เรื่องของเก๊าต์กับตัวเอง

"สรุปว่าเขาเป็นเก๊าต์" 
คุณหมอก็ยืนยันแบบนั้นมาแล้วเธอยังจะมาอะไรอีก  
พี่ก็รู้นะ ไอ้เรื่องที่เขาเถียงกับเธอคอเป็นเอ็นว่าเขาลื่นแล้วเจ็บที่ร้อยหวายถึงได้มารักษากับทาง รพ.น่ะ แต่มันติดอยู่นิดหนึ่งตรงที่เขายืนยันจะใช้สิทธิ์ประกันอุบัติเหตุให้ได้นี่สิ มันจะได้ไปได้ยังไงกัน ก็ทาง ผอ.เพิ่งจะกำชับนโยบายของเรามาหยกๆ เมื่อวาน เธอเองก็อยู่ในห้องประชุมไม่ใช่เหรอ คุณหมอแกก็ต้องวินิจฉัยไปแบบนั้นแหละ ถูกต้องแล้ว ยิ่งช่วงนี้พวกขาจรชอบมามั่วนิ่มแอบอ้างใช้สิทธิ์นี้อยู่บ่อยๆ ไอ้เขาก็ไม่รู้จะดื้อด้านร้องขอตรวจอีกครั้งกับหมอคนใหม่ไปทำไม มากเรื่องไม่เข้าท่า ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรเสียหน่อย ก็แค่เก๊าต์
  
เธอเองก็เหมือนกัน (หันไปทางพยาบาลอีกคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น จากนั้นหันกลับมาที่พยาบาลนางเดิม แล้วพูดต่อว่า-) อย่าถามเซ้าซี้พี่เลย  
เอาเป็นว่าตอนจ่ายยาเธอก็เตือนเรื่องสัตว์ปีกกับหน่อไม้ไปด้วยแล้วกัน

อืม  
ก็สรุปที่เขาเป็นเก๊าต์นั่นแหละ


_________________________________________
หมายเหตุ: รูปประกอบไม่เกี่ยวกับเนื้อหา พอดีวันก่อนไปวิ่งมา

China à la Mode

เขียนอยู่ 3 เดือน
เสร็จซะที
: )

กะสันเขื่อน

สามกิโลฯ แรกนั้นลากเลือดทีเดียวเพราะเป็นทางชันขึ้นสันเขื่อน
ครั้งนี้ผมซ้อมมาไม่พอ จึงสาหัสสากรรจ์เอาเรื่อง แต่พูดก็พูด ถึงแม้ว่าจะซ้อมมาพอก็เถอะ ไอ้ช่วงที่วิ่งขึ้นเขานี่เท่าที่เห็นนักวิ่งหลายท่านก็หน้าตาบอกบุญไม่รับเหมือนกัน

ก็มันชัน

แต่พอเลี้ยวพ้นโค้งสุดท้ายเข้าสู่ช่วงสันเขื่อนซึ่งเป็นทางตรงยาวแล้วทุกอย่างก็ปรกติ จุดกลับตัวอยู่ตรงสุดสันฯ ระยะทางไปกลับราวห้ากิโลฯ ได้ ผมวิ่งบดไปบนสันเขื่อนคอนกรีตอัดบดที่ยาวที่สุดในโลก ทัศนียภาพไม่เลว ลมโกรกเย็นสบาย เห็นวิวเขาชะโงกไกลๆ เป็นการวิ่งระฟ้าสูงเกือบๆ ร้อยเมตรครั้งแรก จึงมีความรู้สึกแปลกๆ เวลาชะเง้อลงไปด้านล่างอยู่เหมือนกัน คือมันหวิวๆ

รวมระยะที่วิ่งๆ มาก็เจ็ดสิบกิโลฯ แล้ว อีกสามรายการก็จะครบที่ตั้งใจไว้ แต่เวลายังไม่ดีขึ้น ครั้งนี้เข้าเส้นชัยในเวลาเท่าครั้งก่อนเลย คือหนึ่งชั่วโมงสิบสามนาที ไปเสียเวลาช่วงขึ้นเขาเสียเยอะ คราวหน้าต้องไม่ให้เกินชั่วโมง แต่มันก็ช่วยไม่ได้จริงๆ เพราะครั้งนี้ผมซ้อมมาไม่พอ

