกไปสู่ฝ่ามือ ต่อจากนั้นเธอก็เคลื่อนย้ายเปลี่ยนปีกข้ามฟากไปยังฝั่งซ้าย ถึงตอนนี้ผมเริ่มเคลิ้มหลับด้วยความผ่อนคลาย แต่ไม่สนิทนัก เพราะเธอยังคงกดและแกะเกี่ยวเส้นสายในร่างกายผมอย่างต่อเนื่อง

เจ็บครับ แต่ทนได้ -- ผมขานตอบเมื่อยามที่เธอไถ่ถามว่าเจ็บไหม
ที่จริงเธอคงไม่ถาม ถ้าไม่มีเสียงอ๊ะ อิ๊ อุ๊ เอ๊ะ โอ๊ะเล็ดลอดออกจากปากผม ซึ่งก็จะมาพร้อมกันกับหน้าตาอันเหยเก

ขาแล้ว แขนแล้ว ทีนี้ก็มาถึงช่วงหลัง ซึ่งก็จะเป็นการนวดรวมหมดทั้งคอ บ่า ไหล่ ส่วนที่ผมรอคอย ก็เพราะไอ้ส่วนที่ว่านี้นี่แหละที่มันเมื่อยล้าสาหัสสุดจะทานทน จึงจำเป็นให้ต้องหาเวลามาร้านนวดแผนไทยแห่งนี้ ร้านธรรมดาสามัญหนึ่งในหลายๆ ร้านในซอยวัดวรจรรยาวาส เส้นถนนเจริญกรุง ไม่มีแม้แต่เครื่องแบบพนักงาน แต่หลายต่อหลายคนแนะนำถึงความเข้มข้นในการนวดกดจุดบำบัดคลายเส้นว่าชะงัดนัก และที่แนะนำนี่ก็รวมถึงหมอจากวัดโพธิ์ ต้นตำรับนวดไทยที่ผมแวะเวียนไปเป็นประจำก่อนหน้านี้ด้วย (แต่มีเหตุบางประการให้ต้องเปลี่ยน เหตุผลที่ไม่สู้ดีนัก และผมก็ไม่อยู่ในอารมณ์ที่จะเล่าเรื่องนั้นตอนนี้)

เป็นเช่นนั้นจริง ผมยืนยัน เพราะหมอเธอกดแต่ละจุดนั้นสุดยอด ไม่ว่าจะเป็นด้วยนิ้วมือหรือข้อศอก

กับแผ่นหลัง เธอกดไล่ตั้งแต่เส้นท้ายทอย เลาะเลียบขนานสองข้างของแนวกระดูกสันหลัง ยาวผ่านช่วงเอวไปจนถึงก้นกบ น้ำหนักหนักสลับสับเปลี่ยนจากนิ้วและศอกคล่องแคล่วตามความเหมาะสมหนักเบา ไม่ได้กล่าวอวยกัน ท่วงทำนองในการบีบนวดของเธอนั้นน่าประทับใจยิ่งนัก เหมือนการประมวยกับยอดฝีมือ เพราะเพียงเพลงแรกเราก็พอจะรู้ได้ไม่ยากแล้วว่าใครของจริงของปลอม ยิ่งกระบวนท่านาทีที่เธอรีดเส้นเค้นไล่พังผืดที่เกาะตามแนวสะบักกลางหลัง ยิ่งทำให้ผมสุขสมอารมณ์หมาย พานให้นึกย้อนกลับไปถึงเธอคนนั้นในวัดหมื่นล้าน วัดเล็กๆ ริมถนนคนเดินเชียงใหม่ ที่ที่ผมเคยรับมือ (และศอก) นั่นก็ยอดฝีมือในระดับเดียวกัน

.........

