นักจัดการห้องว่าง

เพื่อนสาวปรึกษาปัญหาความสัมพันธ์ของเธอกับแฟนหนุ่มให้ผมฟัง คล้ายว่าผมเป็นศิราณี
"อยากให้เค้าเข้าใจเรามากกว่านี้" เธอรำพึงให้ผมฟัง
ผมคิดตามเธอ และเข้าใจไปเองว่าปัญหาเรื่องนี้ส่วนใหญ่ก็น่าจะเกิดจากความไม่เข้าใจในกันและกัน
ความสัมพันธ์ของคนสองคนนั้นมันมีรายละเอียดเยอะ ยิ่งอยู่ด้วยกันด้วยแล้ว อะไรๆ ก็ยิ่งเปราะบาง

เมื่อช่วงต้นพฤศจิกาฯ ปีที่แล้ว (2549) ได้มีโอกาสร่วมงานกับนักจัดการห้องว่างมือฉมังอย่างคุณบอล นับว่าเป็นประสบการณ์อันล้ำค่ายิ่ง (ซึ่งเอาเข้าจริงๆ แล้วก็ไม่ค่อยได้มีส่วนร่วมในงานเท่าไหร่นักก็ตาม)

มันเริ่มจากที่คุณ'วิทย์ ติดต่อมาว่าอยากให้ช่วยประสานงานให้หน่อย ซึ่งเค้ากับคุณบอลร่วมกันรับงานออกแบบตกแต่งภายในห้องให้ชายหนุ่มเลือดซามูไร ผู้หลงรักเมืองไทยเข้าอย่างจัง (หลังจากหลงรักสาวไทยไปแล้ว) นามว่าโยชิโอะซัง ผู้ต้องการอยู่เมืองไทยอย่างถาวรวิรัตจันทร์ แล้วไม่แน่ว่าเค้าต้องไปทำงานที่กระบี่ในช่วงที่งานกำลังดำเนินการอยู่รึเปล่า ซึ่งน่าจะเป็นช่วงเวลาสามเดือนตั้งแต่ธันวาฯ ถึงกุมภาฯ
จึงเอาชัวร์ไว้ก่อนว่าหาคนมาประสานงานไว้ก่อนก็ดี เพราะหากว่าคุณ'วิทย์ต้องไปกระบี่จริงๆ การสื่อสารระหว่างนักจัดการห้องว่างกับชายหนุ่มเลือดซามูไรอาจ (ไม่) เกิดขึ้นได้

พฤศจิกาฯ ธันวาฯ มกราฯ กุมภาฯ งานดำเนินไปเรื่อยๆ โดยที่ปรากฏว่าคุณ'วิทย์ไม่ต้องไปกระบี่แล้ว ผมจึงยิ่งมีหน้าที่ในงานน้อยลงไปอีก จากที่มีน้อยอยู่แล้ว ผมจึงมีหน้าที่แค่จัดการกับพวกเอกสารนิดๆ หน่อยๆ กับไปตรวจงานในบางครั้ง
ในตอนแรกตารางงานกำหนดแล้วเสร็จไม่เกินสิ้นเดือนกุมภาฯ แต่ก็ติดปัญหาอยู่นิดหน่อย กว่าจะแล้วเสร็จก็ล่วงเลยมาถึงช่วงต้นพฤษภาฯ แต่โยชิโอะซังก็ไม่ได้ว่าอะไรมากนักกับความที่ช้ากว่ากำหนด ดูเหมือนออกจะพอใจไม่น้อยหลังจากที่พำนักพักพิงในสยามประเทศแล้วเสร็จ
เป็นอันว่าเรียบร้อยโรงเรียนของหนูทำได้ไป

นักจัดการห้องว่าง (อีกคน) บอกผมว่าการจัดการกับห้องว่างเปล่าๆ ห้องนั้นดูเหมือนไม่ยุ่งยากมากนักในเรื่องของงานแบบ แต่งานที่ต้องจัดการกับคนนี่ ถ้าเข้าใจกันได้ก็ดี แต่ถ้าตรงกันข้ามปัญหาก็เกิด ความล่าช้าก็จะตามมา

ความเข้าใจจึงสำคัญอย่างที่สุดในการจัดการกับผู้คน ห้องว่าง
รวมถึงความรัก...

