11/22/2007

ปีหนึ่ง ฮอยอัน และ Wonderful Day























The term "flâneur" comes from the French verb flâner, which means "to stroll". A flâneur is thus a person who walks the city in order to experience it. Because of the term's usage and theorization by Charles Baudelaire and numerous thinkers in economic, cultural, literary and historical fields, the idea of the flâneur has accumulated significant meaning as a referent for understanding urban phenomena and modernity.

ฟลาเนอร์ (flaneur) หมายถึง คนที่หลงใหลในเมือง
ผู้ซึ่งเต็มไปด้วยเวลาว่าง และใช้เวลาว่างในช่วงพักจากงานประจำ
เพื่อที่จะเดินเล่นโดยไม่มีจุดหมาย เนื่องจากการมีจุดมุ่งหมาย
และตารางเวลาที่แน่นอนนั้นเป็นสิ่งที่อยู่ตรงข้ามกับความเป็นฟลาเนอร์

ฟลาเนอร์ที่สมบูรณ์แบบหรือสำหรับผู้ที่หลงใหลในการเฝ้ามองแล้ว
ความพึงพอใจอย่างแรงกล้าได้แก่ การมีชีวิตอยู่ท่ามกลาง
ความแตกต่างหลากหลายที่มีการเปลี่ยนแปลงและเคลื่อนไหว

ความสุข คือ การได้เฝ้ามองความเคลื่อนไหวอันหลากหลาย

ฟลาเนอร์จะปฏิเสธการรับรู้สิ่งต่างๆ
หรือการพบปะผู้คนด้วยคุณค่าที่กำหนดไว้ล่วงหน้า
เป็นพวกชอบใฝ่หาประสบการณ์มากกว่าที่จะเป็นการหาความรู้
ซึ่งมักจบลงด้วยการตีความ และแทนที่ด้วยความรู้

(บางส่วนจากข้อคิด ข้อเขียนดีๆ ของคุณนิ้วกลม ที่เขียนไว้ใน roundfinger.wordpress.com พื้นที่ดีๆ ในโลกอีกใบของคุณนิ้วกลม ที่ได้คัดสรรเรียบเรียงเรื่องราวต่างๆ มากมายมาเล่าสู่กันอ่าน รวมทั้งเรื่องราวเกี่ยวกับ
‘ฟลาเนอร์’ มาให้ผมได้รู้จัก)


หาก ‘ความสุข’ คือการได้เฝ้ามองความเคลื่อนไหวอันหลากหลาย

แต่ละวันๆ ที่ฮอยอัน, ผมรับรู้ถึงความสุขมากมายเหลือเกิน

11/20/2007

Love Equation


1
รู้จักสมการความรัก หรือ Love Equation กันไหมครับ?
จำได้ว่าเคยได้ยินจากเพื่อนหนุ่มของผมตอนช่วงที่เรียนๆ เล่นๆ อยู่ที่บางแสน
และถ้าจำไม่ผิดก็น่าจะเกิดขึ้นในวงเหล้าเช่นเคย

“L = Y x M + E”

นั่นคือสมการที่ว่า จากนั้นเจ้าเพื่อนตัวดีก็ชี้แจงให้ผมที่ทำหน้าตาเหรอหราในตอนนั้นเพื่อสร้างความกระจ่างให้ผมฟังอย่างทะมัดทะแมงว่าตัว L นั้นย่อมาจาก Love ส่วนตัว Y หมายถึง You, M หมายถึง Me และสุดท้ายตัว E ย่อมาจาก Environment นั่นก็คือ ‘ความรัก’ เท่ากับ ‘คุณ’ กับ ‘ผม’ หรือ ‘เธอ’ กับ ‘ฉัน’ และบวกด้วย ‘สิ่งต่างๆ รอบๆ ตัว’ ซึ่งมันแปลงมาจากสมการเส้นตรง
Y = mX + c ด้วยเหตุผลที่ว่าความรักมันก็เหมือนเส้นตรง หนาบางแตกต่าง
มีบ้างที่อาจบิดเบี้ยวโค้งงอ แต่เหนืออื่นใดนั้นใช่ว่าแต่ละเส้นจะยาวเสมอ