ร้อยยี่สิบนาทีแห่งความหฤหรรษ์มหัศจรรย์ผันผ่าน
เธอจับผมเอี้ยวบิดตัวซ้ายขวา และปิดท้ายด้วยการสับหลังดังสนั่นลั่นร้านต่อเนื่องยาวนาน พั่บ พั่บ พั่บ พั่บ พั่บ ผมในท่านั่งขัดสมาธิกระทั้นสั่นไหวไปด้วยแรงกระแทกจากการสับด้วยสันมือของเธอ

อา.. การนวดไทยช่างเป็นศาสตร์ที่นำมาซึ่งความผ่อนคลายโดยแท้

เสร็จแล้วค่ะ -- เธอกล่าวจบการทำงานด้วยน้ำเสียงมืออาชีพ
ผมยกมือไหว้ขอบคุณ สังเกตเห็นเม็ดเหงื่อเล็กน้อยบนใบหน้าของเธอ
เธออธิบายว่าวันนี้พรุ่งนี้จะมีอาการปวดระบมนิดหน่อยเป็นธรรมดา แต่หลังจากนั้นจะดีขึ้นตามลำดับ และให้พยายามหาเวลามานวดซ้ำอีก และอย่างสม่ำเสมอด้วย อย่างปล่อยทิ้งไว้นาน

ผมรับทราบแล้วเอนตัวลงนอนราบบนฟูกใยมะพร้าว
พริ้มปิดตาหลับลง ประวิงเวลาที่จะต้องลุกขึ้น
ด้านปลายเท้ามีน้ำมะตูมต้มร้อนๆ ที่เธอเตรียมไว้วางรออยู่
รู้ตัวเองว่าต้องไปต่อเพราะเวลาที่ตกลงกันได้หมดลงแล้ว
ต้องเข้าใจว่าวันนี้เธอยังต้องเจออีกหลายราย

นั่งทอดหุ่ย ดูหุ่น บางหลวงเอย

2011-01-12T19:54:00.021+07:00

สวัสดีปีกระต่าย

2011-01-04T04:44:00.015+07:00

ผมเชื่อว่าเราทุกคนล้วนมีความฝัน
ความฝันนั้นทำให้เรานั้นมีเรี่ยวแรง มีชีวิตชีวา และแววตาที่เป็นประกายเวลาที่เราพูดถึงมัน

ฝันอยากเป็นคุณหมอ เป็นคุณครู ฝันอยากเป็นผู้ช่วยศาสตราจารย์
ฝันอยากเป็นนักร้องดารา ฝันอยากมีบ้าน อยากมีร้านเป็นของตัวเอง
หรือเพียงใฝ่ฝันอยากมีคู่ชีวิตที่ดี ฝันอยากไปเที่ยวอิตาลี ไปญี่ปุ่น

เช่นกัน— ผมเองก็มีความฝัน
และก็รู้อยู่แหละ ว่าวิธีที่จะจัดการกับความฝันที่ดีที่สุดก็คือการลงมือทำ

สมัยวัยกระเตาะผมเคยคิดฝันอยากเป็นนักฟุตบอลทีมชาติ เพราะชื่นชอบในกีฬาฟุตบอล และเหมือนผมจะหลงรักมันเข้า คนเคยเล่นคงรู้ ว่ามันสนุกมากจริงๆ เวลาที่เราได้กระชากลากเลื้อยอยู่บนสนาม ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเวลาที่เราสับไกยิง และทำประตูฝั่งตรงข้ามได้
แต่พอโตขึ้นๆ จึงได้รู้และเข้าใจว่าถ้าเมื่อใดก็ตามที่ยังไม่พยายามฝึกซ้อมเดาะบอลให้ถึง 20 ทีสักที ก็เห็นทีว่าชาตินี้คงยากยิ่งกว่ายาก

พอพ้นจากวัยเรียนเข้าสู่วัยทำงาน ผมริหันมาสนใจในการอ่าน
ซึ่งมันเริ่มต้นตั้งแต่เมื่อไหร่ก็จำไม่ได้เสียแล้ว
แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือผมหลงรักมันเช่นกัน
ผมรู้สึกว่าการอ่านนั้นทำให้เรามีมุมมองกับเรื่องราวต่างๆ เปลี่ยนไป
ซึ่งผมก็ว่ามันสนุกดีที่เป็นแบบนั้น