สัก(อัมพ)วาลาสาว

ลาสาวแม่กลอง

คำร้อง : เกษม สุวรรณเมนะ

ทำนอง : เกษม สุวรรณเมนะ

สิ้นแสงดาวดุเหว่าเร่าร้อง จากสุมทุมลุ่มน้ำแม่กลอง พี่จำจากน้องคนงาม

แว่วหวูดรถไฟ พี่แสนอาลัยสมุทรสงคราม คงละเมอเพ้อพร่ำ คิดถึงคนงามที่อยู่แม่กลอง

ราชการทหารเรียกใช้ ลูกน้ำเค็มโอ้ทัพเรือไทย ฝึกเตรียมเอาไว้ทุกกอง

พี่ต้องขอลาจากแล้วแก้วตาลาถิ่นแม่กลอง คงหวนมาหาน้อง คนสวยแม่กลองคอยพี่กลับมา

เมื่อสงกรานต์งานวัดบ้านแหลม เคยเที่ยวชมกับโฉมแฉล้ม เมื่อคืนข้างแรมเมษา

สรงน้ำร่วมหนอง ปิดทองพระปฏิมา อธิษฐานรักอยู่คู่ฟ้า หวังเกิดมา ร่วมใจ

ป้อมพระจุลไกลบ้านห่างน้อง เมื่อฝนมาฟากฟ้าคะนอง ได้ยินถึงน้องหรือไม่

พี่ส่งสัญญาฝากฟ้าครวญมาจากห้วงหัวใจ

คือเสียงครวญหวนไห้ ทหารเรือไทยยังห่วงแม่กลอง

R-yuth'ya 7temp

Phra Nakhon Si Ayutthaya

The Phra Nakhon Si Ayutthaya or Ayutthaya in short, is one of Thailand's historical and majestic highlights. Serving as the Thai capital for 417 years (1350 1767: Kingdom of Ayutthaya), it was once glorified as one of the biggest cities in Southeast Asia. During the 17th century, most foreign visitors to Ayutthaya, traders or diplomats alike, claimed Ayutthaya to be the most illustrious and glittering city that they had ever visited. The map of Ayutthaya published in 1691 by Simon de la Loubere in Du Royaume De Siam is proof of such recognition.
The Kingdom of Ayutthaya reached its apex in terms of sovereignty, military might, wealth, culture, and international commerce in the 16th century when the Kingdoms territory was extended far beyond present-day Laos, Cambodia, and Myanmar. Ayutthaya even had diplomatic relations with Louis XIV of France and was courted by Dutch, Portuguese, English, Chinese and Japanese merchants.Visitors can explore and appreciate Thai history in Phra Nakhon Si Ayutthaya, which is situated only 86 kilometers north of Bangkok. Visitors to Ayutthaya can marvel at its grandeur reflected through numerous magnificent structures and ruins concentrated in and around the city island surrounded by Maenam Chao Phraya, Maenam Pa Sak and Maenam Lopburi. More importantly,Phra Nakhon Si Ayutthaya Historical Park, an extensive historical site in the heart of Ayutthaya city, has been included in UNESCO's World Heritage list since 13 December, 1991.