เพื่อนหนุ่มบอกผมต่อว่าให้หาค่า Y เก็บทดไว้ในใจบ้างก็ดี หรือถ้าผมว่างๆ ก็สามารถช่วยหาค่า Y ให้มันด้วยอีกแรง เพราะถ้าเมื่อไหร่เมื่อใดที่มีใครพลัดหลงเข้ามาไถ่ถามหาค่า Y กับผม จะได้มีคำตอบไว้ให้กับผู้ถามได้ทันท่วงที

แต่หลังจากนั้นผมก็ไม่ได้ใส่ใจกับเจ้าสมการความรักที่คุณเพื่อนหนุ่มนั้นกรุณาสอนให้ผมในครั้งนั้นอีก แต่ยอมรับว่าผมนั้นแอบชื่นชอบเจ้าสมการชุดที่ว่าของเพื่อนนั้นอยู่ในใจมากโขอยู่

2
ฮอยอันเป็นเมืองเล็กๆ ในเมืองกว่างนาม (Quang Nam) ของเวียดนาม ตั้งอยู่ริมแม่น้ำทูโบน ขนาดกำลังพอเหมาะ ไม่เล็กไป ไม่ใหญ่เกิน มีตึกรามบ้านช่องร้านรวงเก่าๆ อายุหลายร้อยปี เรียงรายอยู่ในตัวเมือง เกือบทั้งหมดเป็นสถาปัตยกรรมผสมผสานระหว่างจีนกับฝรั่งเศสที่สวยงามสง่าอยู่มากมาย
นอกนั้นก็จะมีบ้านเก่า, วัดและสมาคมชาวจีนอยู่คละเคล้าไป

ผมเที่ยวเล่นอยู่ที่ฮอยอันสามวันเพราะชอบบรรยากาศที่เป็นกันเอง และสงบเสงี่ยมเจียมตัวไม่หวือหวาฟู่ฟ่าของที่นี่ รวมถึงผู้คนก็น่ารักอัธยาศัยดี กาแฟและอาหารก็สุดแสนอร่อย โดยเฉพาะแหนมเนืองของเจ๊แม่ค้าหาบเร่รายทางที่บรรจงนั่งลงย่างให้ทานกันสดๆ ริมถนน เสิร์ฟพร้อมเครื่องเคียงและน้ำจิ้มรสเด็ด ยามที่มีลูกค้าต้องการลิ้มลอง รสชาดนี่อร่อยเหาะไปเลย ยิ่งถ้าแกล้มกับเบียร์สักขวดนี่อร่อยได้โล่ทีเดียวเลยเชียว

ตั้งแต่วันแรกจนถึงวันสุดท้าย (วันที่สาม) ของผมที่ฮอยอันนั้น ในแต่ละวันนั้นบรรยากาศไม่เคยเหมือนและแตกต่างกันสิ้นเชิง ซึ่งก็สนุกสนานไม่จำเจดี ว่ากันไปตามแต่ละวันนั้น คือในวันแรก (ผมเรียกเองว่า Sunny Day) นั้นช่างแสนเพลิดเพลิน ตื่นตาตื่นใจ ผมเดินเล่นในย่านเมืองเก่าอย่างไม่รู้เบื่อ ด้วยที่ว่าทุกอย่างดูแปลกหูแปลกตาน่าดูชมไปเสียหมด ทั้งดอกไม้, ประตู, แจกัน, ดินทราย และต้นไม้ใหญ่