เป็นธรรมดาที่พออ่านมากเข้าๆ เราก็อยากเขียนบ้าง
แล้วความฝันเล็กๆ อยากมีหนังสือรวมเล่มเป็นของตัวเองสักเล่มจึงไฉไลขึ้น
ซึ่งผมคิดว่าผมทำได้ เพราะมันง่ายกว่าการเดาะบอลเป็นไหนๆ (รึเปล่า?)
และอย่างที่บอกไป ว่าวิธีจัดการกับความฝันที่ดีที่สุดก็คือการลงมือทำ
ผมจึงเป็นมั่นเป็นเหมาะเริ่มขีดเริ่มเขียน เริ่มเรียบเรียงเรื่องราวที่อยากบอกอยากเล่าออกมาในรูปแบบของตัวหนังสือออนไลน์ในเว็บบล็อก

เขียนไปเขียนมาเวลาก็ล่วงผ่านไปแล้วกว่า 4 ปี

กับชีวิต— หากลองเปรียบดั่งกีฬาฟุตบอลที่รัก ถ้าอายุขัยเฉลี่ยของคนเรานั้นอยู่ที่ 60 ปี นาทีนี้ผมก็คงอยู่ในช่วงต่อเวลาพิเศษก่อนหมดครึ่งแรกของชีวิตเต็ม.... ที่แล้ว (คือแบบว่าพยายามจะเลี่ยงใช้คำว่า “เต็มแก่” สุดๆ น่ะ)
และก่อนที่เรื่องราวของชีวิตเล็กๆ ของผมจะดำเนินเข้าสู่ครึ่งหลัง
ด้วยไฟและกำลังใจที่ยังไม่อ่อนและล้าจนเกินไป ผมจึงเห็นควรที่จะจัดการกับความฝันที่ว่าของผมเสียที

ในวาระครบ 4 ปีในการเขียนบล็อก โปรเจ็กต์รวมความเรียงในชื่อ “ทำ-เป็น-เล่ม-ไป” จึงเกิดขึ้น
อาจไม่สวยไม่หรูเหมือนที่เคยใฝ่ฝันไว้เท่าไหร่ แต่ยูหโน้วว์— มันเหมือนผมทำประตูได้ในนาทีสุดท้าย
มันเป็นปลื้ม สะใจ และก็สาสมแก่ใจว่ะ
ที่ได้ทำความฝันเล็กๆ ของผมนั้นให้สำเร็จเป็นเล่มไปก่อนสัญญาณเสียงนกหวีดยาวจะดังขึ้น

.........

ร่างสุดท้ายจากคำนำในหนังสือทำมือ “ทำ-เป็น-เล่ม-ไป” ที่ทำไว้
ลงความเห็นเองแล้วว่าควรจะเอามาแปะเจิมให้กับ 1306ix ปี 5 เป็นอย่างยิ่ง

สวัสดีปีกระต่าย

ธันวา พาแม่เที่ยว

2010-12-23T11:17:00.018+07:00

ตั้งใจไว้หลายครั้งหลายครามาหลายปีว่าจะพาที่บ้านไปแคมปิ้งช่วงปลายปี
แต่บางปีพอมีวันหยุดยาวๆ ก็อยากเที่ยวกับเพื่อนบ้าง กับแฟนบ้าง ก็เลยทำให้ไม่ได้ไปกับที่บ้านซะที
จนมาปีนี้แหละ ที่แผนเที่ยวกับที่บ้านได้สำเร็จลุล่วง
สนุกดีนะ เพราะเป็นครั้งแรกที่ได้ทำ พ่อและแม่ก็ดูมีความสุขดี
เราพอรับรู้ได้จากบรรยากาศ

ตลกดี-- อยู่ๆ เราก็คิดว่าน่าจะเป็นเรื่องเดียวกันกับสำบัดสำนวนที่ว่า
"มีตังค์อย่างเดียวไม่พอ.." แหละ
แปลกคนจริงๆ เลยเรา

.........