ที่มา: http://www.tourismthailand.org/

เหนือสิ่งอื่นใด จงเป็นตัวเอง

ไปเจอบทความดีๆ มา ลองอ่านเอาความกันดูนะ

Be strong enough to face the word each day.
Be weak enough to know you cannot do everything alone.
Be generous to those who need your help.
Be frugal with what you need yourself.
Be wise enough to know that you do not know everything.
Be foolish enough to believe in miracles.
Be willing to share your joys.
Be willing to share the sorrows of others.
Be a leader when you see a path of others have missed.
Be a follower when you are shrouded in the midst of uncertainly.
Be the first to congratulate an opponent who succeeds.
Be the last to criticize a colleague who fails.
Be sure where you next step will fall, so that you will not stumble.
Be sure of your final destination,
in case you are going to the wring way.
Be loving to those who love you.
Be loving to those who do not love you, and they may change.

Above all, be yourself.

ไกลออกไปในแดน below the wind...

Sabah

Often called the 'Land Below the Wind' because it lies below the typhoon belt, Sabah occupies the eastern part of North Borneo and is East Malaysia's second largest state with an area of 74,500 sq.km. Sabah has the South China Sea on the west and the Sulu and Celebes Seas on the east.
Mountainous and largely carpeted by lush tropical rainforests, its population of nearly two million is made up of 32 colourful ethnic communities.
Kota Kinabalu, the capital, lies in a fertile lowland plain where most commercial and administrative activities are concentrated. But the 'real' Sabah can best be found in its contryside.
Kinabalu Park has been listed as a UNESCO Heritage Site, due to the diversity of plant life and wildlife there. It provides a challenging climb amidst a lush virgin rainforest, where you can find hidden hot springs in cool high altitudes.
Sipadan island off the south eastern coast of Sabah, has been one of the top five dive sites in the world for years. This is attributed to unique underwater goegraphy that encourages proliferation of wildlife. Leatherback turtles, barracuda and white tipped sharks are a common sight while diving in Sipadan.

ที่มา: http://malaysia.travel/

เป็น-อยู่-คือนคร-วัด

Angkor Wat

The main entrance to the temple proper, seen from the eastern end of the Naga causeway
Angkor Wat (or Angkor Vat) is a temple at Angkor, Cambodia, built for King Suryavarman II in the early 12th century as his state temple and capital city. The largest and best-preserved temple at the site, it is the only one to have remained a significant religious centre — first Hindu, dedicated to Vishnu, then Buddhist — since its foundation. The temple is the epitome of the high classical style of Khmer architecture. It has become a symbol of Cambodia, appearing on its national flag, and it is the country's prime attraction for visitors.
Angkor Wat combines two basic plans of Khmer temple architecture: the temple mountain and the later galleried temples. It is designed to represent Mount Meru, home of the gods in Hindu mythology: within a moat and an outer wall 3.6 km (2.2 miles) long are three rectangular galleries, each raised above the next. At the centre of the temple stands a quincunx of towers. Unlike most Angkorian temples, Angkor Wat is oriented to the west; scholars are divided as to the significance of this. As well as for the grandeur and harmony of the architecture, the temple is admired for its extensive bas-reliefs and for the numerous devatas adorning its walls.

ที่มา: http://en.wikipedia.org/wiki/Angkor_Wat

บางอย่างเกี่ยวกับแม่

"กางเกงสวยดี แม่ซื้อที่ไหนน่ะ?" ผมถามแม่ในบ่ายของวันที่ฝนตกอย่างหนักและต่อเนื่องมาตั้งแต่เมื่อคืนก่อน

"แผงขายหมูในตลาด"