แต่บ่องตง แม่มชัน
ถึงแม้ว่าจะซ้อมกันมาพอก็เถอะ

a trip อุทัย

...ร้อยครั้ง ก็จะชนะทั้งร้อยครั้ง

ส่งรูปนี้ไปประกวดช่วงปลายเดือนธันวาเมื่อปีกลาย
ทางเว็บไซต์แนชั่นแนล จีโอกราฟฟิกไทยเขาจัดประกวดในโปรเจ็กต์ที่ชื่อว่า "Your Shot" หลังจากที่เว้นไปสักระยะหนึ่งเขาก็กลับมาจัดใหม่ เดือนมกราที่ผ่านมาเป็นเดือนแรก เราเองก็อยากร่วมสนุกด้วยก็เลยส่งไป ด้วยเพราะชอบรูปนี้มาก อยากเผยแพร่แชร์สู่สาธารณะ รูปนี้ถ่ายที่สวนสาธารณะสระมังกรดำในเมืองลี่เจียงที่เราไปจีนมา ภาพลงตัว ทั้งแสงและจังหวะแบบ แล้วก็ได้รางวัล "มหานิยม" (Popular Vote) ประจำเดือนมกราคม 2556 ของ NG Thai มา ด้วยคะแนนโหวต 88% จากจำนวนผู้ร่วมโหวตทั่วไป

(แล้วจะเชื่อหรือไม่ก็ตาม เราคิดว่าเราต้องได้รางวัลอยู่ลึกๆ ด้วยล่ะ
แหม่... คุณดูรูปเอาเองสิ..)

จึงขออัพเป็นเกียรติประวัติเสียหน่อย
ว่าเราเองมันไม่ธรรมดา

...

ใช่— อย่างน้อยที่สุดเราก็รู้ว่าเรารู้
อันนี้สำคัญ ; )

The Cup

5.. 4.. 3.. 2.. 1.. เฮ.....

1929394959697989109...

509519529539549559569579589599...
พิทักษ์ หัวหิน! พิทักษ์ หัวหิน! พิทักษ์ หัวหิน! ...
1009100191002910039100491005910069100791008910099...

2009200192002920039200492005920069200792008920099...

5009 50019 50029 50039 50049 50059 50069... 9... 9... 9...

.........

พอมาถึงตอนกลางของระยะทางทั้งหมด ผมก็ยอมรับน้ำ
สองสามจุดก่อนหน้านี้ผมทำเมินมัน เมื่อคืนจอมยุทธท่านหนึ่งที่จอมบึงแนะว่า ระยะมินิฯ นั้นวิ่งรวดเดียวเลยก็ได้ ไม่ต้องจิบน้ำดอก ผมรับฟังด้วยความเคารพ แต่ความกระหายของคนเราไม่เท่ากัน

สองข้างทางตรงนั้นเป็นท้องทุ่งนา ไกลออกไปในทางซ้ายเราจะเห็นภูเขาหินลูกย่อมๆ อยู่ด้วย ด้านขวามีเหล่านกกระยางสีขาวในนาข้าวสีเขียว มวลอากาศเย็นยามเช้าโชยพัด แดดอุ่นของดวงตาวันแย้มพราว เบื้องบนมีนกอีกกลุ่มบินถลาเล่นลมอยู่ น่าจะเป็นนกเอี้ยงกระมัง— ไม่แน่ใจ

ที่แน่ๆ คือน้ำแก้วนั้นเย็นชื่นนนใจ
อร่อยจนลืมวิ่งเบย

วันอาทิตย์สีชมพู

สวัสดีวันใหม่
สวัสดีปีเด็ก

เริ่มต้นปีด้วยการมาถึงของเรื่องไม่ดีนัก
การสูญเสียเป็นเรื่องยากที่จะเยียวยาในเวลาอันสั้น

เมื่อวานมีรายการวิ่งการกุศลเพื่อผู้ป่วยมะเร็งเต้านม ชื่อรายการว่า "Pink Day Love Run" ก็คิดอะไรเองหลายๆ อย่าง อยากวิ่งเพื่อ 'น้องเขา'
อยากอุทิศเหรียญสีหวานอันนี้ให้น้องเขา

เป็นความตั้งใจจริง
ขอให้หนูมีความสุขอยู่บนโน้นเน่อ : )