ป.ล. ขอบคุณพี่ป๋อมมากนะครับ ที่ทำให้ทุกอย่างลงตัว

li-bra-ry

2010-12-15T14:37:00.019+07:00

จากร้านคาเฟ่ชื่อดังย่านพระรามเก้า ตอนนี้ “li-bra-ry” ได้มาเปิดสาขาใหม่ที่สุขุมวิท ซอย 24 แล้วนะ ซึ่งสำหรับคนไทยแล้ว คาเฟ่แห่งนี้นั้นถือได้ว่าเป็นร้านที่มีชื่อเสียงมากแห่งหนึ่งเลยทีเดียว
การตกแต่งร้านภายในรู้สึกได้ถึงความพิถีพิถันมาก ถ้ามองจากด้านนอก เราจะดูไม่ออกเลยว่าภายในร้านนั้นกว้างขวาง แต่เมื่อพอเข้าไปภายในร้านแล้วจะรู้ว่า โอ๊ะ! ว้าว! จริงๆ แล้วร้านนั้นกว้างมากกว่าที่คิดนะเนี่ย
สำหรับจุดเด่นของที่ร้านนี้คือดีไซน์ของเก้าอี้ คือแบบว่าเก้าอี้ที่นี่เขาจะใหญ่ๆ นั่งง่าย และโซฟาก็มีเยอะนะ เรียกได้ว่าพอได้นั่งแล้วทำให้ไม่อยากจะลุกอีกเลย
ยิ่งบนชั้น 2 นะ เขาจัดร้านแบบสไตล์ญี่ปุ่นๆ แบบนั่งกับพื้นชิลล์ๆ นี่กะจะให้เอนหลังนอนกันไปข้างเลยใช่มั้ยเนี่ย! >_<

“li-bra-ry” นั้นมีความหมายมาจากคำว่า “ห้องสมุด” จึงมีหนังสือวางเรียงรายไว้ให้เราได้หยิบอ่านอยู่เยอะแยะเลยแหละค่ะคุณน้องขา..า..า..

อ้อ! อีกอย่างที่ร้านไลบรารี่นี้นั้นเขาใช้เมล็ดกาแฟอาราปิก้า 100% จากทางภาคเหนือของไทยเราเองด้วย แล้วนำไปชงกับเครื่องทำกาแฟ Fiorenzato ของอิตาลีแบบใช้มือโยก แหล่มไปเลยใช่มั้ยล่ะคะ!

ที่ตั้ง : สาขาสุขุมวิท 24 แยกซอยเมธีนิเวศน์ ถนนสุขุมวิท โทร. 0-2259-2878
สาขาซอยพระรามเก้า 41 แขวง / เขตสวนหลวง โทร. 0-2718-3993
เปิดบริการ : 07.00 – 21.00 น. ทุกวัน

.........

WOM ฉบับธันวาคมเป็นเล่ม Cafe เลยเอาร้านที่ชอบๆ มาแนะนำกันหนึ่งร้าน
จากทั้งหมด 20 ร้านในเล่ม ที่เลือกร้านนี้มาแนะนำเพราะชอบโคมไฟ^^
เนื้อหาด้านบนนั้นแปลจากภาษาญี่ปุ่นอีกทีโดยบาบาร่าห์
และเรียบเรียงให้มันเร้าใจโดยเราเอง

DEPAPEPE

2010-12-06T23:47:00.022+07:00

สองคนของหาย

2010-11-26T10:29:00.026+07:00

ชิบหายแล้วไง!
ความซวยมาเยือนทันทีที่เราตื่นสาย
ตั๋วรถบัสที่เราซื้อล่วงหน้าไว้ระบุเวลาสิบเอ็ดโมง
แต่เราดัน (เสือก) ตื่นกันสิบเอ็ดโมง แล้วมันจะไปทันห่ะอะไรล่ะครับพี่น้องครับ
ฟันไม่ต้องแปรง น้ำไม่ต้องอาบ เราเก็บของยัดใส่กระเป๋าอย่างรวดเร็วแล้วก็วิ่งหน้าตั้งไปเรียกแท็กซี่คันแรกที่เจอให้ไปสถานีขนส่งมะละกา