"ห๊า?" ผมไม่แน่ใจในหูของตัวเอง เสียงฝนไม่น่าทำให้ประสาทการได้ยินของผมเพี้ยนไปขนาดนั้นน่า
"เนี่ย กางเกงตัวนี้แม่ซื้อมาจากแผงขายหมูในตลาดเมื่อเช้ามืดวันก่อนจริงๆ สวยเหรอ? แม่ชอบ เห็นมันสวยดี เลยซื้อ แต่ก็มีคนซื้อของเค้าเยอะนะ" แม่ยิ้มและตอบผมอีกครั้งเพื่อให้รู้ที่มาของกางเกงตัวที่ผมถาม
"แล้วทำไมต้องไปซื้อที่นั่นล่ะ" ผมถามอีกครั้งเพราะที่นั่นผมหมายถึงแผงขายหมูในตลาดสดตอนเช้ามืดช่วงตีสี่ตีห้าตามต่างจังหวัด
"ก็แม่จะมีเวลาไปซื้อเสื้อผ้าใส่ตอนไหนล่ะ เช้าก็ไปตลาดซื้อกับข้าว กลับมาก็ขายกาแฟ ขายเสร็จก็เข้าสวน กลับมาก็เย็น ห้าโมงครึ่งหกโมง ทำกับข้าว กินข้าวแล้วดูหนัง*แป้บนึงเดี๋ยวก็นอนแล้ว ไม่ได้ไปเดินเที่ยวไหนหรอก ช่วงนี้"

...............

แม่ยังคงใช้ชีวิตแบบเดิม ตื่นตีสี่ ไปตลาดซื้อของ กลับมาขายกาแฟ หาอะไรโน่นนี่ทำไปเรื่อย ช่วงนี้เป็นช่วงฤดูผลไม้ ก็เข้าสวนเก็บมังคุด ซึ่งที่บ้านผมมีสวนมังคุด ปีนึงช่วงนี้ก็จะคึกคักทีนึง ปีนี้แม่หาคนงานมาช่วยเก็บได้เจ็ดคน เพราะปีนี้ของ (ผลไม้) เยอะ เก็บเองเหมือนปีก่อนๆ ไม่ไหว (ผมก็เคยลงไปช่วยเก็บอยู่ร่ำไป แต่ไม่สม่ำเสมอนัก)

ผมกลับบ้านเนื่องจากมีวันหยุดยาวสามวัน หวังว่าปีนี้จะลงมาช่วยปีนต้นไม้เก็บของเหมือนปีก่อน ซึ่งปกติช่วงฤดูฝลไม้ผมจะกลับบ้านทุกปี อย่างน้อยที่สุดต้องกลับมากินมังคุดที่บ้าน เพราะกินที่ไหนก็ไม่อร่อยเหมือนที่บ้าน ยิ่งถ้าเก็บกินบนต้นเลยนะ.... แหมอย่าให้ Said เลย

ปีนี้มีมรสุมเข้าทำให้ฝนตกอยู่ตลอดทั้งวันเกือบทุกวัน บางวันก็ตกหนักมาก เก็บของไม่ได้ก็ต้องหยุด เพราะมองไปแล้วแยกไม่ออกว่าลูกไหนสุก ไม่สุกเพราะมันมืดไปหมด (นี่มั้งที่เค้าเรียกว่ามืดฟ้ามัวดิน)

แม่บอกว่าอีกไม่เกินสองอาทิตย์น่าจะเก็บของหมด แล้วก็จะเว้นช่วงอีกประมาณหนึ่งอาทิตย์ก็มีให้เก็บกันอีกรอบ หรือที่ชาวบ้านเรียกกันว่า"รุ่นสอง" (บางปีมีถึงรุ่นสามเลยทีเดียว) หลังจากนั้นก็จะได้พักกันซะที ปีนึงมีครั้งนึงก็ต้องเอากันหน่อย เหนื่อยกันหน่อยประมาณเดือนเศษๆ ถึงสองเดือน

แน่นอน เพราะมันคือรายได้หลักของครอบครัว

...............

บ่ายวันนั้นฝนยังคงตกต่อไปอีก แต่เบาลงกว่าตอนช่วงเช้า
ฟ้าเริ่มสว่างพอเห็นแสงแดดขึ้นมาบ้างแล้ว
"กลับบ้านคราวหน้า จะพาไปเดินเล่นนะ" ผมยิ้มและบอกกับแม่


* ดูหนังของแม่ = ละครหลังข่าว