ส่วนวันที่สอง (ผมตั้งชื่อเองอีกครั้งว่า Rainy Day) นั้นเป็นวันแห่งการ ‘แช่’
ใช่, ผมหมายความตามนั้นจริงๆ เนื่องจากฝนตกตลอดทั้งวัน การแช่ตัวอยู่ตามร้านกาแฟ, ร้านอาหาร, แกลเลอรี่, สมาคมจีน, พิพิธภัณฑ์และบ้านเก่า จึงเป็นทางเลือกที่ดูจะเหมาะดี เพราะฝนหนักเกินกว่าจะเดินฝ่าไปได้ อีกอย่างก็ห่วงกล้องถ่ายรูปที่รักจะเป็นหวัด เดี๋ยวจะพาลไม่พูดคุยกันในวันคืนที่เหลืออยู่
เพราะยังต้องประคับประครองกันขึ้นไปให้ถึงฮานอยด้วย และหลังจากที่ได้ลองใช้เวลา ‘แช่’ ในสถานที่ต่างๆ นานกว่าปกติ มันก็ทำให้ผม ‘รู้สึก’ และ ‘ซึมซับ’ ได้ถึงบางอย่างที่ลำพังเพียงการมองเห็นไม่สามารถรับรู้หรือสัมผัสได้

มาถึงวันสุดท้ายนั้นผมอยากใช้คำว่า Wonderful Day จริงๆ สืบเนื่องมาจากการที่เมื่อวานผมอยู่ท่ามกลางฟ้าฝนที่ตกอย่างมืดฟ้ามัวดินตลอดวัน ทุกอย่างคล้าย Drop ลงจากวันแรก ดูเศร้าหมองหม่นมัว แต่กับวันสุดท้ายนี้ฮอยอันกลับมา ทุกสิ่งทุกอย่างกลับมา และออกจะกลับมาอย่างยิ่งใหญ่ ดูสวยสดและงดงามกว่าวันแรกเสียด้วยซ้ำ จริงดังคำที่ว่า “ฟ้าหลังฝนมักสวยแสะสว่างสดใสกว่า และคุ้มค่ากับการรอคอยเสมอ” ขอเพียงแค่อดทนให้ผ่านพ้นวันนั้นไป

แล้วคุณจะรู้เองว่ามันสวยงามและมหัศจรรย์เพียงใด

3
ส่วนใหญ่บ้านและอาคารต่างๆ ในฮอยอันนั้นจะถูกทาเป็นสีเหลือง โดยเฉพาะในย่านเมืองเก่า (Old Town) เนื่องจากสีเหลืองนั้นจะเกิดราได้ยากกว่าสีอื่นๆ เพราะในเมืองฮอยอันต้องเจอกับลมฝน และมรสุมที่พัดเข้ามาจากทะเลจีนใต้อยู่เนืองๆ คราบตะไคร่เขียวครึ้มจึงมักมีให้เห็นอยู่ทั่วไป ซึ่งเจ้าสีเหลืองที่ว่านั่นมันช่างดูสดใสไฉไลเอาเสียมากๆ อาจเพราะสีเหลืองนั้นเป็นสีที่ช่วยกระตุ้นให้ใช้ปัญญา และเกิดความสนใจใคร่รู้ จากในทางทฤษฏีที่ผมพอรู้อยู่บ้าง นักท่องเที่ยวบางท่านก็เรียกย่านเมืองเก่านี้ว่า “หมู่บ้านสีเหลือง” (Yellow Village)

โดยส่วนตัวแล้วผมก็เป็นคนชอบสีเหลืองอยู่เป็นทุน จึงไม่แปลกที่ผมออกจะชื่นชมฮอยอันแบบออกนอกหน้าไปบ้าง

ซ้ายก็เหลือง ขวาก็เหลือง เบื้องหน้านี่ก็ใช่ เหลียวไปมองด้านหลังก็ยังคงมีให้เห็น

“เมื่อ L = Y x M + E จงหาค่า Y”

สมการชุดเดิมในอตีตกลับมาปรากฏหราอยู่บนกำแพงเบื้องหน้าของผมอีกครั้ง เพียงแต่แค่ไม่ปรากฎร่างของผู้ถาม

“Y = YELLOW”