สิบเอ็ดโมงสี่สิบห้า เรามาถึงขนส่งฯ ตรงดิ่งไปช่องขายตั๋วเพื่อพยายามต่อรองขอเลื่อนเป็นรถเที่ยวถัดไปคือเที่ยวเที่ยง โดยอ้างไปว่าท้องเสีย
การเจรจาต่อรองไม่เป็นผล ซึ่งเราก็ทำใจไว้ล่วงหน้าไว้แล้วว่าต้องตีตั๋วใหม่ ใจจึงไม่เจ็บนัก ไม่เป็นไร ซื้อก็ซื้อ เพราะจากมะละกาไปสนามบินสิงคโปร์จะใช้เวลาประมาณสามชั่วโมงเศษๆ เราต้องไปเช็กอินให้ทันขึ้นเครื่องตอนหกโมงครึ่ง จึงจำเป็น (และจำใจ) ต้องจ่ายอีกครั้ง เพราะถ้าไปเที่ยวนี้เราก็พอมีเวลาเผื่อเหลือเผื่อขาดจากที่พลาดไป ยังพอที่จะทำอะไรทิ้งท้ายที่สิงคโปร์ได้แบบไม่ฉุกละหุกเหมือนเมื่อเช้า

รถเที่ยวเที่ยงแล่นออกจากขนส่งมาสักพัก เราเบาใจขึ้นมาอีกโข แม้จะต้องจ่ายซ้ำซ้อนกับค่าตั๋ว ช้าไปจากกำหนดการที่วางไว้หนึ่งชั่วโมง แต่ก็ยังอยู่ในระดับที่พอรับได้ ถือเสียว่าเป็นบทเรียน ว่าไปเที่ยวต่างบ้านต่างเมือง อย่าริตื่นสาย

“ขอดูรูปที่ถ่ายไว้หน่อยสิ”
สหายสาวขอกล้องผมเพื่อดูรูปที่ถ่ายๆ ไว้ที่มะละกา
“อยู่ข้างล่างน่ะ” ผมบุ้ยคางชี้ไปที่ปลายเท้าตรงเบาะที่เธอนั่ง ทอดสายตาชื่นชมริมข้างทาง บ๊ายบายมะละกา ผมพริ้มตาบอกลา
“ไม่เห็นมี” เธอว่า

........
.....

เหี้ยแล้ว!
แล้วความซวยซ้ำซวยซ้อนก็เกิดขึ้นจนได้ มันไม่ได้อยู่ที่นี่!

ผมพยามแทบพลิกรถบัสคันที่เรานั่งเพื่อควานหากระเป๋ากล้องของผม แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่เจอ
ให้ตาย! มันสำคัญยิ่งกว่าสำคัญเพราะในนั้นมันมีทั้งกระเป๋าสตางค์ หนังสือเดินทาง และกล้องถ่ายรูปอันเป็นซึ่งเครื่องมือทำมาหากินของผม

เราตัดสินใจสละรถกลางทางเพื่อโบกรถกลับไปหากระเป๋าที่ขนส่งฯ เผื่อว่ามันจะยังอยู่ที่นั่น และหวังลึกๆ อยู่ในใจว่าจะมีคนใจดีหรือเจ้าหน้าที่เก็บไว้ให้เรา
อีกอย่างเราต้องแข่งกับเวลาด้วย เพราะเส้นตายของเราคือหกโมงครึ่งที่สนามบินชางฮี ไม่อย่างนั้นเรื่องราวจะบานปลายไปกว่านี้หลายเท่า และหายนะจะบังเกิดขึ้นกับเราแน่นอน

การตื่นสายส่งผลมากมายเหลือเกิน

กลับมาขนส่งฯ อีกครั้งประมาณบ่ายโมงเศษ
ปฏิบัติการค้นหาครั้งสำคัญจึงเกิดขึ้น สายตาผมเหลือบมองเที่ยวรถไปสิงคโปร์เที่ยวถัดไป— บ่ายสองครึ่ง
ผมจองตั๋วไว้ในใจ.. โอกาสสุดท้ายจริงๆ ของเรา

ไม่นานนักก็มีใครคนหนึ่งมาสะกิดไหล่ผมจากทางด้านหลัง
พิจารณาดูจากการแต่งกายพี่เขาดูคล้ายเจ้าหน้าที่
ใช่จริงๆ— พี่เขาเป็นเจ้าหน้าที่อยู่ที่นี่

ตามความน่าจะเป็นแล้ว ถ้าเป็นเจ้าหน้าที่
ผมมองไม่เห็นแนวโน้มที่ความซวยจะเกิดขึ้นเป็นครั้งที่สาม
แต่ความจริงในใจก็คือ.. ขอร้องเถอะ! แค่สองครั้งหัวใจผมก็จะวายอยู่แล้ว
ถ้าพระเจ้ามีอยู่และจะไม่เห็นแก่ผมในครั้งนี้
ก็ขอให้พระองค์ทรงเมตตาต่อช่องแคบมะละกาด้วยเถิด

ผมส่งยิ้มให้และเริ่มมีน้ำในตา
ภาวนาให้พี่เขามาดี

หม่ะเล มะเลย์

2010-11-17T18:12:00.006+07:00

13 going on 30

2010-11-16T10:02:00.004+07:00

ลาก่อนเลข 2
สวัสดี เลข 3
และแม้นหากจะมีใครกรุณาไถ่ถามว่ารู้สึกอย่างไรบ้าง
คำตอบอยู่ในภาพประกอบ

Taxi Driver

2010-11-07T09:45:00.033+07:00

ขับมาได้สักพักเธอก็ร้องบอกให้จอดเพราะถึงจุดที่เธอจะลงแล้ว
ผมจึงชะลอความเร็วลง จอดรถ กดมิเตอร์ แล้วแจ้งราคาให้เธอทราบ
แทนเงิน เธอจ่ายค่าโดยสารผมด้วยชิโร่ย โค่ยอิบิโตะ (Shiroi Koibito) สุดยอดคุ้กกี้สอดไส้ไวท์ช็อกโกแลตจากฮอกไกโด
ผมอดอมยิ้มไม่ได้ด้วยที่ว่าเอ็นดูความน่ารักที่เกิดขึ้น
จึงรับมาด้วยรอยยิ้มแล้วตอบเธอไปว่าไม่มีปัญหา
แต่ไหนแต่ไรผมก็ไม่เคยมีปัญหาเรื่องค่าตอบแทนอยู่แล้ว
นั่นคงเป็นสาเหตุหนึ่งกระมังที่ผมยังคงเช่าแท็กซี่เฮียโจ้ขับอยู่แบบนี้

“ไปก่อนนะคะ”
เธอเอ่ยออกมาพร้อมกับเปิดประตูรถออกไป
ผมยิ้มส่งเธอผ่านทางกระจกมองหลัง แต่ดูเหมือนเธอจะไม่ได้สังเกตเห็น
เธอปิดประตูรถ แล้วออกเดิน

ผมฉีกซองคุ๊กกี้ที่เธอให้ จัดการมันในทันที เจ้าคุ้กกี้แสนอร่อยนั่น มันช่างหวานกลมกล่อมดีจริงๆ
“อุม่ายย” (Umai)
ผมหลับตาลง ร้องเสียงหลง ดีดดิ้นพล่านอยู่หลังพวงมาลัย

แล้วเสร็จจากคุ้กกี้ ผมสงบลง และเริ่มออกรถเพื่อวิ่งหาผู้โดยสารต่อ
ขณะกำลังทำรอบเครื่องยนต์เพื่อเปลี่ยนเป็นเกียร์สูง ผมเอื้อมเปิดลิ้นชักหน้ารถหยิบเอาม้วนเทปเพลงเก่าแก่ออกมายัดใส่เครื่องเล่นฟังเพื่อทำลายความเงียบ
ไม่ต้องห่วงเลยว่าผมจะหยิบผิดม้วน เพราะมันมีคาสเซ็ตอยู่แค่ม้วนเดียวในนั้น
ผมเคยคิดอยู่เหมือนกันว่าจะเปลี่ยนเครื่องเล่นเป็นรุ่นที่สามารถเล่นแผ่นซีดีได้
แต่ก็ประวิงเวลาเรื่อยมา ด้วยเห็นว่าส่วนใหญ่นั้นก็ฟังวิทยุเอา