ผมลั่นตอบโจทย์ที่ได้มาไปในฉับพลัน

และมันก็น่าจะถูก

11/13/2007

ยุทธหัตถี กลวิธีการเที่ยว

ซุนวู กล่าวไว้ในตำราพิชัยสงครามว่า “รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง”
แม้ครั้งนี้จริงๆ ผมจะไม่ได้ออกไปรบหรือทำศึกสงครามกับใครแต่อย่างใด
ผมก็เพียงแค่หาเรื่อง (บางคนก็เข้าใจว่า ‘หาเรื่อง’ จริงๆ แม้ฟังดูแง่ลบ แต่ผมกลับชอบยังไงไม่รู้) ออกเดินทางไปเที่ยวเล่นอย่างที่ตั้งใจไว้ แต่หากลองเปรียบเปรยเอาเองว่าถ้าลองออกแบบหรือคิดให้มันเป็นการออกศึกจริงๆ โดยใช้คำสอนของท่านซุนวูมาเป็นแนวทาง ก็ดูจะน่าสนใจไม่น้อย เพราะพอได้ยินหรือพูดถึงการ ‘ออกศึก’ แล้วมันดูคึกคัก และใจมันก็เต้นตึ๊กตั๊กดี (ในกรณีตัดสินใจมองข้ามลม ฟ้า และอากาศไปอย่างไม่สนใจใยดีเรียบร้อยแล้ว)

ฉะนั้นการ ‘รู้เขา’ ในครานี้น่าจะเป็น ‘ข้อมูล’ เกี่ยวกับเรื่องราวต่างๆ ในเวียดนาม ไม่ว่าจะเป็นการคมนาคมขนส่ง, อาหารการกิน, ค่าเงินที่แตกต่างกัน, ที่พัก, แหล่งท่องเที่ยวและสถานที่สำคัญๆ ต่างๆ รวมถึงวัฒนธรรมประเพณีและการดำรงชีวิตของผู้คนที่นั่น จึงนับเป็นเรื่องที่ต้องรู้ และจำเป็นมากในการที่จะต้องตรากตรำกรำศึกอันใหญ่หลวงครั้งนี้

บรรดาข้อมูลต่างๆ จึงถูกผมค้นหาและรวบรวมเพื่อใช้เป็น ‘อาวุธ’ ในการเดินทาง โดยแหล่งอาวุธที่ว่านั้นก็ได้มาจาก เว็บไซต์ Trekkingthai (www.trekkingthai.com) และเว็บไซต์ Pantip (www.pantip.com) ในห้อง Blue Planet ซึ่งทั้ง 2 แห่งนี้ถือได้ว่าเป็นขุมทรัพย์ของผู้ที่ชื่นชอบและหลงใหลในการเดินทางทุกเพศทุกวัยโดยแท้ และอาวุธชิ้นสำคัญที่จะขาดไม่ได้ นั่นคือ หนังสือไกด์บุ๊ค ‘เที่ยวไม่ง้อทัวร์ ตีตั๋วตะลุยเวียดนาม’ ของคุณภู เมฆพิพัฒน์
ซึ่งคุณภูได้บอกเล่าเรื่องราวต่างๆ ระหว่างที่เดินทาง รวมถึงรายละเอียดยิบย่อยที่สำคัญๆ ในเวียดนามกลางได้ดีมากๆ! ถือได้ว่าเป็น ‘อาวุธลับ’ ชิ้นเยี่ยมเลยทีเดียว เพราะมันเหมาะมือและก็เจ๋งมาก!