เสียงเพลงค่อยๆ ดังขึ้น ความเงียนงันพลันมลาย

ในความอบอุ่นอันลึกซึ้ง ในห้วงคำนึงรู้คิดถึงกัน
คือการจำยอมยอมลาร้าง ไปตามเส้นทางเพื่อหวังพบกัน
พูดคุยทักทายให้กำลังใจ
ปลอบโยนและห่วงใย คือความหวังดี
ทุกๆ สิ่งที่มีซึ้งใจ อบอุ่นใจ

“อบอุ่นใจ”
ผมร้องตามด้วยความอินในท่อนท้าย
ในช่วงเวลาเดียวกันกับที่ท่วงทำนองของบทเพลงยังคงบรรเลงต่อเนื่อง
รถยังคงแล่นต่อไป มือจับพวงมาลัย ผมดิ่งจม...

“ปัง!!”
ดังสนั่นหวั่นไหว!

ในที่สุดเสียงที่ว่านั้นก็ดังขึ้นอีกจนได้ สิ่ง/เสียงที่ผมสังหรณ์
ภาวนาเหลือเกินว่าให้กัมปนาทแห่งเสียงนั้นเป็นเสียงของยาง
แต่ความจริงก็ตอกย้ำกับผมอย่างแน่นหนักว่าไม่ใช่
รักลั่นขึ้นอีกครั้งแล้วจริงๆ เหมือนเมื่อหลายปีก่อน
ประกันชั้นสามที่มีอยู่นั้นก็ไม่ได้ครอบคลุมในเรื่องนี้ด้วย
เห็นทีว่าคงจะช่วยอะไรไม่ได้เสียแล้ว
แต่ก็ถือว่าโชคยังดีที่ภายในรถตอนนี้ไม่มีผู้โดยสารอื่นใด
จึงไม่ต้องเป็นห่วงว่าใครจะบาดเจ็บ

นอกจากผม

สวนผึ้งกับเพื่อน

2010-11-01T21:08:00.039+07:00

ชีวิตความคิดความอ่านของคนเรานั้นควรจะเปลี่ยนไปตามอายุนะครับ
มีประสบการณ์มากขึ้น มีความเข้าใจโลก เข้าใจชีวิตมากขึ้น
มีความรู้จักตัวเองมากขึ้น รู้จักความต้องการของตนเองมากขึ้น
รู้ว่าชีวิตตัวเองอยู่ตรงไหน และจะอยู่ให้มีความสุขความสงบได้อย่างไร
รู้ว่าความทุกข์ของตัวเองคืออะไร
และมองเห็นหนทางที่จะอยู่กับความทุกข์อย่างมีความสุขได้อย่างไร
ชีวิตมนุษย์เป็นทุกข์นะครับ นั่งอยู่เฉยๆ ความทุกข์ก็มา
แต่ความสุขนั้นเป็นเรื่องที่จะต้องค้นหาและคิดค้น หาหนทางที่จะไปถึงให้พบ
ฟังดูเป็นปรัชญาอะไรยังไงชอบกล

วาณิช จรุงกิจอนันต์

.......

นานทีปีหนได้หลบลี้หนีกรุงไปหัวเราะเต็มๆ เสียงกับเพื่อนๆ (และหลานๆ)
ก็สนุกสนานดีเนาะ

ว่าแล้วก็ยกมือซ้ายขึ้นมาระดับคาง พับหักศอกเข้าหาตัววางขนานกับพื้น
แล้วใช้ปลายนิ้วอีกมือนึงแทงเสยขึ้นไปตรงตำแหน่งข้อมือซ้ายในแนวตั้ง
จะให้สะให้สวยอย่าลืมแบมือและหนีบนิ้วทั้ง 5 ให้ติดกันไว้ด้วยล่ะ

T

ขอเวลานอกนะ.. ความทุกข์

ทำ-เป็น-เล่ม-ไป

2010-10-18T14:14:00.023+07:00

มาแล้ว!