เมื่ออาวุธครบมือแล้วแผนการ (ที่ไม่ชั่วและร้ายแต่อย่างใด) จากที่ก่อนหน้ามีอยู่แต่แค่ในหัว ก็ได้แปรเปลี่ยนสภาพเป็นโปรแกรมการเดินทางลงบนแผ่นกระดาษ เพื่อที่จะใช้เป็นคู่มือการเดินทางในแบบฉบับของผมเอง ซึ่งก็พบว่าต้องใช้เวลาในการเดินทางทั้งหมดร่วม 9 วันครึ่ง โดยวันแรกนั้นเริ่มจากการนั่งรถทัวร์จากหมอชิตขึ้นไปมุกดาหารในคืนวันศุกร์เพื่อข้ามไปยังลาวด้วยสะพานมิตรภาพแห่งที่ 2 ในช่วงเช้าของวันเสาร์เพื่อไปยังสะหวันนะเขต

จากนั้นต่อรถท้องถิ่นเที่ยวเที่ยงเพื่อไปยังชายแดนลาว-เวียดนาม แวะนอนเล่นที่ชายแดนลาวในคืนที่สอง (วันเสาร์) ซึ่งสาเหตุที่แวะนอนเล่นชายแดนเพราะสืบและทราบมาว่า ตรงชายแดนฝั่งลาวนี่ชาวบ้านแถวนี้เค้าเรียกกันว่า ‘แดนสะหวัน’ ซึ่งฟังดูมันไปพ้องกับ ‘แดนสวรรค์’ อย่างมีนัย จะเป็นไรไปเล่า ถ้าใครสักคนจะแวะนอนเล่นบนสวรรค์สักคืน หากมีโอกาส

เช้าวัดถัดไป (วันอาทิตย์) ก็ทำเรื่องข้ามแดนที่ด่านลาวบาวของเวียดนามเพื่อเข้าประเทศ และต่อรถจากที่ด่าน ล่องไปตามเส้นทางหมายเลข 9 เพื่อไปทำความรู้จักกับ ‘เว้’ และ ‘ฮอยอัน’ เมืองมรดกโลกในเวียดนามกลาง หลังจากที่พอรู้เรื่องราวเกี่ยวกับ ‘เขา’ (เว้) และ ‘เธอ’ (ฮอยอัน) มาบ้างแล้ว

พักผ่อน กินและเที่ยวที่เว้หนึ่งคืน แล้วก็จับรถต่อไป ‘ฮอยอัน’ ในเช้าวันถัดไป (วันจันทร์) อาจใช้เวลาที่ฮอยอัน 2-3 วันแล้วแต่สถานการณ์ เพราะทราบมาว่าที่เมืองฮอยอันนี่ฉันรักเธอมาก อยู่เป็นเดือนก็ไม่เบื่อ จากนั้นกลับมาเว้อีกครั้งเพื่อนั่งรถไฟขึ้นไปให้ถึง ‘ฮานอย’ เมืองแห่งกาแฟและเสียงแตร ในตอนเหนือของเวียดนามในวันที่เจ็ด ของโปรแกรม (เช้าวันศุกร์, ส่วนคืนวันพฤหัสฯ นั้นไซร้
นอนบนรถไฟเอย)

.........

ในส่วนของที่พักในฮานอยนั้น จำได้ว่าเคยอ่าน ‘เด็ดดอกไม้ริมทาง’ ของคุณเพลงดาบแม่น้ำร้อยสายเมื่อไม่นานก่อนนั้น มีบทหนึ่งคุณเพลงดาบฯ พูดถึง Youth Hostel ที่พักคุณภาพแต่ราคาคุณหนู ซึ่งกระจายอยู่เกือบทั่วทุกเมืองทั่วโลกไว้ ซึ่งน่าสนใจมาก สำหรับ Youth ในบางกอกนั้นตั้งอยู่ตรงถนนพิษณุโลก
( ดูรายละเอียด Youth Hostel Thailand ได้ที่ www.tyha.org) วันว่างๆ วันหนึ่งผมจึงหาเวลาแวะไปที่นั่นเพื่อขอข้อมูล และก็ถือโอกาสจองที่พักที่ฮานอยกันเหนียวไว้ก่อน เพราะคาดว่าคงจะไปถึงที่นั่นตอนเวลาเช้าตรู่ เห็นท่าจะไม่เหมาะกับการออกเดินหาที่พักสักเท่าไหร่ ส่วนเว้และฮอยอันนั้นไม่น่าจะมีปัญหาเรื่องที่พัก คงเดินหาได้ไม่ยากนักจากข้อมูลเกี่ยวกับที่พักที่มีอยู่

.........