"ทำ-เป็น-เล่ม-ไป"
หนังสือทำมือลำดับที่ 3 ของเราเอง
เป็นรวมความเรียงที่เราคัดแล้วตลอด 4 ปีที่เขียนไว้ใน blog แห่งนี้

ใครใคร่อ่านก็ไปซื้อหามาไว้ในครอบครองได้ในงานสัปดาห์หนังสือ ช่วงวันที่ 21-31 ตุลานี้ ณ ศูนย์ฯ สิริกิติ์ ที่ โซน C1 ดังนี้
บูธ O03 คมบาง-ชมนาด-รัสเซีย
บูธ P27 วารสารหนังสือใต้ดิน
บูธ M12 อัลเทอร์เนทีฟ ไรเตอร์
และ บูธ P35 MARS Space

ขอบคุณล่วงหน้า

.........

คำเตือน: หนังสือเล่มนี้สไลด์ไม่ได้ จิ้มแล้วไม่ขยาย อ่านได้อย่างเดียว
Ha-Ha-Ha-

รักแท้ 2523

2010-10-07T20:08:00.014+07:00

ระหว่างรอ "ทำเป็นเล่มไป" จัดให้เพราะๆ หนึ่งเพลง
เอ้า! ใครรู้จักวงนี้บ้าง ยกมือ!

..... (เงียบงัน)

ไม่เป็นไร รู้จักวงพี่เขาไว้ก็แล้วกัน^^'

WEEKEND

2010-09-20T00:01:00.024+07:00

มาแล้วกับ 35mm ม้วน 2
สามารถรับชมในระบบ 3.9G ได้ในอีก 4 ปีข้างหน้า
หรือถ้าไม่ไหวจะรอ ก็ตามไปดูได้ที่นี่โลด
http://www.joomlachclub.com/lee/

วะ!

2010-09-16T18:24:00.032+07:00

ไม่ขอขอบคุณสำหรับคำถามก็แล้วกันนะ
กับงานที่ทำอยู่น่ะเหรอ?

ลำพังเพียงแค่การ (กู) โดนเปรียบเทียบผลงานกับคนเก่าอยู่ตลอดเวลาผม (กู) ก็หดหู่และอดสูพออยู่แล้ว แต่นี่ยังมาพูดจานินทากันซึ่งหน้าขนาดนี้ ว่าคนก่อนน่ะนะ ดีอย่างโน้น ดีอย่างนี้ อย่านึกว่าฟังไม่ออกแล้ว (กู) จะไม่รู้เรื่องที่กำลังคุยกันอยู่นะ

แล้วไงวะ!
ผม (กู) ก็เป็นผม (กู) เก่งไม่เก่งก็ว่ากันไปตามเนื้องานเถอะ ขอร้อง
คุณนายก็ทำงานของคุณนายไป ผม (กู) ก็ทำงานของผม (กู)
ดีไม่ดีผลมันก็รู้ๆ กันอยู่แล้ว.. ว่าไม่ดี
ก็มันไม่ดีแล้วไงวะ!
ทุกวันนี้ผม (กู) ก็รับรู้แล้ว และก็ปรับสภาพอยู่

“ถ่ายแบบนี้ เดี๋ยวลิลลี่ส่งรูปไปให้ดีกว่ามั้ยคะ?”

หึ— นี่ก็อีกราย (กู) ก็พยายามอยู่นี่ไง อีดอกไม้ฝรั่ง
คำพูดตัวเองทำเอาเค้าฝันร้ายเลย รู้มั้ย
พองานออกมาแย่ ไม่ได้ดั่งใจอยาก โตขนาดนี้ผม (กู) รู้
(กู) ก็ตั้งใจอยู่ อดทนอยู่ พยายามอยู่

แต่ไอ้การที่คุณนายคนสวยเล่นกันซึ่งหน้าอย่างนี้ ผม (กู) ก็ไม่ไหวนะ
แล้วที่เขียนมานี่ (กู) ก็แค่อยากจะบอก

ว่าคุณนายคนสวย .....เถอะครับ

.........

คำถามต่อไป เชิญ!