ทำความรู้จักและรับลมหนาวแรกของปีกับฮานอย เดินเล่น, จิบกาแฟ, พูดคุยและกินดื่มที่ฮานอยสักสามวันให้พอสนิทสนม ซึ่งในวันที่สองที่ฮานอยนั้น
(วันเสาร์) ก็หาซื้อตั๋วเพื่อไปล่องอ่าวฮาลองเบย์ กินลมชมวิวผิวปากกระชากวัยที่นั่นหนึ่งวัน ส่วนที่เหลือวันสุดท้ายก็เก็บตกย่านเมืองเก่า (Old Quater) ให้มากที่สุดเท่าที่วันเวลาจะเอื้อ (‘เกินได้แต่อย่าให้ขาด’ คำแม่สอนตั้งแต่เด็กๆ ว่าไว้)
จากนั้นก็คงถึงคราวที่ต้องบอกลาฮานอยเพื่อที่จะไปปิดโปรแกรมการท่องเที่ยวครั้งนี้ที่สนามบินนอยไบในเช้าวันที่สิบ เพื่อขึ้นเครื่องบินกลับบางกอก...

อะแฮ่ม! เป็นอย่างไรบ้างล่ะท่านซุนวู

ศึกครั้งนี้แม้จะไม่ถึงกับได้รับชัยชนะแบบใสๆ

แต่ผมมั่นใจว่า ยังไงๆ ก็คงไม่พ่ายแพ้กลับมาอย่างแน่นอน

11/09/2007

เรื่องราวก่อนซินจ่าว


อากาศภายนอกค่อนข้างเย็นสบาย คงเพราะเม็ดฝนที่พร้อมใจกันเริ่มโปรยปรายอย่างพร้อมเพรียง ตามที่แม่หมอพยากรณ์อากาศได้แจ้งไว้ และในค่ำคืนฝนพรำฉ่ำเย็นเช่นนี้คงไม่เหมาะนักกับการออกไปข้างนอกสักเท่าไหร่ หลายคนก็เลือกที่จะอยู่กับบ้าน หรือกับห้องสำหรับคนเมือง และทางเลือกหนึ่งในคืนฉ่ำๆ แบบนี้ บางคนก็เลือกที่จะนั่งลงตรงหน้าคอมพิวเตอร์ ปัจจัยที่ 6 ในยุคสมัยนี้ และ
‘ออนไลน์’ เพื่อหาเพื่อนสนทนา (Chat) แก้อาการกระสับกระส่าย และเพื่อการผ่อนคลาย ในโลกเสมือนจริงอีกใบที่คู่ขนานไปกับโลกจริงที่กำลังฉ่ำชื้นไปด้วยฝน ผมก็เป็นหนึ่งในคนเหล่านั้น ที่เลือกใช้บริการปัจจัยที่ว่านั่น

“พี่เคยไปเวียดนามป่ะ?”
Babyshampoo- หนึ่งในกลุ่มสนทนาของผมถามผ่านโปรมแกรมสนทนาอัจฉริยะ MSN Messenger ในกลางดึกคืนนั้น

“ไม่เคย” - ...
ผมตอบเธอกลับไปสั้นๆ แต่คำถามและบางสิ่งบางอย่างก็เริ่มก่อร่างและเกิดเป็นภาพขึ้นในหัวของผมอย่างจางๆ ในคืนนั้นทันทีหลังพิมพ์ข้อความตอบกลับไป

หรือจะได้เวลาเดินทางอีกสักที?- ต่อมบางอย่างในร่างกายยิงคำถามกับผม

สองสามปีหลังมานี้ ผมตั้งใจว่าจะต้องหาเวลาออกเดินทางไปในต่างแดนที่ตัวเองไม่คุ้นเคยอย่างน้อยก็ปีละครั้งตามคำสอนของท่านดาไล ลามะ (Dalai Lama) ข้อหนึ่งที่ผมแอบติดใจตรงที่ท่านว่า “จงหาโอกาสท่องเที่ยวไปยังสถานที่ต่างๆ ที่คุณไม่เคยไป อย่างน้อยก็ปีละครั้ง” ที่ผมไปอ่านเจอเข้าในอินเตอร์เนตจากการส่งต่อๆ กันมาของจากรุ่นน้องคนหนึ่ง ซึ่งการย่ำไปในต่างแดนครั้งล่าสุดมันก็เมื่อปีที่แล้วที่เดินทางไปเที่ยวที่หลวงพระบางมา ความสงบและสวยงามที่นั่นยังคงอยู่ในความทรงจำมิรู้ลืมจนถึงทุกวันนี้

คืนนั้นหลังจากบทสนทนาเกียวกับเวียดนามจบลง ต่อมบางอย่างในร่างซึ่งเป็นต่อมเดียวกับที่ยิงคำถามใส่ผมก็เริ่มทำงานอีกครั้งโดยการกระตุ้นเตือนให้ผมเก็บกระเป๋าเตรียมตัวออกเดินทางได้แล้ว!

.........

จากนั้นไม่นานตั๋วเครื่องบินราคาย่อมเยา จากโปรโมชั่นศูนย์บาทของสายการบิน Thai Air Asia ฮานอย - กรุงเทพฯ เที่ยวกลับ ก็มาอยู่ในมือผมเรียบร้อยจากการสนับสนุนด้วยหมายเลขบัตรเครดิตของพี่สาว เพราะผมไม่มี และก็ไม่คิดที่จะมีบัตรเครดิตด้วย เนื่องจากประเมินตัวเองแล้วพบว่าไม่มีความสามารถพอที่จะครอบครองเป็นเจ้าของไอ้เจ้าบัตรที่ว่านั่น (ถ้าไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายจริงๆ ผมก็คงไม่เลือกใช้บริการเงินอนาคตแบบที่ว่าแน่ๆ) จึงเห็นจำเป็นต้องขอตัวช่วย

“แล้วไม่จองเที่ยวไปด้วยเลยเล่า?” พี่สาวเจ้าของหมายเลขถามผมเพราะฉงนกับการที่ผมวานให้จองเที่ยวกลับอย่างเดียว
“จะนั่งรถไปเรื่อยๆ” ผมตอบไปแบบนั้นแต่ในใจมีคำตอบที่ยาวกว่านั้น

มันดูง่ายไปนิด หากบินไปแล้วก็บินกลับ ผมว่ามันขาดระหว่างทางไป อีกอย่างนักเดินทางที่ดีย่อมไม่ย้อนรอยเดิม ผมได้ฟังคำบอกสอนมาแบบนั้น

ก็แค่นั่งรถไปเรื่อยๆ เพื่อขึ้นเครื่องกลับกรุงเทพฯ จากที่โน่นให้ได้ ง่ายๆ แค่นั้น

“เห็นเขาว่าช่วงนั้นพายุจะเข้าเวียดนามนะ” พี่สาวทักผมอีกครั้งด้วยความเป็นห่วง และยังคงฉงนและงงงวยกับการจองตั๋วของผมอยู่
“ไม่เป็นไรครับ โชคร้ายหน่อยก็แค่เปียก” ผมตอบทีเล่นทีจริงกลับไป
“ตามใจ เที่ยวให้สนุกแล้วกัน” ดูท่าพี่สาวคนสวยคงขี้เกียจถามผมต่อ

แน่นอนครับ- มันต้องสนุกแน่ๆ ในเมื่อต้นทุนผมเริ่มจากศูนย์อยู่แล้ว

ลุยกันแบบตัวต่อตัว ฟ้าฝนไม่เกี่ยว!